บทที่ 362 ใครจะทำลายใคร？

เธอต้องรู้ให้แน่ชัดว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่？

ครึ่งชั่วโมงถัดมา เรืองรอง

“เกิดอะไรขึ้น？แสนรักยังไม่ออกมาอีกหรือ？”

“นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ วันนี้เขาจะออกมาได้อย่างไร？ไม่เห็นหรือว่าด้านหลังประตูบานนั้นมีแต่บอดี้การ์ดพร้อมอาวุธครบน่ะ？”

“……”

ยังไงก็คิดไม่ถึงเลยว่า พอเส้นหมี่มาแล้ว จะเห็นนักข่าวอยู่ทั่วด้านนอกตึกวังฬาหนึ่ง！

คนพวกนั้น เหมือนอยากจะคว้าวัสดุของแข็ง รถ หัวคน และยังมีกล้องประเภทต่างๆ ไว้ ล้อมรอบที่นี่มิดชิด แม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็เกรงว่าจะลอยเข้าไปไม่ได้

เส้นหมี่เห็น ก็หดเท้าที่ยื่นออกไปกลับมาอีกครั้งทันที

เธอไม่ใช่คนทั่วไป แต่เป็นภรรยาเก่าของแสนรัก พวกนักข่าวเหล่านี้ จะต้องมีคนรู้จักเธอแน่ ถ้าให้พวกเขาเห็นเธอ เกรงว่าจะเป็นสถานการณ์อันนองเลือดต่อชายคนนั้น

สุดท้ายเส้นหมี่ได้แต่กัดฟัน ยอมแพ้ที่จะเข้าไป

แต่ว่า ไม่เข้าไป แล้วเธอจะถามเรื่องนี้ได้ไง？

เส้นหมี่จำได้ว่าเหมือนร้อนใจมาก

และในตอนนี้ ไม่รู้ว่าคนในตึกวังฬาหนึ่งเห็นเธอหรือว่าอย่างไร？ทันใดนั้นสายของเธอก็ดังขึ้นมา

“ฮัลโหล？”

“หม่ามี๊ ผมเอง ฮือฮือ～”

ดันเป็นคิวคิว หลังจากเขาโทรหาหม่ามี๊ติด ก็ร้องไห้ในสายทันที

เส้นหมี่ได้ยิน ภายใต้ความกังวล ในใจก็ยิ่งร้อนรนทันที：“คิวคิว อย่าร้องไห้นะ หม่ามี๊อยู่นี่ ลูกรีบบอกหม่ามี๊มา ตอนนี้ข้างในเกิดอะไรขึ้น？แด๊ดดี้ลูกล่ะ？แล้วก็ พี่ชายล่ะ？ตอนนี้พวกลูกเป็นไงบ้าง？”

“ฮือฮือ～～หม่ามี๊ แด๊ดดี้ถูกคุณอาธีพาไป ผมกับพี่……อยู่ในนี้ หม่ามี๊ น่ากลัวมากเลย แด๊ดดี้จะฆ่าน้าแครอท……”

เด็กแค่ห้าขวบ เพราะว่าเห็นสภาพที่ดูน่ากลัวกับตา จนตอนนี้ เขายังตกใจกลัวอยู่ พูดด้วยเสียงร้องไห้

เส้นหมี่ได้ยิน ก็เหมือนฟ้าผ่าตอนกลางวันทันที！

เธอไม่เชื่อที่ในเน็ตพูด แต่ว่า ตอนนี้ได้ยินจากปากลูกชายตัวเอง กลับเริ่มเผชิญกับความจริงของเรื่องนี้

เขาจะฆ่าแครอทจริงๆ

ทำไมล่ะ？

มือและเท้าของเส้นหมี่เย็นไปหมด หลังจากนั้น ก็บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ แล้วสื่อสารกับลูกในสายโทรศัพท์ดีๆ ต่อไป

“คิวคิวเด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ แด๊ดดี้อาจจะ……แค่ป่วย แบบนี้นะ ลูกบอกหม่ามี๊ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น？ไม่ต้องห่วง หม่ามี๊เป็นหมอ พอรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ถึงจะช่วยแด๊ดดี้ได้”

“จริงหรือครับ？”

“จริงสิจ๊ะ แบบนี้นะ ลูกให้พี่มาคุยกับหม่ามี๊ ดีไหม？”

เส้นหมี่ฟังออกแล้วว่าลูกชายคนเล็กตกใจกลัวจนอยู่ไม่สุขแล้ว ดังนั้นจึงกล่อมให้เขาเอาโทรศัพท์ให้ชินจังลูกชายคนโตที่ความคิดโตกว่าและสงบนิ่งมากกว่า