บทที่ 207 ฉันเลี้ยง คุณให้กำเนิด

ตึกหิรัญชากรุ๊ปใครบางคนที่จะไปพบลูกค้า： “……”

“ประธานแสนรัก？”

“ขอโทษที ผมมีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการ คราวหน้านัดกันใหม่”

จากนั้นชายคนนี้ก็ขับไล่ลูกค้าที่มีสัญญาหลายร้อยล้านรายการโดยไม่ลังเล ไปที่ทีวีแล้วเปิดเครื่อง

เคประหลาดใจมากเมื่อเขาเข้ามาและเห็นฉากนี้

“ท่านประธาน ทำไมคุณ... ดูทีวี? ลูกค้าคนนั้น เมื่อกี้…?”

“ชินจังมีแสดงวันนี้ แจ้งต่อไป ฉันจะไม่พบใครเลยภายในหนึ่งชั่วโมง”

ชายผู้พบช่องรายการนั้น ออกคำสั่งแล้วไปชงกาแฟให้ตัวเอง

เขาต้องนั่งลงและเพลิดเพลินกับการแสดงของลูกชายอยู่แล้ว

เคทำอะไรไม่ถูกเลย

ก็ได้ พ่อผู้ยิ่งใหญ่ ในการเอาใจลูก เขาไม่เคยแพ้ใครเลย

แต่ดวงตาของเขามองไปทางไหน? ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้จ้องไปที่นายน้อยที่แสดงบนเวทีแล้ว ดูเหมือนว่าดวงตาของเขากำลังจ้องมองที่อื่น?

จุดเล็กๆ ด้านขวาของเวที?! -

จุดเล็กๆ ด้านขวาของเวที!

ใช่แล้ว นั่นคือแม่ลูกเส้นหมี่เพราะพวกเขาไม่ใช่แขกและไม่มีที่นั่ง พวกเขาจึงสามารถอยู่ที่นี่ในฐานะสมาชิกในครอบครัวและชมการแสดงของชินจังเท่านั้น

แต่เมื่อเห็นว่าหลังจากที่ชินจังขึ้นไป เมื่อผู้ชมเห็นว่ามีเด็กที่หล่อเหลาขึ้นมากับไวโอลิน พวกเขาก็ส่งเสียงปรบมืออย่างอบอุ่นในทันที

พวกเขามองไปข้างหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเด็กน้อยแบบนี้

“ตื่นเต้นอะไร เดี๋ยวเขาขายขี้หน้าก็รู้เอง”

“นั่นสินะ พวกโง่ๆ!”

นักแสดงพวกนั้นที่เข้ามารอเล่นเห็นฉากนี้ก็เยาะเย้ยทันที โดยเฉพาะหนุ่มน้อยชุดขาว

เป็นผลให้เมื่อการแสดงเริ่มขึ้นชินจังซึ่งยืนอยู่กลางเวทีเหมือนเจ้าชายน้อยเปิดโน้ตตัวแรกต่อหน้าทุกคนและเสียงปรบมืออย่างรวดเร็วในทันที

นี่ไม่ใช่การเล่นในบ้าน

ระดับเสียงนั้นชินจังไม่เคยได้รับการใกซ้อมมาก่อน แต่เมื่อวงดุริยางค์ซิมโฟนีออร์เคสตราเปิดโน้ตตัวแรก เขาก็หาเสียงที่ถูกต้องเจอแล้ว

จากนั้นเขาก็เริ่มเล่นอย่างใจเย็น!

“แม่เจ้า เด็กคนนี้เก่งมาก”

“ใช่น่ะสิ และเขาสามารถร่วมมือกับเครื่องดนตรีที่อยู่เบื้องหลัง คุณดูความเกี่ยวข้องกับเปียโน และวงออเคสตรา โถ่ๆ...”

เสียงอุทานเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ