บทที่ 267 ความลับที่ซ่อนอยู่ในตระกูลหิรัญชา

“ยัยโง่นี่！”

เขาหันหน้ามา ในความมืดนั้น ดวงตาที่สวยงามคู่นั้นเหมือนทะเลที่มีดาวทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน มองไปที่หญิงสาวที่ในที่สุดก็หลับไปอย่างเงียบๆ

“เจ็บไหม？”

“……ไม่เจ็บ”

เส้นหมี่ที่อยู่ในความฝัน พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

นี่คือคำที่เธอพูดอยู่บ่อยๆ

ห้าปีมานี้ เป็นคำที่มักจะพูดกับตัวเอง และลูกๆ ของเธอ

แต่ จะไม่เจ็บได้ไง？

พอเส้นหมี่พลิกตัว ความเจ็บปวดที่เกิดจากบาดแผล ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดขาวของเธอเหยเกอย่างรวดเร็ว แต่คืนนี้ เธอกลับไม่เจ็บในทันที

เพราะว่า เธอรู้สึกถึง อ้อมกอดที่มาพร้อมความอบอุ่น กอดเธอไว้อย่างอ่อนโยน

จนกระทั่ง เธอยังเหมือนจะได้ยินเขาปลอบเธอเบาๆ จากข้างหูว่า：“ไม่เป็นไร ไม่เจ็บแล้ว……”

จากนั้น เขายังตบปลอบเธอด้วย ……-

คฤหาสน์หิรัญชา

เพราะเด็กสามคนนี้มาที่นี่กะทันหัน ในคฤหาสน์ก็ยิ่งครึกครื้นมากกว่าตอนตรุษจีนเสียอีก นอกจากคุณท่านแล้ว คนตระกูลหิรัญชาที่อาศัยอยู่นี่ ต่างแสดงความเป็นมิตรอย่างมากสำหรับการมาของพวกเขา

“คุณชายคิว หลานไปนั่งที่บ้านอาสองไหม？บ้านอาสองมีของกินอร่อยๆ ตั้งเยอะ”

“เหอะ อย่าไปเลยคิว หลานกับพี่ชายมาที่บ้านคุณปู่เล็กดีกว่า ที่บ้านคุณปู่เล็กมีสนามใหญ่ๆ ในนั้นหลานอยากเล่นอะไรก็เล่นได้ทั้งนั้น”

“ออกไป พวกเขาเป็นของฉัน！”

“……”

ทุกคนพยายามอย่างหนักในการชวนเด็กสองคนนี้ โดยหวังว่าพวกเขาจะไปเล่นที่บ้านพวกเขา

แน่นอนว่า จุดประสงค์อันแท้จริงที่พวกเขาทำแบบนี้คืออะไรกันแน่？นั่นก็ไม่รู้

อาจจะ เพราะว่าเด็กพวกนี้น่ารักจริงๆ

หรืออาจจะ เพราะว่าพวกเขาต้องการเอาใจสายอำนาจของหิรัญชากรุ๊ปนี้ก็ได้ ใครจะไปรู้？

“ทุกคนอย่ารีบร้อนนะครับ พวกเราต้องไปถามคุณปู่ก่อนครับ ถึงตัดสินใจว่าจะไปไหน”

คุณชายคิวเป็นเด็กฉลาด เห็นคนจำนวนมากมาชวนตัวเองกับพี่ชายและน้องสาว เขาที่กำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน ก็ออกมาหาคุณปู่ทันที

ชินจังก็พยักหน้าอย่างเยือกเย็น

มีแค่หนูรินจัง เธอยังนั่งขุดเผือกต่อไป ว่ากันว่า นั่นปู่ของเธอปลูกไว้

ทุกคนเห็น ก็หมดหนทาง ได้แต่ไปขอคุณท่าน

คุณท่านกลับดีใจมาก

ในคฤหาสน์หลังเก่านี้ ที่จริงที่อยู่อาศัยมีแต่ญาติภายในตระกูลหิรัญชา ตอนนั้น หลังจากพ่อของคุณท่านรับช่วงต่อธุรกิจครอบครัว มีลูกชายทั้งสามคนแล้ว เพื่อให้บรรดาพี่น้องรักใคร่กลมเกลียว จึงให้พวกเขาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้

แน่นอนว่า คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่มาก แค่ลานบ้าน ก็มีหลายสิบที่แล้ว ถ้าไม่มีใครนำทาง คุณจะไม่สามารถเดินออกไปได้เลย และก็ หากจะเดิน ก็ไม่รู้ว่าจะเดินได้หมดในวันเดียวหรือไม่