บทที่ 191 ตาลปัตรอย่างน่าตกใจ2

เส้นหมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโรงพยาบาล

“ฮัลโหล？หัวหน้าโอภาส ฉันสวยใสนะคะ ฉันขอถามหน่อยค่ะ อุบัติเหตุนั้นของฉัน ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้วเหรอคะ？”

“อ่า！สวยใสเหรอ ใช่ๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ หลังจากชันสูตรศพ ตำรวจพบว่าเนื่องจากยาพิษทำให้หลอดเลือดแข็งตัว ไม่เกี่ยวข้องใดๆกับคุณทั้งนั้น”

หัวหน้าแผนกอายุรกรรมที่ได้รับสายเธอ ก็อธิบายให้เธอฟังอย่างตื่นเต้นทันที

เส้นหมี่ได้ยิน ก็มือสั่นทันที

“คุณพูด……จริงเหรอคะ？”

“จริงสิ ตำรวจเพิ่งรายงานมา และก็ ตำแหน่งที่คุณฝังเข็ม พวกเราก็เชิญแพทย์แผนจีนที่เชี่ยวชาญมาแล้ว พวกเขาตรวจแล้ว คุณไม่มีความผิดใดๆ！”

หัวหน้าแผนกอายุรกรรมพูดเน้นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง

เรื่องนี้ ที่จริงแล้ว พวกเขาแผนกอายุรกรรมไม่มีใครอยากจะเชื่อว่าเป็นความผิดของหัวหน้าสวยใส เพราะว่า หมอที่มีชื่อเสียงระดับโลกที่กลับประเทศมานี้ พอมาถึงที่นี่ ทุกเรื่องที่เธอทำ พวกเขาต่างเห็นหมด

พวกเขาเห็นเธอรักษาโรคที่รักษายากได้มากมาย

และยังให้คำแนะนำตัดสินใจมากมายต่อแผนกอายุรกรรมที่ภายในแผนกไม่อาจทำได้ หมอแบบนี้ จะทำผิดพลาดได้อย่างไร？

สุดท้ายเส้นหมี่ก็ตื่นเต้นจนสั่นไปทั้งตัว！

“……เกิดอะไรขึ้นกันแน่？ทำไมจู่ๆก็พบว่าไม่ใช่ความผิดของฉัน？”

“พบหลังจากประธานของตระกูลหิรัญชามา สวยใส คุณน่าจะไม่รู้ว่า ที่จริงแล้วหุ้นใหญ่สุดของโรงพยาบาลพวกเราก็คือตระกูลหิรัญชา หลังจากเกิดเหตุเมื่อวาน ก็ส่งผลกระทบอย่างมาก แม้แต่สื่อต่างประเทศก็สนใจ ดังนั้น เช้าวันนี้ คุณประธานท่านนี้ก็มา”

“……”

“……แล้วไงต่อคะ？”นานมาก เส้นหมี่ที่น้ำตาคลอจึงได้ยินตัวเองถามไปอีกครั้ง

“จากนั้นก็แน่นอนว่าสืบทันที ประชุมด่วน ตำรวจก็มา จากนั้นเริ่มชันสูตรศพ ขณะเดียวกันก็ดูกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล จากนั้นแป๊บเดียวผลก็ออกมา”

หัวหน้าแผนกเล่าเรื่องราวอย่างละเอียด

เส้นหมี่ได้ยิน ตัวก็สั่น！

ทันใดนั้น ก็เหมือนว่าบางอย่างได้พังทลายลงในใจเธอสักที ความน้อยใจอันมหาศาลนั้น เธอถือโทรศัพท์ร้องไห้อย่างหนักในห้องรับแขกทันที

จะโทษเธอไม่ได้ พระเจ้ารู้ว่าทั้งวันทั้งคืนนี้ เธอเจออะไรมาบ้าง？

ความผิดพลาด การฆาตกรรม……

เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะเจอเรื่องแบบนี้ได้ ราวกับว่าฟ้าได้ถล่มลงมา เธอจมปลักอยู่ในความหมดหวังและความกลัวที่ไม่อาจถอนตัวออกมาได้

จนท้ายสุดแล้ว สมองของเธอก็เลอะเลือน

จริงๆแล้ว ถึงห้าปีที่แล้วที่เธอแกล้งตายและพาลูกทั้งสองคนไปจากที่นี่ เธอก็ไม่เคยมืดมนขนาดนี้มาก่อน

เพราะว่า ตอนนั้นนั่นคือชีวิตของตัวเธอเอง

แต่ตอนนี้ คนที่ตายคือคนอื่น และยังตายในทักษะทางการแพทย์ที่เธอภาคภูมิใจมาโดยตลอด

เธอร้องไห้โหยหวนอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้