บทที่ 39 ผู้หญิงสองคนมาแล้ว

คุณแป้งร่ำ?

นั่นคือใครกัน? และยังทำยาน้ำข้นสาลี่ด้วยตัวเองเอามาให้เจ้าเด็กคร่ำครึนั่นอีก?

คิวคิวที่กำลังกินข้าวอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย มองไปยังแด๊ดดี้ที่นั่งอยู่ตรงข้าม แต่กลับพบว่าหลังจากที่แด๊ดดี้ได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้มา ใบหน้าหล่อๆนั้นก็มืดมนลงทันที

“ใครให้เธอมา? ไม่จำเป็น!”

“แต่.....คุณผู้ชายคะ ยาน้ำข้นสาลี่นี่มีเพียงแค่คุณแป้งร่ำเท่านั้นนะคะถึงจะทำได้ดีที่สุด คุณชายเล็กพอถึงหน้าหนาวก็จะชอบไอ ยาที่คุณชายเล็กทานมาตั้งเท่าไหร่ มีเพียงแค่ทานอันนี้ถึงจะผ่านไปได้อย่างสบาย คุณผู้ชายลืมไปแล้วหรือคะ?”

ป้าญายังพยายามช่วยพูดขอร้องแทนผู้หญิงที่อยู่ข้างนอก

แสนรักได้ยินแล้ว ถึงแม้ว่าโครงใบหน้าหล่อเหลานั้นจะยังไม่ได้ดูดีขนาดนั้น แต่ท่าทีกลับไม่ได้แข็งขนาดนั้นแล้ว

ผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะมีอารมณ์รุนแรงขนาดไหน ไร้ความปราณีกับคนอื่นขนาดไหน แต่กับปัญหาเรื่องความแข็งแรงของลูกชาย เขาไม่มีทางเอามาล้อเล่นโดยเด็ดขาด ตรงจุดนี้ แป้งร่ำก็ยิ่งรู้ดี ถึงได้ให้ป้าญาคนรับใช้พยายามขนาดนี้

ในที่สุดแป้งร่ำก็เดินถือกล่องยาน้ำข้นสาลี่เข้ามา

“รัก ชินจัง กำลังทานข้าวกันอยู่หรือคะ?”

เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวบางสีเบจ ด้านล่างเป็นกระโปรงลายสก็อตสีกากี ไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้ารูปไข่สะอาดสะอ้านดูอ่อนเพลียซีดเซียว

“คุณแป้งร่ำเป็นอะไรไปคะ? ดูสีหน้าท่าทางไม่ค่อยดีเลย” ป้าญาเห็นแล้ว ก็รีบเข้ามารับของจากเธอแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

แป้งร่ำส่ายหน้า : “ไม่เป็นอะไรหรอก สองสามวันก่อนเป็นหวัดเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

แววตาของเธอมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้าม แสดงความรอคอยออกมาแบบนั้น แต่ทว่า สายตาของแสนรักนั้นไม่ได้มองเธอเลยแม้แต่นิดเดียว หลังจากที่เห็นว่าคิวคิวกินข้าวอย่างเหม่อลอยแล้ว นิ้วเรียวก็เคาะลงบนโต๊ะ : “ชินจัง ตั้งใจทานสิลูก!”

“อ่อ--”

คิวคิวได้ยินแล้ว ถึงได้ละสายตากลับมาแล้วตักกินคำใหญ่ๆ

คุณน้าคนนี้เป็นใครกันแน่?

จุ๊ๆ ดูท่าทางเธอแล้ว ดูเหมือนจะมีระดับสูงมาก ใส่ชุดมาน้อยแบบนี้ คงจงใจทำหน้าตาให้ซีดเซียว นี่เธอคงอยากจะให้แด๊ดดี้เห็นใจสินะ?

คิวคิวทานไปพลาง แล้วแอบมองดูเรื่องราวสนุกๆนี้ต่อ

และเป็นอย่างที่คิด หลังจากที่เห็นว่าแสนรักไม่ได้สนใจแล้ว สีหน้าของแป้งร่ำก็แข็งทื่อไป ปรากฏความผิดหวังออกมา

“ชินจัง หนูอย่าลืมทานยาน้ำข้นสาลี่นะคะ อ่อ ใช่สิ น้าถักถุงมือมาให้คู่นึง อากาศหนาวแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าหนูบอกว่าอยากจะให้น้าช่วยถักให้นี่คะ เอาไปเล่นข้างนอกด้วยได้ใช่ไหม? ดูสิ”

เหมือนกับเปลี่ยนการเล่นกลไปอย่างไรอย่างนั้น ผู้หญิงคนนี้หยิบเอาถุงมือที่ถักจากด้ายขนสัตว์ออกมาจากกระเป๋าคู่หนึ่ง

ในตระกูลร่ำรวยแบบนี้ ยังถักถุงมือด้วยตัวเอง เห็นถึงความตั้งใจของเธอแล้ว

ป้าญาคนรับใช้วิ่งเข้ามา : “ว้าว คุณแป้งร่ำ คุณเพียบพร้อมเกินไปแล้ว ยังถักถุงมือด้วยตัวเองอีก ดีกว่าซื้อข้างนอกอีกนะคะ คุณผู้ชายดูสิ รอยเย็บนี้ ลวดลายนี้ ต่อให้มีเงินมากข้างนอกก็หาซื้อไม่ได้นะคะ”