บทที่ 264 เธอนอนบนเตียงเขา?

“นี่ก็ฟื้นแล้วนี่？”

พอหมอผู้หญิงที่ชื่อแครอทคนนี้เข้ามา เห็นเส้นหมี่นั่งอยู่บนเตียง ก็เหลือบมองไปที่ตัวเธออย่างเยือกเย็น แล้วถือกล่องยาเดินผ่านพี่ภามาที่ข้างเตียง

หมอคนนี้ ทำตามใจตัวเองจริงๆ

เส้นหมี่มองเธอไม่พูดอะไร รู้สึกผิดปกติเล็กน้อย

“เปิดเสื้อผ้าออกค่ะ！”

“อะไรนะ？”

“จะตรวจให้คุณค่ะ ดึกๆ ดื่นๆ ขนาดนี้แล้วยังถูกเรียกมา คุณคิดว่าฉันมาเล่นสนุกหรือคะ？”

หมอผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเตียง ไม่เข้าใจเส้นหมี่ เธอพูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง และหมดความอดทนเล็กน้อย

พี่ภาที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นแบบนี้ ก็รีบเข้ามาอธิบาย：“หมอแครอท คุณเส้นหมี่เธอเป็น……”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันก็เป็นหมอ ฉันรู้อาการของตัวเองว่าเป็นอย่างไร”

เส้นหมี่ตัดบทพี่ภา สื่อให้เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายสิ่งเหล่านั้นให้เธอ จากนั้นแววตาที่ชัดเจน ก็มองไปที่หมอสาวคนนี้อย่างไร้อารมณ์ใดๆ เช่นกัน

แต่ที่น่าแปลกคือ หมอสาวคนนี้ไม่ตกใจสักนิด

“ฉันรู้ค่ะว่าคุณคือหมอ แค่ตอนนี้คุณคือคนไข้ของฉัน ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันต้องรับผิดชอบ”

จากนั้นเธอจึงยื่นมือไปกดลงตรงแผลที่ถูกเตะของเส้นหมี่

“โอ๊ย——”

ทันใดนั้น เส้นหมี่ก็รู้สึกเจ็บปวดที่หน้าท้อง เธอขดตัวลงบนเตียง ณ ตรงนั้นทันที ใบหน้าเล็กๆ ซีดขาวทันที

“หมอแครอท นี่คุณ……”

“แครอท！เธอทำอะไรน่ะ？！”

ตอนที่พี่ภาทนมองไม่ไหว จะเข้ามาหยุด ในที่สุดประตูห้องอาบน้ำก็เปิดออก ชายหนุ่มที่ช่วงเอวมัดแค่ผ้าขนหนูสีขาว บนหัวยังมีหมดน้ำไหล ออกมาแล้วก็พูดกับทางนี้ด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น

หมอสาวจึงปล่อยมือ

พี่ภาเห็นแบบนี้ จึงรีบเข้าไปประคองเส้นหมี่：“คุณเส้นหมี่ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ？คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง？”

เส้นหมี่：“……”

ในเวลาสั้นๆ ไม่กี่วินาที เหงื่อเย็นๆ ที่ออกมาได้เปียกชุดนอนบนตัวเธอแล้ว ใบหน้าก็ยิ่งซีดขาว

หมอสาว：“ไม่ต้องห่วง ฉันแค่ดูว่าแผลของเธอเป็นไงบ้าง？ตอนนี้แน่ใจได้แล้วว่า ไม่มีเลือดออกภายใน”

คนที่ชื่อแครอทนี้ ดันมีสภาพไม่แยแสเหมือนเดิม

แต่ว่า ทิศทางสายตาของเธอกลับเปลี่ยนไป

จากตัวเส้นหมี่ ไปที่แสนรัก ตอนที่เห็นเขาผูกแค่ผ้าขนหนูแล้วออกมา ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังเขาที่รูปร่างผอมเพรียวกำยำและเกือบเปลือยมาพริ้มกับหยดน้ำทันที

ในสายตาของแสนรักปรากฏความขยะแขยงอยู่ลึกๆ ！

“ปัง——！”

พอกลับไปที่ห้องอาบน้ำใหม่ เขาก็ปิดประตูแรงๆ พอออกมาอีกครั้ง ก็เปลี่ยนเป็นชุดคลุมอาบน้ำที่แน่นหนา