บทที่ 1443 หลงภรรยา

มี.....มีลูกเหรอ? สาวน้อยที่ถูกร้องขออย่างไม่ทันตั้งตัวตกใจจนหน้าแดง “ที่รักคะ คุณ......” “ผมชอบความรู้สึกแบบนี้ คนเยอะๆ มี...ความสุขมาก ล๋ายเย่ ผมไม่อยากกลับไปยังที่ที่เย็นเยียบนั่นอีกแล้ว ที่นั่น.....หนาวมาก มืดมาก.....” ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงอธิบาย ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ ดวงตาที่ปกติแล้วไม่ค่อยสุกสว่าง กลับเริ่มมีประกายน้ำระยิบระยับ เชียนหยวนล๋ายเย่ตกตะลึง ชั่วขณะนั้นเหมือนมีบางสิ่งทิ่มแทงใจอย่างรุนแรง แล้วความเจ็บปวดนั้นก็กระจายเข้าไปในตัวเธอทันที “ไม่กลับค่ะ ที่รัก พวกเราไม่กลับไปหรอก” เธอรีบปฏิเสธ มือคู่น้อยอันอบอุ่นกุมไปที่ฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างแนบแน่น เธอรู้ว่าเขายังไม่ได้สติ เขายังเมาอยู่ มิเช่นนั้นไม่มีทางเห็นน้ำตาของคนที่แน่วแน่และมานะบากบั่นเช่นเขาแน่ สาวน้อยวางผ้าขนหนูในมือลง ความเจ็บปวดที่เหมือนมีมีดมากรีดที่หัวใจนั้น ทำให้เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอจึงประคองหน้าของชายหนุ่มแล้วโน้มตัวลงไปเสียเอง พริบตาเดียว กลีบปากที่อ่อนนุ่มก็บดบังลมหายใจที่ยังมีกลิ่นเหล้าของชายหนุ่ม “วิ้ง---” ตาทั้งคู่เบิกกว้าง! คนผู้นี้ เพียงแวบเดียว นัยน์ตาเบื้องลึกของเขาก็มีประกายไฟขึ้นมา หลังจากนั้น ในค่ำคืนวันสิ้นปีที่มีเสียงพลุดังไม่หยุดหย่อน ในสวนของเรือนเดิมแห่งนี้ แม้ภายนอกจะมีหิมะปลิวไหวอยู่ แต่ในหลายๆห้องนั้น กลับอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ทั้งยังเกิดอาการหอบเหนื่อยที่ทำให้คนหน้าแดงและใจเต้นระส่ำ คืนนั้นทั้งคืน ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยความน่ารื่นรมย์อย่างไม่หยุดหย่อน

ที่เป็นสัญญาณที่ดี เพราะเมื่อธวัชพี่ใหญ่ในเรือนเดิมแห่งนี้กลับไป เขาพบว่าดอกบัวที่ปลูกมานานในสวนดอกไม้นี้ที่นานมากๆแล้วไม่ได้บาน จู่ๆในเวลานี้ก็บานอยู่ในสระบัว “ดอกบัวที่ปลูกมานานนะเหรอ? นั่นไม่ใช่ตายไปแล้วหรือ?” “ยังนะ เมื่อครู่ผมยังเห็นดอกตูมอยู่หนึ่งดอก พรุ่งนี้น่าจะบานแล้ว” ธวัชยิ้มกว้างอย่างดีใจจนเห็นฟันซี่ขาว คืนนั้นทุกคนนอนหลับกันอย่างมีความสุข

เช้าวันที่สอง เนื่องจากตรงไหล่เขานั้นมีงานเลี้ยงอาหารเช้าในวันปีใหม่ เชียนหยวนล๋ายเย่จึงตั้งนาฬิกาปลุก เมื่อฟ้าเพิ่งจะสว่าง ห้องนี้ก็ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกแล้ว “ติ๊ดๆๆ.....ติ๊ดๆๆ….” “………………” คณาธิปลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นชัดเจนแล้ว เขามองไปที่หัวเตียงที่แกะสลักเป็นรูปดอกไม้และผ้าม่าน ชั่วขณะนั้นเขาคิดไม่ออกว่าตนอยู่ที่ไหน? แล้วเกิดอะไรขึ้น? จนกระทั่ง เนื่องจากได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกเช่นเดียวกัน เด็กสาวที่นอนซบอยู่บนตัวเขาทั้งคืนจึงขยับ จนเขารู้สึกได้ถึงความอ่อนนุ่มบนร่างของเธอ เขาจึงสะดุ้งโหยง เขานึกออกแล้ว.... แย่ละ!

“ที่รัก ตื่นแล้วหรือคะ? ฮ้าวววว นี่ฉันเจ็บไปทั้งตัวเลย เมื่อคืนคุณทำเกินไปแล้วนะ” เสียงบ่นพึมพำของหญิงสาวช่างเหมือนแมวเสียนี่กระไร หลังจากส่งเสียงอยู่ข้างหูเขาแล้ว สิ่งของเล็กๆที่เขากกอยู่บนตัวเขา ทั้งจิตใจที่ควบคุมมันไม่อยู่ก็กระตุ้นขึ้นมาทันที แล้วยังเหมือนจะมีปฏิกิริยาเล็กน้อยเสียด้วย “ที่รัก คุณ____” สาวน้อยก็รู้สึกได้เช่นกัน ช่วงขณะนั้น เธอจึงตกใจจนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง จึงเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยดวงตาอันกลมโตสีดำขลับ