บทที่ 445 ตอนยังเด็กเธอเรียกเขาว่าพี่ชาย

คุณหมอมัวร์มองเธอเงียบๆ

จนกระทั่งเมื่อเธอสงบลง เขาจึงบอกเธอทีละคำอย่างช้าๆว่า “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณตาย!”

เส้นหมี่ “...”

จะไม่ปล่อยให้เธอตาย

ทำไมคำตอบนี้แปลกจัง

ใช่ ในฐานะผู้ป่วย เธอมีความสุขมากที่ได้ยินคำตอบในเชิงบวกเช่นนี้

แต่คำตอบดังกล่าวไม่สอดคล้องกับสถานะของหมอหรือเปล่า ในโรงพยาบาล วันแรกที่คุณดำรงตำแหน่ง หัวหน้าจะบอกคุณอย่างหนึ่ง—

อย่าพูดมากเกี่ยวกับสิ่งใดๆ โดยเฉพาะความมุ่งมั่นในชีวิตของผู้ป่วย

หรือเป็นเพราะสถานที่แตกต่างกัน หมอถึงได้พูดได้เต็มปากเต็มคำ

เส้นหมี่ตกตะลึง

จนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอออกไปเมื่อไหร่

คืนนั้นอาจเป็นเพราะคำสัญญาของหมอ เส้นหมี่ถึง สามารถนอนหลับได้อย่างดี แต่ในกลางดึก เธอก็รู้สึกปวดหลอดเลือดอีกครั้งในทันใด

“โอ้ย---“

เธอคว้าผ้าปูที่นอนที่อยู้ใต้ตัวเธอในทันใด และคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดขณะหลับ

เกิดอะไรขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวดังกล่าว ร่างสูงใหญ่ในห้องก็ลุกขึ้นจากโซฟาตัวเล็กทันที

จากนั้นเขาก็รีบมาที่เตียงของเธอ

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหน”

“เจ็บ………”

เส้นหมี่สะลึมสะลือ ตอนแรกเธอกำลังนอนอยู่ แต่ก็ถูกกระตุ้นด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงอีกครั้ง และเธอไม่มีแรงพอที่จะใส่ใจกับการเคลื่อนไหวรอบๆตัวเธอ

แม้แต่เสียงของคนนี้

เมื่อได้ยินว่าเธอรู้สึกไม่สบายใจ คนๆนั้นจึงกดกริ่งฉุกเฉินที่หัวเตียงทันที และในขณะเดียวกัน เขาก็พยุงเธอขึ้นจากเตียงมากอด

“โอเค โอเค ผมเรียกหมอให้แล้ว เดี๋ยวเขาก็มา ไม่ต้องกลัว”

เขาจับเธออย่างระมัดระวังด้วยมือใหญ่ของเขา และเสียงนั้นก็อ่อนโยนจริงๆ

เส้นหมี่อยู่ในภวังค์

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆก็มีภาพปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอซึ่งกำลังทรมานด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ภาพที่เธอลืมไปนานแสนนาน

“ไม่ อย่ามากัดฉันนะ ว้าย~~~”

เด็กหญิงตัวน้อยที่ตื่นตระหนกกำลังวิ่งอยู่ในบ้านเก่าที่แปลกตา และข้างหลังเธอก็มีสุนัขสีดำตัวใหญ่กำลังไล่ตามเธอ

เด็กหญิงกลัวมาก

ทันใดนั้นเด็กชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวปรากฏตัวขึ้น เขาอายุประมาณสิบขวบ เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็หยิบพลั่วบนพื้นขึ้นโดยไม่ลังเล แล้วตีหัวสุนัขอย่างแรง

“เอ๋ง…”

ทันใดนั้น สุนัขก็คำรามและล้มลงกับพื้น

และเด็กหญิงตัวเล็กๆล้มลงกับพื้นด้วยความงุนงง ไม่เคลื่อนไหวเป็นเวลานาน