บทที่ 35 ในที่สุดคิวคิวก็ได้เจอแด๊ดดี้แล้ว

หลังจากนั้นเสียงแก๊กก็ดังขึ้น ประตูกระจกบานนี้เปิดออก

ชินจัง?

ก็คือเด็กคร่ำครึคนนั้น?

คิวคิวตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ดูแล้วเขาเดาไม่ผิดจริงๆ ชินจังก็คือลูกชายของคนไม่ดีคนนั้น ส่วนเขา เนื่องจากว่าหน้าตาเหมือนกับชินจัง ดังนั้นที่นี่ถูกแยกออกได้อย่างถูกต้อง

ดังนั้น คนไม่ดีคนนั้น เป็นแด๊ดดี้ของเขาจริงๆใช่ไหม?

คิวคิวรู้สึกโมโหเล็กน้อย ตั้งแต่เข้ามาจากประตูกระจก เขาเดินไปทางด้านหน้า และถึงได้พบว่า ด้านในนั้นไม่ใช่ออฟฟิศของประธานอะไรนั่น แต่เป็นสถานที่พักผ่อนที่ตกแต่งได้อย่างดูดีมีระดับเป็นพิเศษ

มีโทรทัศน์ โซฟา เตียง...เป็นต้น ดูแล้วเหมือนกับบ้านเลยอย่างไรอย่างนั้น

ดูแล้วที่นี่อาจจะเป็นที่พักผ่อนของพวกเขา ถ้าไม่อย่างนั้น คงจะไม่ติดตั้งประตูกระจกไว้ข้างนอก อีกทั้งยังต้องมีการสแกนใบหน้าถึงจะสามารถเข้ามาได้

คิวคิวชัดเจนในสถานที่นี้แล้ว จึงตัดสินใจจะออกไป แล้วไปหาสถานที่ของคนไม่ดีนั่นอีกครั้ง

แต่เวลานี้เอง ทางด้านนอกกลับดูเหมือนมีเสียงประตูถูกเปิดออกดังขึ้นมาอีกครั้ง : สแกนใบหน้าสำเร็จ แสนรัก เปิดได้!

คิวคิว : “……..”

พระเจ้า คนไม่ดีมาแล้ว ทำอย่างไรดี?

คิวคิวรู้สึกลนลานแล้ว รีบวิ่งกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่เขามองหาในห้องนั้นอย่างร้อนใจแล้ว ก็วิ่งเข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้าที่อยู่ในห้องนอน

ถึงแม้ว่าจะมาหาเขา แต่ไม่ได้คิดว่าจะถูกคนไม่ดีนี่จับได้ เขามาสืบสถานการณ์ของศัตรู ครั้งต่อไปหาคนไม่ดีรังแกหม่ามี๊อีก จะได้ลงมือจัดการเขาได้

คิวคิวกลั้นหายใจหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้า

แต่ที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่คนไม่ดีเข้ามาแล้ว กลับไม่ได้ไปที่ไหนเลย แต่ตรงมายังตู้เสื้อผ้านี้

“อะไรก็ไม่รู้? นี่เรียกว่ายาได้เหรอ? ขมขนาดนี้ กลิ่นก็ยังแย่แบบนี้อีก!!”

“แคว้ก--”

แสนรักที่เพิ่งถูกบังคับให้ดื่มยาจีนตอนที่อยู่ออฟฟิศ ยื่นมือออกมาดึงประตูตู้เสื้อผ้า!

“!!!!”

หลายวินาที ที่ทั้งผู้ใหญ่และเด็กทั้งสองคน ยืนอยู่ตรงหน้าประตูตู้เสื้อผ้า เธอจ้องฉัน ฉันจ้องเธออยู่แบบนั้นโดยไม่มีเสียงใดๆ

แย่แล้ว ถูกจับได้แล้ว

คิวคิวที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า หน้าเล็กๆนั้นซีดเผือด

แต่ที่ทำให้เขารู้สึกแปลกมากก็คือ คนไม่ดีที่เปิดประตูตู้เสื้อผ้ามาเจอเขานั้น หลังจากที่จ้องมองเขาอยู่พักหนึ่งแล้ว ก็แสดงอาการที่แปลกประหลาดมากออกมา

“ชินจัง ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้? เมื่อกี้เราไม่ได้อยู่ที่ออฟฟิศหรอกหรือครับ?”

“……..”

ชินจัง?

เด็กคร่ำครึนั่นก็มาด้วยเหมือนกันเหรอ?

ทันใดนั้น เด็กที่ฉลาดคนนี้ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว แล้วเขาก็พุ่งออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้วยิ้มหวานให้กับคนไม่ดีนั่น : “ใช่ครับ แด๊ดดี้ ผมเพิ่งขึ้นมาฮะ”