บทที่ 202 ทุกคนชอบแต่ผู้หญิงที่เชื่อฟัง

ดูชินจังแม้ว่าร่างกายและบุคลิกของเขาจะไม่ดีเท่าคิวคิวก็ตาม

แต่ห้าปีในการฝึกฝนอย่างตั้งใจ ในหลาย ๆ ด้านจะเห็นได้ว่าเขาแข็งแกร่งกว่าน้องชายของเขามาก

เส้นหมี่เหลือบมองลูกชายคนโตที่กำลังเล่นไวโอลินอยู่ริมทะเลสาบราวกับเป็นสุภาพบุรุษตั้งแต่อายุยังน้อย และในที่สุดก็เก็บสายตาจากลูกชายคนเล็กอย่างเหลือทน

จากนั้นเธอก็ถือจานเปล่าวิ่งไปหาลูกสาวที่กำลังหัดอบ

ลูกสาวดีที่สุด จะเรียนอะไรเธอเป็นคนตัดสินให้

หลังจากที่เส้นหมี่คิดได้ เธอก็ค่อยๆชินกับชีวิตแบบนี้ ดูแลลูกๆที่บ้านทุกวันและคอยดูแลอาหารการกิน

และแสนรักไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทัศนคติที่เขามีต่อเธอนั้นดีกว่าเมื่อก่อนมาก แม้ว่าเขาจะเยาะเย้ยเธอเป็นครั้งคราว แต่เธออยู่ในที่ของเขาและเขาก็ไม่เคยจับผิดเธออีกเลย

นี่เกิดอะไรขึ้น? เขาเปลี่ยนเพศไปแล้วเหรอ?

เขาจะหย่ากับเธอไม่ใช่เหรอ?

เส้นหมี่งุนงง แต่เขาไม่พูดถึง และเธอก็ไม่พูด เธอกลัวว่าเมื่อพูดออกไปแล้ว เธอจะทำลายความสงบสุขนี้ จะทำให้เธอไม่สามารถอยู่ร่วมกับลูกๆ ได้อย่างมีความสุขเหมือนตอนนี้

จวบจนวันนี้ คุณท่านกมลภพก็มาถึง

“หลานรัก มาให้ปู่ดูหน่อย พวกเด็กน้อยพวกนี้ รู้แต่อยู่ที่นี่ ไม่ไปเที่ยวหาปู่บ้างเลย”

เมื่อคุณท่านกมลภพเข้ามา เขาเห็นเด็กสองสามคนกำลังเล่นอย่างมีความสุขอยู่ในสวน และเขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอีก

เส้นหมี่เห็นแล้วรีบนำน้ำชามา: "ขอโทษค่ะพ่อ พวกเขาไร้เดียงสาเกินไป สนใจแต่เรื่องการเล่น และหนูจะพาพวกเขาไปเยี่ยมพ่อเบ่อยๆ"

“มีแต่เธอที่เข้าใจความรู้สึกของพ่อ”

เมื่อคุณท่านกมลภพได้ยินเช่นนี้ก็อารมณ์ดีขึ้น เขาจิบชาที่เธอริน นั่งอยู่ในสวน อาบแดด ขณะดื่มช้าๆ

เส้นหมี่เคยดูแลเขามาก่อน และเมื่อเห็นเขาดื่มชา เธอก็นำถั่วไพน์นัทหนึ่งจานมาปอกเปลือกและวางในจานเหมือนปกติ

“อ้อ ได้ยินมาว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว เธอชินอยู่ไม่”

“ก็ดีนะ หนูแค่ดูแลลูกๆ ทุกวัน และไม่ต้องทำอะไรเลย ใช้ชีวิตได้ค่อนข้างดี”

เส้นหมี่ตอบอย่างไม่เป็นทางการ

นี่เป็นความรู้สึกล่าสุดของเธอจริงๆ เธอคิดว่า หลังจากอยู่ที่นี่แล้ว พวกลูกๆจะไม่ถูกกับเธอ จะทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ เธอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาก

เมื่อคุณท่านกมลภพได้ยินเช่นนี้ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกจริงๆ

“ก็ดี ที่จริงลูกๆ มักจะแยกจากแม่ไม่ได้ เธอดูพวกเขาก็รู้แล้ว เมื่อพ่อแม่อยู่ใกล้ ๆ ก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าเล็กๆ ของพวกเขาทุกวัน หมี่ เธอเคยคิดบ้างไหม หรือไม่หย่าเลย อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเลย”

ทันใดนั้น คุณท่านกมลภพมองดูลูกๆ ที่กำลังเล่นอยู่ในสวนอย่างมีความสุข และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง