บทที่ 2 ส่งเสริม

ห้าปีต่อมา

ณ โรงพยาบาลขึ้นชื่อแห่งหนึ่งใน เมืองM

ภายในห้องประชุมโดยมีกระจกใสสะอาดเอี่ยมรายล้อม เส้นหมี่ในเสื้อกาวน์กำลังถือรายงานผลวิเคราะห์อาการป่วย ของคนไข้ ซึ่งกำลังปรึกษาหารือกับแพทย์เฉพาะทางด้วยภาษาอังกฤษอย่างไหลลื่น

ตอนนี้เธออยู่ในลุคสาวผมสั้นระหว่างติ่งหู ใบหน้าสวยหยาดเยิ้มแต่งหน้าเบา ๆ ผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะ ดวงตาสดใสและดำขลับเจิดจ้าเป็นพิเศษ

คล้ายกับอัญมณีสองเม็ดเรืองแสงประกายวิบวับ

“ขออภัยนะครับคุณหมอสวยใส ดังนั้นคุณคิดว่าคนไข้รายนี้ไม่จำเป็นต้องผ่าตัดใช่ไหมครับ？สามารถรักษาโดยการฝังเข็มตามแพทย์แผนจีนของพวกคุณได้ใช่ไหมครับ？”

“ใช่ค่ะ ถ้าพวกคุณเชื่อมั่นในตัวฉัน”

เส้นหมี่พลิกรายงานผลในมือ พลางคลี่ยิ้มอย่างหนักแน่น ทว่าไม่เสียมารยาทออกมา

สวยใส ใช่ ไม่ผิดหรอก นี่คือชื่อปัจจุบันของเธอ

ห้าปีก่อนเธอไม่ได้เสียชีวิตในโรงพยาบาล คุณหมอทำคลอดท่านนั้นชีวิตเธอไว้ได้ แต่เธอแค่ไม่ให้แจ้งตระกูลหิรัญชา และให้ประกาศว่าเธอสิ้นลมหายใจแล้ว

เธอยอมตาย หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมกลับไปบ้านนั้นอีกเด็ดขาด

จากนั้นเธอก็ย้ายมาลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ แค่เพียงไม่กี่ปี ผู้ฉลาดปราดเปรื่องอย่างเธอใช้เคล็ดวิชาแพทย์แผนจีนของบรรพบุรุษตระกูลวชิรนันท์จนกลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียงเลื่องลือยังที่แห่งนี้

คนในห้องประชุมได้ยินเธอตอบอย่างมั่นใจก็เริ่มลังเลขึ้นมา

ทว่าเส้นหมี่ไม่มีความอดทนในการรอ เธอมองดูนาฬิกาข้อมือ แล้วรีบออกจากห้องประชุมโดยพลัน

“คุณหมอสวยใสจะไปรับลูกเหรอคะ？”

“ใช่ค่ะ”

เส้นหมี่ลงไปชั้นล่างด้วยความเร่งรีบ แล้วเจอเพื่อนร่วมงานกล่าวทักทาย เธอยิ้มสดใสพร้อมกับผงกศีรษะ

ใช่แล้ว เธอจะรีบไปรับลูกรักของตน

ประมาณสิบนาทีก็ถึงโรงเรียนอนุบาลในท้องถิ่น

“หม่ามี๊มาได้ซะที รินจังรอนานมากแล้ว”

พึ่งมาถึงพลันเห็นหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลไม่ค่อยมีผู้คนแล้ว เด็กหญิงที่ใส่กระโปรงเล็กสีชมพู มัดผมจุกด้วยโบว์สีชมพูเห็นเธอแล้วก็รีบวิ่งผลุนผลันด้วยความดีใจ

เส้นหมี่เห็นก็รีบลงจากรถทันควัน

“ขอโทษนะลูก หม่ามี๊มาสายแล้ว วันหลังจะไม่สายขนาดนี้แล้ว ได้ไหม？”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ชายล่ะคะ เมื่อกี้พี่ชายยังให้รินจังกินขนมมากมายอยู่เลยค่ะ”