บทที่ 1448 ฉันพลาดอะไรไปแล้วหรือปล่าว?

ที่รัก ที่พี่สาวกับพี่เอ่ยถึงพิมแสงคนนั้น คือใครเหรอค่ะ? เธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือปล่าว?”

“อืม แต่ก่อนเธอกับพวกพี่รู้จักกันที่เมืองเคลียร์ เธอตั้งครรภ์แล้ว อยู่ตระกูลโรแกน สวยใสเข้าไปกันแต่เช้าแล้ว และเห็นว่าความเป็นอยู่ของเธอไม่สบายดีนัก”

คณาธิปก็ไม่ได้ปิดบัง เล่าความสัมพันธ์ของพิมแสงกับพวกเขาตั้งแต่ต้นจนจบ อีกทั้งเอ่ยถึงสถานการณ์ในตอนนี้ของเธอด้วย

“ตั้งครรภ์แล้วความเป็นอยู่ยังไม่ดีอีกเหรอคะ?”

เด็กสาวที่จิตใจงดงาม ฉับพลันใบหน้ากลมๆก็เผยสีหน้าความกังวลใจอย่างมากออกมา

“ที่รัก งั้นเราไปเยี่ยมเร็วหน่อยเถอะค่ะ เธอตั้งครรภ์แล้ว ตระกูลโรแกนที่พี่สาวเอ่ยถึงมันน่ากลัวขนาดนั้น ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแล้ว จะทำยังไงดีล่ะคะ?”

“……”

ก้มหัวมองเห็นๆอยู่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอแท้ๆ แต่เวลานี้เด็กสาวกลับกังวลเสมือนหนึ่งว่าเป็นคนในครอบครัวของตนเอง คณาธิปที่ถือไม้กวาดไว้อยู่ จู่ๆก็รู้สึกว่าอบอุ่นใจจนกระสับกระส่ายเสียดื้อๆ

จริงสิ เด็กสาวคนนี้ ก็บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเเบบนี้มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?

ในคืนวันเดียวกันนั้น หลังจากที่สองคนนั้นบินไปเมืองหลวงทางเรืองรองแล้ว คณาธิปก็ขับรถมาถึงตระกูลโรแกนจริงๆ

หลังจากที่ถึงแล้ว เขาไม่ได้วางเเพลนไว้ว่าจะเข้าไปที่นี่ กลับกันเตรียมที่จะโทรศัพท์หาพิมแสง ให้เธอออกมาพบกันสักหน่อยก็พอ เพื่อยืนยันสถานการณ์ของเธอ

แต่ในตอนนี้ รถของเขาจอดอยู่ข้างนอก และเขาได้ยินเสียงดัง “เพล้ง”จากด้านใน หลังจากนั้นไม่นานเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของผู้หญิงก็ดังออกมาแล้ว

“พิมแสง?”

เขาได้ยินแล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปแทบจะในฉับพลัน

ลงจากรถพุ่งเข้าไปทันที เป็นไปตามที่คาดไว้ เพิ่งจะถึงประตูทางเข้าวิลล่านั้น ก็ได้ยินเสียงตะโกนด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวดังออกมาจากภายในห้องรับแขกว่า : “เธอยังจะกล้าร้องไห้อยู่ตรงนี้อีกงั้นเหรอ? ข้าวมื้อเที่ยงของวันนี้ พังไม่เป็นท่าก็เป็นเพราะว่าเธอคนเดียว เธอรู้ไหมว่าพวกเราต้องใช้ความพยายามกันตั้งเท่าไหร่? เพื่อที่จะเชิญเเสนรักมา ตอนนี้เธอทำมันพังหมดสิ้นแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังจะมีหน้ามาร้องไห้อยู่ตรงนี้อีก?”

นั้นเป็นเสียงของหญิงวัยสูงอายุคนหนึ่ง

ส่วนที่ร้องไห้ เป็นพิมแสงอย่างแน่นอน

คณาธิปวิ่งเข้าไป มองปราดเดียวก็เห็นหญิงชรานั่งรถวีลเเชร์อยู่ด้านใน ไม้เท้าในมือของเขาจวนจะสะกิดบนใบหน้าหญิงตั้งครรภ์ตรงหน้าเต็มทีแล้ว

เขาพุ่งเข้ามาดึงเธอไปอยู่ข้างหลัง

จารุณี : “คุณเป็นใคร? ใครให้คุณเข้ามาตระกูลโรแกนของพวกเรา?”

คณาธิปไม่สนใจ

เขามองตรงไปทางผู้หญิงที่ถูกดึงมาอยู่ข้างหลัง

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“……”

เพียงประโยคเดียวนี้ พิมแสงที่เพิ่งจะถูกสาดด้วยซุปร้อนทั้งตัว ในที่สุดก็โผเข้าหาผู้ชายคนนี้ร้องไห้โฮขึ้นมาเอ่ยว่า : พี่ธิป พวกเขา……พวกเขากำลังข่มเหงรังเเกน้อง……”

ร้องไห้ฟูมฟายออกมาอย่างฉับพลันทันที เวลานี้ ราวกับเด็กคนหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

คณาธิป : “……”

อกทนอดกลั้นมานานแสนนานแล้ว เขาถึงระงับความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟนั้นไว้ในทรวงอก

หลังจากนั้นไม่นาน จึงเอื้อมมือไปลูบๆหลังของผู้หญิงคนนี้

พี่ธิป?

เวลานี้ จารุณีที่นั่งอยู่บนรถวีลแชร์ก็รู้สึกตัวอยู่บ้าง จู่ๆ สีหน้าแววตาที่ยกตนข่มท่านบนใบหน้าที่แก่ชราของเธอนั้นจางหายไป

ในทางกลับกัน สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายหนุ่มคนนี้แทน