บทที่ 308 เธอรู้แล้วว่าความกลัวที่แท้จริงคืออะไร

เกือบสองเดือนแล้ว ตั้งแต่เธอจากพวกเขาไป จนถึงตอนนี้ เธอไม่ได้เจอพวกเขาเกือบ 60 วัน เธอมองดูใบหน้าเล็ก ๆ เหล่านี้ แทบอยากจะพุ่งเข้าไปโอบกอดพวกเขาเอาไว้ในทันที

แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวก็คือ ลูกรักสองคนที่ออกมาทีหลัง ท่าทางเหมือนกับน้องสาวก่อนหน้านี้

พวกเขาไม่ได้กระโจนเข้าหาเธอเหมือนเมื่อก่อน และก็ไม่ได้ดีใจอย่างล้นพ้นเหมือนกับที่เธอคาดหวังไว้

แต่ใช้สายตาที่ค่อนข้างเย็นชามองมาที่เธอ สายตานั้น เหมือนกับกำลังสงสัย ว่าเธอปรากฏตัวขึ้นตอนนี้ตรงนี้ เป็นความจริงใช่ไหม? หรือว่าบางที หลังจากที่พวกเขาเสียใจ ก็ไม่อยากจะยอมรับแม่คนนี้อีกแล้ว

พวกเขาไม่ต้องการเธอแล้ว?

เส้นหมี่ส่ายหน้า หลังจากความเจ็บปวดแผ่ซ่านมาจากก้นบึ้งหัวใจ เธอเดินโซเซเข้าไปหาพวกเขา

“ชินชิน คิวคิว นี่หม่ามี๊ไง หม่ามี๊กลับมาแล้ว พวกลูกมาให้หม่ามี๊กอดหน่อยได้ไหม? หม่ามี๊ผิดไปแล้ว หม่ามี๊ไม่ควรจะทิ้งพวกลูกไป”

เธอร้องไห้แล้ว

กางแขนทั้งสองข้างออกไปอยากจะกอดพวกเขา ในตอนนี้ เธอรู้สึกผิดไปแล้ว

ทำไมเธอต้องทำแบบนั้น? และพวกเขาทำอะไรผิด? นั่นคือลูกของเธอนะ

เส้นหมี่น้ำตาไหลราวกับฝนตก เธอนั่งยองลงตรงหน้าของลูก ๆ

โชคดีที่ครั้งนี้ ในที่สุดอิคคิวก็ออกมา เขายืนอยู่ข้างหน้าหม่ามี๊ หน้าเล็ก ๆ ผอมลงมาก ใบหน้ามีรอยน้ำตามองไปทางหม่ามี๊ “ทำไมหม่ามี๊จากไปโดยไม่ปริปากพูดสักคำ? หม่ามี๊ทำไมไม่กลับมาเลย?”

“หม่ามี๊...”

“หม่ามี๊ไม่ต้องการพวกเราแล้วเหรอ?” ในที่สุดลูกถามคำถามที่เต็มไปด้วยความเสียใจ

“ไม่ หม่ามี๊ไม่ใช่!”

เส้นหมี่ส่ายหน้าทันที แล้วปฏิเสธอย่างบ้าคลั่ง” “หม่ามี๊ไม่ได้ไม่ต้องการพวกหนู คิวคิว ต่อให้หม่ามี๊ตาย ก็ไม่มีทางไม่ต้องการพวกหนู!!”

เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว เธอกระตือรือร้นที่จะพูดความจริงทุกอย่างต่อหน้าพวกเขา

แต่ว่า รินรินก็ออกมาแล้ว”

“งั้นทำไมหม่ามี๊ไม่โทรหาพวกเรา? หม่ามี๊รู้ไหมว่ารินจังลูกรักของหม่ามี๊ก็ป่วยแล้ว? หม่ามี๊ไม่เคยถามสักคำ”

เสียงเด็กเล็ก ๆ พูดด้วยเสียงสะอื้น ฟังแล้วทำให้คนหัวใจจะสลาย

ใบหน้าของเส้นหมี่ซีดขาวยิ่งกว่าเดิมในทันที เธอสั่นเทาอยากจะกอดลูกสาวคนนี้ไว้ แต่ว่า ภายใต้การจ้องมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอนั้น กลับพบว่า ตัวเองไม่มีความกล้าหาญแล้ว

ใช่สิ เธอมีสิทธิ์อะไรไปกอดพวกเขานะ?

เธอทอดทิ้งพวกเขาแล้วหนีไป เธอพูดกับผู้ชายคนนั้นว่าไม่ต้องการพวกเขาแล้ว จากนั้นสองเดือนเต็ม ๆ ไม่เคยโทรมาสักสาย และก็ไม่เคยถามถึงพวกเขาสักคำ

เส้นหมี่ทรุดตัวลงกับพื้น

เวลาหยุดเดินอีกครั้ง อากาศก็แข็งตัวอีกครั้ง ในตอนนี้ บรรยากาศในสวนเล็ก ๆ นี้ โศกเศร้าจนทำให้คนหายใจไม่ออก

พี่ภาที่ยืนมองอยู่ด้านข้างเป็นเวลานานเห็นแบบนี้ อยากจะเข้ามาไกล่เกลี่ย