บทที่ 37 คุณชายผู้ร่ำรวยกับเด็กผู้ยากจน

“ทำไมหม่ามี๊จะกลับมา?”

“เพราะว่าโรงเรียนเลิกแล้วน่ะสิคะพี่ โรงเรียนอนุบาลที่นี่วันพุธเรียนแค่ครึ่งวัน คุณครูบอกแล้ว ว่าจะมีการฆ่าเชื้อ เด็กๆจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ รินจังก็เลยรีบโทรหาย่าจันทร์แสงให้มาพาหนูไปหาพี่”

ตอนที่รินจังพูดมาถึงตรงนี้แล้วก็ดูภูมิใจเป็นอย่างมาก

เนื่องจากว่าเบอร์ที่พี่ชายทิ้งเอาไว้ให้เธอนั้น หาย่าจันทร์แสงเจอ จึงให้ออกมาพาเธอไปหาพี่ชาย

รินจังจูงมือพี่ชายกระโดดโลดเต้นเดินไปในห้องเรียน

และเป็นอย่างที่คิด เพิ่งจะเข้าไปข้างใน คุณครูของห้อง2ก็โบกมืออยู่ตรงนั้น : “รินจัง หนูหาพี่ชายเจอแล้วเหรอคะ มานี่เร็ว หม่ามี๊ของหนูจะถึงแล้ว พวกหนูสะพายกระเป๋าแล้วออกไปกับคุณครูนะคะ”

“ได้ค่ะ”

รินจังตอบรับด้วยเสียงเด็กๆของเธอ แล้วหยิบกระเป๋าหนังสือใบเล็กออกมาจากโต๊ะเรียนสะพายขึ้นมา

ชินจัง : “…….”

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับมันได้เลย แล้วก็ไม่เคยเห็นชีวิตในโรงเรียนอนุบาลอีกด้วยเช่นกัน

เกี่ยวกับโรงเรียนอนุบาล ความจริงแล้วชินจังเองก็มี แต่ที่นั่นเป็นโรงเรียนอนุบาลระดับสูงของทั้งเมืองAที่นั่ง สภาพแวดล้อมสวยงามมาก อุปกรณ์เครื่องมีคุณภาพสูง คนที่เข้าไปนั้นล้วนแต่เป็นคนมีเงินทั้งสิ้น

ดังนั้น ในสถานการณ์แบบนี้ คุณครูติดดินแบบนี้ เพื่อนๆก็สามัคคีปรองดองกันแบบนี้ นั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ

ชินจังสะพายกระเป๋าหนังสือใบเล็กตามที่รินจังให้มา หลังจากนั้นก็ถูกคุณครูพาออกไป

“หม่ามี๊มาแล้ว!”

หลังจากที่ถูกพาออกมาจากห้องเรียนแล้ว ดวงตาที่เฉียบคมของรินจังก็มองเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนรออยู่ตรงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลแล้ว และทันใดนั้นเอง เธอก็แยกเท้าออกแล้ววิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

ชินจัง : “…….”

หม่ามี๊?

นั่นไม่ใช่คุณน้าหมอที่บ้านเธอหรอกเหรอ? เมื่อก่อนหน้านี้ไม่นานพวกเขาเพิ่งจะแยกกันตรงประตูบริษัทของแด๊ดดี้อยู่เลย ทำไมถึงกลายเป็นหม่ามี๊ของพวกเขาไปแล้ว?

ชินจังรู้สึกงงเล็กน้อย เป็นเวลานาน เขามองไปยังทั้งสองคนที่กำลังกอดกันอยู่ ไม่ขยับ

“คิวคิว? ทำไมไม่มาล่ะลูก? งงเหรอ? หม่ามี๊ไงครับ รีบออกมาเร็วเข้า เรากลับบ้านกันนะ!”เส้นหมี่สังเกตเห็นลูกชายคนนี้ไม่ยอมมา ก็รีบโบกมือให้เขา

แปลกจัง วันนี้ทำไมลูกชายถึงไม่ยิ้มเลย โกรธอีกแล้วใช่ไหม? เพราะเธอมาช้าไปอย่างนั้นหรือ?

เส้นหมี่วางลูกสาวลง แล้วเดินเข้ามาหาเอง

“คิวคิว ทำไมหนูไม่ดีใจเลย? โทษหม่ามี๊ที่มาไม่ทันใช่ไหม? ขอโทษนะลูก คิวคิว หม่ามี๊ไม่รู้ว่าวันนี้ที่โรงเรียนเรียนแค่ครึ่งวัน ตอนรับสายก็เลยช้าไปแล้ว หนูอย่าโกรธเลยนะคะ?”

เส้นหมี่ยื่นมือออกมา จะลูบศีรษะของลูกชาย

แต่เธอที่เพิ่งจะขยับ ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะมีปฏิกิริยาตอบโต้โดยเอียงศีรษะหลบเธอแบบนี้

เส้นหมี่ : “…….”

และในขณะนั้นเอง เธอคิดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนี้ไม่ใช่คิวคิวของเธอ แต่เป็นลูกชายอีกคนที่เธอเพิ่งจะไปหามาเมื่อช่วงสาย—ชินจัง!