บทที่ 285 ในที่สุดคุณก็กลับมา?

เส้นหมี่ตกตะลึงงัน

ใช่ หล่อนก็แปลกใจเหมือนกัน เขากลับมาทำไม? เขาไม่ได้ทำงานที่บริษัทคลาวน์โปรในเมืองA หรอกเหรอ?

เส้นหมี่มองไปทางผู้ชายนั้นแสดงท่าทางดีอกดีใจที่ได้พบหล่อน จนไม่รู้จะพูดอะไรดี หล่อนทำได้เพียงยิ้มและพยักหน้า: “ใช่ ฉันเพิ่งกลับมา แล้วคุณล่ะ กลับมาได้ไง?”

“ผม?” คณาธิปยักไหล่ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

เส้นหมี่：“……”

ทันใดนั้น หล่อนเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอโพล่งออกมา: “เป็นเพราะฉันเหรอ？แสนรักบังคับให้คุณออกหรือเปล่า”

คณาธิปรีบโบกมือเพื่อปฏิเสธ: “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ผมคิดว่าผมไม่อยากทำงานอยู่ที่นั้นแต่แรกแล้ว มันเหมือนเป็นการปิดกั้นการพัฒนาของผมเกินไป ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะกลับมาที่นี่”

เขาพูดฟังดูมีเหตุผลแต่ในความเป็นจริง เห็นได้ชัดว่าแค่ใช้คำพูดที่ดีกว่ามาให้เหตุผลเรื่องนี้ไปโดยปริยาย

แต่ในความเป็นจริง แยกได้ชัดว่าใช้วิธีอื่นที่ระดับสูงกว่า

บัดซบ!

เดี๋ยวนี้ผู้ชายเขามีจริตกันขนาดนี้แล้วเหรอ

มาร์ตินที่กำลังดื่มแชมเปญอยู่ไม่ไกล เห็นว่าไม่ได้แสดงทีท่ารังเกียจ

เส้นหมี่คิดเรื่องนี้ได้เอง ดังนั้นเธอจึงโกรธมาก

“แสนรัก ไอ้สารเลว! เขาทำทุกสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรทำ ขอโทษด้วยนะคณาธิปที่ฉันสร้างปัญหาให้คุณ เรื่องนี้ฉันทำให้คุณลำบากแล้ว ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนี้”

“ไม่เป็นไร ว่าแต่ วันนี้คุณมาที่นี่มีธุระอะไรรึเปล่า？ ถ้าไม่มีอะไร ผมมีเพื่อนสองสามคนอยู่ที่นั่น และผมสามารถพาคุณไปทำความรู้จักได้นะ”

"เพื่อนคนไหน?"

"ไม่ใช่คนมีชื่อเสียง เป็นแค่นักธุรกิจ แต่ถ้าอยากกลับไปเป็นหมอที่เคลียร์ การได้รู้จักพวกเขาก็ถือว่ามีประโยชน์ และคุณสามารถดูแลธุรกิจของคุณได้เป็นครั้งคราว"

คณาธิปเริ่มพูดหยอกล้อ ริมฝีปากบางของเขายกยิ้มขึ้น การพูดจาของเขาดูอบอุ่นและสบาย เขาเป็นสุภาพบุรุษที่มีคุณสมบัติครบถ้วน

ดวงตาของเส้นหมี่เป็นประกาย

เป็นนักธุรกิจเหรอ?

ไม่ ไม่ ไม่ หล่อนไม่ต้องการให้พวกเขามาเพื่อรักษาเธอ สิ่งที่เธอต้องการคือพาเธอทำธุรกิจ

ในที่สุดเส้นหมี่ก็ถือแก้วไวน์เดินตามคณาธิปไป

เนื่องจากเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขาพิมแสงจึงไม่ตามหล่อนไป ดังนั้นเธอจึงถือแก้วไวน์ไปที่อื่น ทันทีที่เธอหันกลับมา เธอก็พบกับใบหน้าอันหล่อเหลาที่บูดบึ้ง

"ชายผู้นี้เป็นใครกันแน่ เขามีเจตนาจะทำอะไรกับยัยบ๊องของเรา？"

ที่แท้คือมาร์ติน！