บทที่ 18 แสนรัก：คุณคิดว่าผมกลัวคุณตายจริง ๆ เหรอ？

“พวกนายยืนบื้ออยู่ทำไม？ยังไม่รีบไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาอีก？”

“ครับท่านประธาน”

“……”

“แสนรัก คุณมาได้สักทีนะ ฉันต้องรู้สึกปีติยินดีหรือเปล่า？คุณยังไม่ได้ใจแข็งถึงขึ้นไร้ความเป็นคน ได้ยินว่าฉันกำลังจะตายก็มาหาฉัน”

เส้นหมี่เบือนหน้าหันไปมองเขาอย่างแช่มช้า หลังจากที่เธอต้องทรมานสิบกว่าชั่วโมง ดวงตาบวมแดงร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว เธอมองไปยังผู้ชายที่ยอมปรากฏตัวเสียที

เส้นประสาทแสนรักกระตุก “คุณบ้าหรือเปล่า？คุณคิดว่าผมกลัวคุณตายหรือไง？ผมแค่บอกตาเฒ่าไปแล้วว่าคุณยังมีชีวิตอยู่”

“ใช่เหรอ？”

เส้นหมี่ได้ยินพลันยกมุมปากขึ้นยิ้มด้วยใบหน้าซีดเผือด

ก็จริงอยู่ มิฉะนั้นคนอย่างเขาจะใส่ใจความเป็นตายร้ายดีของเธอได้อย่างไร？

เขาเคยบอกแล้ว เธอจะตายหรือไม่ ในสายตาเขาคือไม่ได้แตกต่างกัน

เส้นหมี่ค่อย ๆ หลับตาลง “ถ้าเป็นแบบนี้คุณคืนลูกชายให้ฉันได้ไหม？”

“คุณว่าอะไรนะ？คืนให้คุณ？”

“ใช่ แสนรัก คุณเกลียดฉันได้ แค้นฉันก็ได้ หรืออยากให้ฉันตายทันทีก็แล้วแต่ความคิดของคุณ แต่คุณเห็นแก่ที่ชินชินเป็นลูกในไส้ ให้เขามีทางรอดบ้างได้ไหม？ แสนรัก เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย คุณเลือดเย็นไร้ความเมตตาแบบนี้ได้ลงคอจริง ๆ เหรอ？”

เธอลืมตากะทันหัน ดวงตาที่น้ำตาไหลจนแห้งเหือดหมดสิ้น เหลือเพียงสีแดงฉาน คล้ายกับสัตว์ที่ถูกจองจำ เธอจ้องเขม็งไปยังตัวเขา