บทที่ 217 ผลลัพธ์ของการหลบหนี

“ปาป๊า บอกมานะ ว่าปาป๊าทะเลาะกับมาม๊าอีกแล้วใช่ไหม? มาม๊าจะหนีออกจากบ้านอีกแล้ว”

“！！！！”

ใครบอกว่าจะหนีไปจากบ้านนี้กันหล่ะ?

แม่แค่จะกลับบ้าน! เข้าใจไหมว่ากลับบ้านหน่ะ เจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้ พูดภาษาคนรู้เรื่องไหมเนี้ย?

เส้นหมี่ ทั้งโมโหและรีบร้อนจะเข้าไปแย่งมือถือมาจากมือของเขา

ในเวลาเดียวกัน ในมือถือก็มีเสียงอันไพเราะของผู้ชายพูดขึ้นมาว่า: “หนีออกจากบ้านเหรอ? แล้วจะไปที่ไหน?

“ไม่รู้!!” ชินจังตอบแค่คำเดียวอย่างแข็งทื่อ ดูก็รู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยดี

เมื่อเส้นหมี่ เห็นอย่างนั้น ก็อยากจะเข้าไปอธิบายว่า จริงๆแล้วตัวเองไม่ใช่จะหนีไปจากบ้านนี้ แต่จะกลับไปคอนโด

แต่ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง คนในสายนี้ไม่รู้ว่าโมโหเพราะได้ยินเสียงลูกชายโกรธหรืออย่างอื่นกันแน่ แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆในสาย: "เด็กดี ไปบอกลุงยามว่า ถ้าปล่อยหล่อนไป จะหักขาพวกเขาเป็นท่อนๆ!"

“！！！！”

เส้นหมี่ ตัวแข็งเป็นหิน

แต่ลูกทั้งสามก็รีบตอบตกลงในทันที พวกเขาวิ่งออกไปแจ้งลุงยามตามคำสั่งที่พ่อบอก

หมาผู้ชายคนนี้ เขาต้องถูกลักพาตัวไปแล้วแน่ ๆ

สุดท้ายแล้วเส้นหมี่ ก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เพราะคำสั่งนี้ และต้องอยู่กับลูกๆในวิลล่านี้ไปตลอดทั้งวัน

เวลาค่ำคืน และแล้วแสนรักก็กลับมาสักที

เส้นหมี่ที่กำลังช่วยลูกๆเก็บของเล่นในห้องโถงชั้นล่าง แข็งทื่อ จิตใต้สำนึกเธอฟ้องและวิ่งขึ้นไปซ่อนที่ชั้นบน แต่คราวนี้ ชายคนนั้นเข้ามาพร้อมกับกองเอกสารและสมุดบันทึกธุรกิจ.

“เธอจะไปไหน? รีบมาช่วยผมยกของหน่อย

“…….โอ้ ได้ค่ะ”

เส้นหมี่ ถึงได้ลุกขึ้น และหันหลังไปหยิบเอกสารในมือของเขาอย่างไม่เต็มใจ

งานในบริษัทยุ่งมาก บางครั้งก็จะเอางานกลับมาทำที่บ้านบ้างเป็นเรื่องปกติ

เมื่อก่อนจะมีผู้ช่วยเคเดินเข้ามากับเขาด้วย แต่วันนี้ทำไมไม่เห็นเขาเลยหล่ะ?

เส้นหมี่ยืนถือเอกสารเหล่านี้อยู่ที่นั้น หล่อนแทบไม่กล้าชำเลืองไปทางผู้ชายคนนี้เลย ทำได้เพียงยืนตัวแข็งคิดแค่จะพูดว่าให้เขารีบเปลี่ยนรองเท้า แล้วหล่อนจะได้คืนเอกสารเหล่านั้นให้เขา

เพราะว่า หล่อนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองจนแทบจะทนไม่ไหมแล้ว

หลังจากที่เขาเปลี่ยนรองเท้าแล้ว แต่เขาก็มีท่าทีว่ายังไม่รับเอกสารนั้น แต่กวาดสายตาไปหาหล่อนจากมุมสูง และก็เผยริมฝีปาก พูดว่า : "ยกขึ้นมาข้างบนให้ผม"

เส้นหมี่ : “คะ？”

ในขณะนั้น ชายคนนี้ก็เดินออกไปไกลแล้ว เมื่อเส้นหมี่ เห็นอย่างนั้น หล่อนไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงถือเอกสารเดิมตามเขาขึ้นไปอย่างไม่เต็มใจ

ใกล้จะถึงสิ้นปีแล้ว และเนื่องจากสองวันที่ผ่านมาเส้นหมี่อยู่ที่นี่ไม่มีอะไรทำ หล่อนจึงตั้งใจตัดดอกไม้สดที่กำลังบานสะพรั่งวางไว้ทุกมุมของวิลล่า รวมทั้งกระถางสองใบตรงชานพักบันไดด้วย

ดังนั้น หลังจากที่ทั้งสองคนขึ้นไป ไฟสีเหลืองอ่อนบนบันไดกว้างก็สว่างขึ้น ทำให้เงาของทั้งสองคนแลดูยาวเยียด และมีสีม่วง สีแดงสดส่องตรงแขนพอดี