บทที่ 290 เขาว่านอนสอนง่ายจนน่าชื่นชอบ

“ห๊ะ?” สายตาพีชคู่สวยของมาร์ตินก็หันกลับมา “คุณจะไปส่งเหรอ? คุณ…คุณคิดจะทำอะไร?”

“ไปดูหน้าเขาสักหน่อย ดูว่าเขามีคุณสมบัติเพียงพอที่เป็นผู้รับช่วงต่อของตระกูลวชิรนันท์ไหม?”

ผู้ชายที่สงบสติอารมณ์ลงแล้ว ได้ทิ้งประโยคอย่างนี้ไว้ให้มาร์ติน

เมื่อมาร์ตินได้ยินคำพูดของเขาอย่างนั้น แน่นอนว่าเขาจะไม่ทักท้วงถามต่ออีก

เพราะว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ แม้อย่างอื่นอาจจะไม่ได้เรื่อง แต่เรื่องมองผู้รับช่วงต่อ ไม่น่าจะมีใครมีวิสัยทัศน์ดีไปกว่าเขา

——

เส้นหมี่รอสามชั่วโมงเต็มๆ ถึงเห็นหน้าลูกพี่ลูกน้องของเธอ

เมื่อหล่อนเห็นก็โมโหอย่างหนัก!

“มาร์ตินคุณมั่วทำอะไรอยู่? ให้ไปรับคนแค่คนเดียวทำไมไปรับนานขนาดนี้ ฉันคิดว่าหาไม่เจอสะอีก เธอรู้ไหมว่าฉันร้อนใจขนาดไหน?”

“……”

มาร์ตินรู้สึกเสียวเจ็บแปล๊บๆ ที่หนังศีรษะ

เมื่อมาร์ตินเห็นอย่างนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่บอกหล่อน: “ผมบังเอิญเจอแสนรัก ผู้ชายคนนั้นมาหาถึงที่นี่ แต่เธอไม่ต้องห่วงนะ เขาไปแล้ว และผมก็ไม่ได้บอกเขาว่าเธออยู่ที่นี่”

“……”

มองดูคนนี้อยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร

คนสารเลวนั้นหาหล่อนเจอนานแล้ว และยังตามตื้อหล่อนทั้งคืน เขาก็ยังคงคิดอย่างไร้เดียงสาว่าหากเขาไม่บอก เขาจะหาหล่อนไม่เจอเหรอ?

เส้นหมี่รู้สึกลำบากใจที่จะพูด

ขณะที่ทั้งสองกำลังถกเถียง ปอร์เช่ที่ไปรับกลับมาเดินเข้ามาอย่างขี้อาย: “พี่สาว แล้ว...ให้หนูวางกระเป๋าไว้ที่ไหน”

“อ๋อ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่พิมแสงก็ได้ จริงสิ เธอต้องหิวแล้วแน่ๆ พวกเราทำอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว จะให้ยกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

เส้นหมี่รู้สึกซาบซึ้งเมื่อถูกเรียกว่าพี่สาว ในวินาทีนั้น ความสนใจทั้งหมดของหล่อนก็อยู่ที่ลูกผู้น้องคนนี้

แล้วผู้ชายตัวใหญ่รูปร่างสูงๆผอมๆที่อ่อนต่อโลกล่ะ?

พอเจอลูกผู้พี่ เขาก็กลายเป็นคนเชื่อฟัง หล่อนบอกให้เขาไปล้างมือแล้วมากินข้าว เขาก็ไปล้างมืออย่างเชื่อฟัง

เมื่อพิมแสงเห็นก็กล่าวชมว่า: “เด็กคนนี้น่าเอ็นดูจริงๆ”

เส้นหมี่รู้สึกมีความสุขมาก

คุณลุงฝั่งพ่อคนนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวของหล่อน พวกเขามาจากบรรพบุรุษเดียวกัน เส้นหมี่ยังจำได้ลางๆว่าตอนที่หล่อนยังพักอาศัยอยู่ที่บ้านเกิด เขาดูแลครอบครัวของหล่อนเป็นอย่างดี

ตอนค่ำวันนั้น เส้นหมี่ไม่ได้กลับไปที่บ้านเล็กของตัวเอง

หล่อนกลัวถ้ากลับไปแล้วจะเจอผู้ชายสารเลวคนนั้นแล้วเขาจะมาตามตื้อหล่อนอีก หล่อนจึงหาข้ออ้างว่าลูกผู้น้องก็กลับมาแล้ว ยากสุดคือบังคับให้พี่น้องพิมแสงที่ไร้ยางอายออกไปอยู่ทั้งคืน

อย่างไรก็ตามสิ่งที่หล่อนไม่รู้ คือบ้านหลังเล็กของหล่อนก็ไม่มีใครอยู่เหมือนกัน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา คณาธิปก็เกลี้ยกล่อมเส้นหมี่ให้ตามเขาไปประเทศM เพื่อตามหาอีริค