บทที่ 422 เส้นหมี่เสียแล้ว！

แต่แท้จริงแล้ว ตั้งแต่เนติไม่เชื่อฟังและให้กำเนิดลูกคนนี้ จากนั้นทำสิ่งต่างๆ ให้วุ่นวาย คาดว่า ไม่มีผู้ชายคนไหนที่ชอบหรอก

แป๊บเดียวคุณท่านก็ไป ไม่นานนัก ดลธีก็เข้ามา

“ประธาน”

“เธอล่ะ？”

ประโยคแรกที่แสนรักเห็นคนๆ นี้ ก็ถามแบบนี้

ดลธีก้มหน้าลงช้าๆ

ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่เพิ่งฟื้นมา ก็รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรฟันอย่างแรงที่หน้าอก ทันใดนั้น รูขนาดใหญ่ก็ปรากฏ เขานั่งอยู่ตรงนั้นราวกับรับลมหนาว แล้วไออย่างรุนแรงทันที

“ประธาน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ประธานครับ！！”

“แค่กแค่กแค่กแค่ก……”

ชายหนุ่มที่ไอจนเจ็บปวด เจ็บจนต้องก้มเอว เส้นเลือดเขาปูดขึ้นมา หน้าหล่อเหลานั้นแดงคล้ำ เหมือนปลาที่กำลังจะตาย

เวลานี้ ช่วงอกนั้นหายใจไม่ออก

“อ้วก——”สุดท้ายเขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด！

จากนั้น เขาก็เอียงศีรษะ แล้วหมดสติไป

หลังจากแสนรักแยกหลายบุคลิกภาพ ที่จริงแล้วพอจำบางเรื่องได้ ตอนแรก เขาจำได้ว่าแครอทสะกดจิต ดังนั้น เขาจึงแค้นมาก จิตใต้สำนึกจะลากเธอไปสับให้แหลกที่ครัว

และครั้งนี้ เขาก็จำได้ว่า ตัวเองเหนี่ยวไกไปยังหญิงสาวที่เข้ามา

“อย่า……อย่า หมี่ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้……”

“รัก？รักตื่นสิ？”

แครอทเห็นเขากำลังเจ็บปวดในความฝัน จึงอยากจะปลุกเขา

แต่ตอนนี้เอง ผู้ชายคนนี้ดันลืมตาขึ้นมากะทันหัน หลังจากลุกขึ้นนั่งขึ้นมาจากเตียง เขาก็ออกแรงจับข้อมือของเธอ：“ผมผิดไปแล้ว หมี่ ต่อไปผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ไม่ทำ ……”

ในเบ้าตาที่ไม่ชัดเท่าไหร่ของเขา ก็มีน้ำตาไหลออกมาเป็นพวง

แครอทตกตะลึง！

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาร้องไห้ เธอรักษาเขามาถึงแปดปี

แต่ว่า ครั้งแรกที่เขาถูกเธอแทงไม่ได้ร้องไห้ ครั้งแรกที่โดนเธอใช้การรักษาด้วยการสะกดจิตที่โหดร้ายก็ไม่ร้องไห้ เธอดุเขาลงโทษเขา เขาก็ไม่เคยน้ำตาไหลแม้แต่หยดเดียว

ตอนนี้ เขากลับร้องไห้อย่างกับเด็ก คว้าข้อมือของเธอ แล้วร้องไห้เบาๆ

การแสดงออกในแววตาแครอท เป็นครั้งแรก ที่เยือกเย็น และเศร้าเช่นนี้

“ฉันไม่ใช่เส้นหมี่ ฉันคือแครอท แสนรัก คุณมีสติหน่อย เธอตายไปแล้ว”

“คุณพูดอะไร？”

ราวกับว่าโดนคนมากดจุดเลือดลม ในที่สุดชายคนนี้ก็หยุดสะอื้น แต่ที่แลกมาด้วย กลับเป็นอีกอารมณ์ที่น่ากลัวยิ่งกว่า

แครอทใจแข็งไป：“ฉันบอกว่าเธอตายแล้ว ตั้งแต่คุณถูกพากลับมา ศพของเธออยู่ตรงนั้น ดลธีพากลับมาเอง เขาเอาแต่สนร่างกายของคุณ เลยไม่ได้บอก ……”

“เพียะ——”