บทที่ 306 เขาหึงอีกแล้ว

เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไง

และในตอนที่มองไม่เห็นความหวัง เขากอดลูกที่ป่วยหนักไว้ในอ้อมกอด ในใจเกิดความโมโห

และความโมโหนี้ ในตอนที่เขาได้เห็นรูปภาพที่ได้รับบนหน้าจอโทรศัพท์ ผู้หญิงในรูปนั้น กำลังเดินอยู่กับชายสวมแว่นสีทองคนหนึ่งที่ถนนแห่งหนึ่งตรงอาคารสูงตระหง่านด้วยความเบิกบานเต็มอิ่ม

ถึงจุดสุดยอดแล้ว!

เส้นหมี่ ทำไมเธอเลือดเย็นขนาดนี้?

หรือว่า ในใจของเธอ ตระกูลวชิรนันท์ ตระกูลอัครนันท์ของพวกเธอคือครอบครัว ส่วนครอบครัวเล็ก ๆ นี้ไม่ใช่ครอบครัวเหรอ? เธอพาลูก ๆ มาบนโลกใบนี้ นี่ไม่สำคัญเลยสักนิดเหรอ?

-

หลายวันมานี้เส้นหมี่ได้ผลเก็บเกี่ยวเยอะมาก

อีริคก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานระหว่างพวกเขาเกิดสถานการณ์ตึงเครียด ทำให้เขาลดหน้าลงมาไม่ได้ขนาดนั้น แต่ว่าวันนี้กลับยังให้เธอไปทำงาน

แถมยังให้โครงการที่ดีมากที่สุดกับเธอ ให้เธอมีรายได้กว่าหนึ่งล้านต่อวัน

น่าแปลกประหลาดจริง ๆ!

แต่ว่าเส้นหมี่ไม่ได้คิดอย่างอื่นแล้ว ยังไงค่านายหน้าก็อยู่ในมือแล้ว อย่างอื่นเธอจะไปสนใจทำไม

“ปอร์เช่บอกมาว่านายอยากได้อะไร วันนี้พี่ซื้อให้นายทั้งหมด”

ได้รับค่านายหน้าหนึ่งล้านนี้ หลังจากเส้นหมี่ออกมาจากวอลล์สตรีท เธอก็ดีใจมากในทันทีและถามปอร์เช่น้องชายที่อยู่ด้านหลังตัวเอง

เรื่องนี้เส้นหมี่รับปากที่โรงแรมในวันนั้น เพียงแต่วันนี้ยุ่งอยู่ตลอด จึงไม่ได้ทำตามสัญญา

แต่เมื่อปอร์เช่ได้ฟัง กลับปฏิเสธอย่างเกรงใจอยู่ด้านหลัง “ไม่ต้องแล้วครับ ผมมีทุกอย่าง เงินหนึ่งล้านนี้ เก็บไว้เป็นเงินสำหรับการเตรียมการในอนาคตเถอะครับ”

เส้นหมี่ “...”

น่าแปลกมากจริง ๆ

วันนั้นเขายังดีใจมากไม่ใช่เหรอ ที่เธอจะให้รางวัลเขา? ทำไมตอนนี้ถึงไม่ต้องการแล้ว?

แถมยังสุภาพนอบน้อมขนาดนี้

เส้นหมี่รู้สึกไม่เคยชินอย่างมาก เธอนึกถึงวันนั้นตอนที่ไปโรงแรม เขาทำตัวตามสบายและเป็นกันเองกับตัวเอง เธอรู้สึกดีมาก แต่วันนี้ทั้งวัน เธอรู้สึกเหมือนห่างเหินขึ้นเยอะมาก

หรือว่าถูกคณาธิปว่าอีกแล้วเหรอ?

เส้นหมี่คิดถึงเรื่องที่สองสามวันก่อนที่วัยรุ่นคนนี้ถูกคณาธิปสั่งสอนมาโดยตลอด เธอได้แต่คิดในใจแบบนี้

คืนนั้น เส้นหมี่โอนเงินหนึ่งล้านนี้ไปให้คุณลุงอีกครั้ง

ปอร์เช่เห็นแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไร เขากลับไปนอนโดยตรง

หลายวันมานี้ สองพี่น้องเป็นแบบนี้ตลอด กลางวันไปที่วอลล์สตรีทกับอีริคเพื่อเล่นหุ้นทางการเงิน ตอนเย็นกลับนำค่านายหน้าที่หามาได้โอนไปยังบัญชีของธนาตย์

จนกระทั่งหนึ่งสัปดาห์ต่อมา