บทที่ 313 เธอแกล้งป่วยเพื่อให้ได้อยู่ที่นี่

“หม่ามี๊ปวดหัวจริงๆหรอ?”

หนูรินจังเป็นเด็กฉลาดเห็นความเป็นไปทุกอย่างของหม่ามี๊ ดังนั้นตอนที่ไม่มีใครอยู่เธอเลยกอดหม่ามี๊แล้วกระซิบถามที่ข้างหู

เส้นหมี่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แต่คิดๆดูแล้วก็ค่อยๆบอกกับลูกสาวว่า “เปล่าจ้ะ หม่ามี๊แค่อยากอยู่กับพวกหนูให้นานหน่อย”

ทันใดนั้นดวงตาสุกใสของหนูรินจังก็เบิกกว้างขึ้น

“ได้ค่ะๆ หนูจะไปบอกพวกพี่ๆเดี๋ยวนี้ หนูจะให้พวกพี่ๆเตรียมแผนรับมือ ถ้าเห็นแดดดี๊มาแล้วพวกหนูจะส่งสัญญานให้นะคะ”

แล้วเจ้าเด็กคนนี้ก็สาวเท้าเล็กๆที่อ้วนจั้มวิ่งไปบอกพี่ชายทั้งสองคน

จนในวันนั้นทั้งวันพี่ภาก็เห็นว่าเด็กทั้งสามที่อยู่ในบ้านมีท่าทางแปลกๆ

ไม่ใช่ว่าเจ้าคนโตเล่นอยู่แล้ววิ่งไปที่หน้าประตูเหลือบมองดูอะไรนะ แต่เป็นเพราะคุณชายเล็กคิวคิวได้จับกระดานมาควบคุมไว้ด้านบน ภาพฉากนั้นเหมือนกันขโมยยังไงยังงั้น

แล้วหลังจากนั้นก็เป็นหนูรินจัง

เธอน่าตลกยิ่งกว่า กลางวันแสกไม่เพียงแต่เท้านั้นเดินอย่างค่อยๆ ขนาดจะพูดเธอยังใช้นิ้วมือมากันที่ปากแล้วส่งเสียง “ชูว”ตอนที่พี่ภาเรียกเธอ

“อย่าพูดนะน้าภา เดี๋ยวแดดดี๊กลับมาแล้วจะยุ่ง”

พี่ภา “…….”

หมายความว่าไง?

หรือว่าพวกเด็กๆไม่อยากให้แดดดี๊กลับมางั้นหรอ?

พี่ภามีสีหน้าสงสัย

แต่ว่าในที่สุดเธอก็ไม่ได้ให้สงสัยอีกต่อไป ตั้งหน้าตั้งตาทำธุระของเธอเอง

พอถึงช่วงกลางวัน แสนรักก็กลับมาจริงๆ

ตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ เพราะอาการป่วยของคิวคิว ถ้ากลางวันเขามีเวลาว่างเขาก็จะกลับมา อย่างแรกเพื่อดูอาการของคิวคิว อย่างที่สองคืออยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ

ช่วงเวลานั้นในบ้านก็มีแค่เขาที่อยู่ดูแลเขา

พอกลับมาเขาก็ได้เห็นว่าในห้องรับแขก มีเจ้าเด็กทั้งสามที่รวมตัวอยู่ด้วยกันซึ่งเป็นอะไรที่ยากที่จะได้พบตอนเขากลับมาถึงบ้าน

“พวกลูกเป็นอะไรกัน? ทำไมมารวมตัวอยู่ที่นี่?”

“พวกเรากำลังรอแดดดี๊กินข้าวอยู่ไงคะ แดดดี๊กินข้าวหรือยัง?”

คนที่สาวเท้าน้อยๆเข้ามาคนแรกคือลูกสาวสุดที่รักของเขา เธอเงยหน้ามองเขา ไม่ต้องบอกว่าน่ารักเพียงไร

แสนรักให้ใจละลายทันที

เขาก้มตัวลงแล้วอุ้มเธอขึ้นมาและหอมไปที่ใบหน้าน้อยๆของเธอ “ยังเลย ก็มากินข้าวเป็นเพื่อนลูกในตอนนี้ไง”

“โอเคครับ แดดดี๊ เดี๋ยวพวกเราจะไปตักข้าวมาให้นะครับ” ลูกชายคนที่สองรีบวิ่งไปตักข้าวให้เขา

ส่วนอีกมือนึงของเขาพาลูกชายคนโตไป

ไม่ต้องพูดเยอะ เขาหันตัวกลับไปที่ห้องครัวด้วยท่าทีสุขุม ไม่นานก็หยิบถ้วยกับตะเกียบออกมาหนึ่งชุด!

สังเกตนะว่ามีแค่ถ้วยกับตะเกียบหนึ่งชุด!!

แสนรัก “……”