บทที่ 277 “สนิทสนม” สองคำ

“เจ อะไรเหรอ?”

ตอนที่เส้นหมี่และผู้ช่วยคนนี้ที่ถกเถียงกันอยู่ตรงหน้าประตูนั้น ในคฤหาสน์ แครอทที่อาบน้ำออกมาแล้วได้ยินความเคลื่อนไหวอยู่ทางด้านนอก ก็เอ่ยถามขึ้นมาจากทางด้านบน

ผู้ช่วยถึงได้สติกลับมา แล้วรีบวิ่งเข้าไป

หลังจากนั้นไม่กี่นาที เส้นหมี่ที่อยู่ทางด้านนอกประตู ก็ถูกพาเข้าไปในที่สุด

“ฉันยังรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อยจริงๆนะคะ ไม่คิดว่าคุณจะมารับเขา”

แครอทที่ได้เจอหน้ากันอีกครั้ง บนร่างกายสวมเพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำเท่านั้น ผมยาวสีไวน์นุ่มสลวยปกคลุมลงมา เธอถือแก้วไวน์มาสองแก้ว แก้วหนึ่งวางไว้ตรงหน้าของเส้นหมี่

และอีกแก้วหนึ่ง แล้วจิบไวน์ด้วยท่าทางที่เนือยๆ

เส้นหมี่ไม่ได้รับแก้วไวน์นั้น หลังจากที่เข้ามาแล้วนั้นสายตาของเธอก็มองไปรอบๆเพื่อหาคนที่เธอจะมารับ

แต่น่าเสียดายที่เธอไม่เห็น

“ทำไมต้องประหลาดใจด้วยล่ะคะ? ฉันมารับเขาเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ปกติอยู่แล้วสิคะ ข้อแรก พวกคุณไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ ข้อสอง ฉันไปส่งเขากลับเองได้ คุณเส้นหมี่ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขา สนิทสนมกันมากกว่าที่คุณคิดเอาไว้มากนะ”

เธอพูดตรงไปตรงมาเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแค่ปฏิเสธกับคำพูดของเส้นหมี่เท่านั้น

แม้กระทั่งในตอนสุดท้ายเธอยังเอ่ยพูดถึงคำว่า “สนิทสนม”สองคำนี้อีกด้วย

สีหน้าของเส้นหมี่นั้นซีดเผือดลงทันที

ไม่คิดว่าเธอจะรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ?

และยังมีว่าทำไมจู่ๆเธอถึงได้เอ่ยขึ้นใช้ถ้อยคำแบบนี้? หรือว่าตอนเช้าที่เธอไป ความจริงแล้วเห็นเธอที่อยู่ชั้นสามเป็นที่เรียบร้อยแล้วกัน?

แล้วจู่ๆเธอก็นึกถึงตอนเด็กๆข่าวลือเรื่องที่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเด็กอัจฉริยะ ทันใดนั้นเองเธอก็มองสบตาคู่นั้นที่กำลังมองถากถางตัวเองอยู่ ดูเหมือนกับถูกคนถอดเสื้อผ้าออกแล้วยืนเปลือยอยู่ตรงนั้นเลยอย่างไรอย่างนั้น

ช่างเป็นการดูถูกเหลือเกิน!

“คุณกำลังสอดแนมฉันอยู่?”

“คุณคิดมากแล้วล่ะ ทำไมฉันจะต้องสอดแนมเรื่องคุณด้วย? คุณต่างหากที่เขียนความรู้สึกของคุณไว้บนหน้าน่ะ คุณดูสิ คืนนี้ที่คุณมา ความจริงแล้วไม่แน่ว่าจะมารับเขาหรอก คุณหยิบยืมสาเหตุนี้มาก็เพื่อมาหาฉันใช่ไหม?”

“…….”

“คุณอยากจะถามฉัน ว่าตอนนั้นทำไมฉันถึงพูดว่าคุณเป็นระเบิดเวลาใช่ไหม? และคุณยังอยากรู้ด้วยว่าฉันกับเขาสรุปแล้วเรามีความสัมพันธ์อะไรแน่ใช่ไหม?”

ผู้หญิงคนนี้ถือแก้วไวน์เอาไว้ในมือ แล้วเอ่ยพูดออกมาอย่างเอื่อยๆ

ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่น่ากลัวขนาดนั้น แต่เวลานี้หลังจากที่ออกมาจากปากของเธอแล้ว แต่กลับกำลังพูดคุยได้อย่างหลีกเลี่ยงปัญหาสำคัญเหมือนกับเรื่องสัพเพเหระทั่วไปอย่างนั้น

ใบหน้าของเส้นหมี่ไม่มีสีของเลือดฟาดอยู่เลย!

เธอเองก็เป็นหมอ มีความเกี่ยวเนื่องไปถึงจิตวิทยาด้วยเช่นกัน แต่เวลานี้ ได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วกลับทำให้เหงื่อออกไปทั้งตัว และรู้สึกขนลุกอีกด้วย!

เหมือนกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่คน แต่เป็นปิศาจร้ายที่ออกมาจากตรงนั้น หล่อนใช้ดวงตาคู่นั้นสอดแนมในส่วนลึกที่สุดในใจของเธอ แล้วเอาลอกออกมาวางเอาไว้อีก