ตอนที่ 170
บทที่ 170 เข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลหิรัญชา?
October 22, 2026
“ชินชิน ต่อไปหนูก็นอนกับน้องห้องนึงเลยนะลูก ส่วนน้องสาวก็นอนกับหม่ามี๊”
“ครับ”
เด็กน้อยที่ฟื้นฟูดีแล้วนั้น นั่งอยู่ทางด้านหลังสองมือกอดชุดนอนที่ซื้อกลับมาเมื่อครู่นี้เอาไว้ ใบหน้าเล็กๆนั้นล้วนมีแต่ความพอใจอย่างเก็บซ่อนเอาไว้ไม่ได้
ความต้องการของเขา ความจริงแล้วง่ายมาก
เส้นหมี่มองดูท่าทางของเขาผ่านกระจกมองหลัง อดที่จะรู้สึกดีใจขึ้นมาไม่ได้ด้วยเช่นกัน
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองคนก็รับพวกเด็กๆอีกสองคนจากโรงเรียนอนุบาลกลับมา เมื่อขึ้นมาบนรถได้ยินว่าต่อไปพี่ชายจะพักอยู่ด้วยกันกับพวกเขา ก็ดีใจจะแย่แล้ว!
“ดีจังเลยค่ะ หนูชอบให้พี่ชายอยู่ด้วยกันกับพวกเรา!!”
รินจังลูกรักที่มีความกระตือรือร้นและทั้งน่าเอ็นดู พุ่งเข้าไปหาชินจังเป็นคนแรก แขนเล็กๆอวบๆของเธอกอดเขาเอาไว้ เป็นการแสดงออกถึงการต้อนรับที่อบอุ่น
คิวคิวเองก็เหมือนกัน
แต่เนื่องจากเรื่องเมื่อคืนนี้ เขายังคงดึงมือพี่ชายตัวเองเอาไว้ แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง : “ชินจัง เมื่อคืนนายไม่เป็นไรใช่ไหม? เป็นเพราะ.....?”
ยังพูดไม่จบประโยค ชินจังก็ก้มหน้าลงไปแล้ว
ตรงหว่างคิ้วสามารถมองเห็นความไม่มั่นใจและความสับสนวุ่นวายอย่างเรือนลางไม่ชัดเจน
คิวคิว : “………”
ดังนั้นที่เขาคาดเดาเอาไว้ก็ถูกแล้วสินะ?
เมื่อคืนจู่ๆเขาก็เกิดเรื่องขึ้น ความจริงแล้วก็เป็นเพราะไม่อยากให้แด๊ดดี้กับหม่ามี๊หย่ากัน หลังจากนั้นจึงตั้งใจทำให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม?
ในที่สุดคิวคิวก็เข้าใจแล้ว เขามองมาที่พี่น้องของตัวเองคนนี้ทันที และไม่รู้ว่าควรจะบรรยายอารมณ์ของตัวเองออกมาอย่างไร? แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้
นั่นก็คือ เขาไม่เคยโทษชินจังเลย
ทำไมเขาถึงได้โง่แบบนั้น?
แขนเล็กๆของคิวคิวโอบที่ไหล่ของพี่ชายเอาไว้ เขาปลอบใจพี่ชายอย่างใจกว้าง : “ไม่เป็นไรนะ เรารู้ว่านายทำก็เพื่อไม่ให้แด๊ดดี้กับหม่ามี๊หย่ากัน เราไม่โทษนาย”
สิ้นเสียงแล้วชินจังที่ก้มหน้าลงอยู่ตลอดนั้นก็เงยขึ้นมาทันทีอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ
“จริงเหรอ?”
“จริงอยู่แล้ว คืนนั้นที่เราโทรหานาย ความจริงแล้วก็อยากจะปรึกษาเรื่องนี้ เราเองก็ไม่อยากให้แด๊ดดี้กับหม่ามี๊หย่ากัน ก็อยากจะลองดูว่าจะมีวิธีดีๆอะไรไหม?”
คิวคิวเอ่ยพูดอย่างตรงไปตรงมาด้วยเสียงต่ำๆข้างหูของพี่ชาย
ชินจังได้ยินแล้ว ในที่สุดหัวใจดวงนี้ก็ร่วงหล่นลงมา
คลายความขับข้องใจทั้งหมดแล้ว เด็กๆทั้งสามคนก็มารวมเป็นผืนแผ่นเดียวกัน แน่นอนว่าชินจังยังคงนั่งตัวตรงเรียบร้อยเหมือนกับสุภาพบุรุษตัวน้อย เวลาส่วนมากจะเป็นคิวคิวกับรินจังที่เอะอะโวยวายเสียมากกว่า
หลังจากยี่สิบนาที แม่ลูกทั้งสี่คนก็มาถึงเขตคอนโดแล้ว
“หนูจะถือชุดนอนของพี่ชาย หนูจะถือ”
“อืม ถ้าอย่างนั้นผมถือหมอนแล้วก็รองเท้าของพี่นะครับ”
“โอเคค่ะ พวกเราแบ่งกันแล้ว ถ้าอย่างนั้นหม่ามี๊ก็ถือผ้าห่มแล้วกันนะ เดี๋ยวพวกเราขึ้นไปแล้ว ก็ค่อยทำอาหารเย็นสุดหรูกันเพื่อเป็นการต้อนรับพี่ชายดีไหมคะ?”