บทที่ 455 คุณไม่กลัวผมหรือ？

“เส้นหมี่？คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”

“……”

เส้นหมี่สั่นทั้งตัว อีกนิด เธอก็จะลืมตาขึ้นมาอยู่แล้ว

ไอ้สารเลวนี่！

ไอ้ผู้ชายระยำ！！

ไอ้ห่านี่ ลงโทษด้วยวิธีฆ่าหั่นศพ！！！

ยังรู้จักกลับมาหรือ？เธอยังคิดว่า ถึงเธอล้มลงไปตาย เขาก็จะไม่กลับมาแล้วเสียอีก

เส้นหมี่ตัดสินใจไม่ลืมตา เธออยากจะลงโทษเขา

สุดท้าย ผู้ชายคนนี้เห็นเธอเอาแต่หลับตา แต่ร่างกายกลับสั่นไม่หยุด เหมือนตกลงมาถึงตายได้จริงๆ สมองเขาก็ว่างเปล่า ตกตกตะลึงอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง

เส้นหมี่：“……”

พอลืมตาขึ้นมาทันที ก็พบว่า สีหน้าของผู้ชายคนนี้ผิดปกติไป

“คุณมันเลวมาก ทำไมต้องเอาแต่ทำแบบนี้กับฉันด้วย？ชาติที่แล้วฉันเป็นหนี้คุณหรือไง？”เธอร้องไห้ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะว่าในใจนั้นน้อยเนื้อต่ำใจ

เขาเป็นบรรพบุรุษของเธอหรือ？

ทั้งๆ ที่เขารังแกเธอ แต่ตอนนี้เธอต้องลืมตามาโอ๋เขา ตกใจกลัวไม่ได้ ด่าไม่ได้ เธอเป็นหนี้เขาในชาติที่แล้วหรือไง？

เส้นหมี่นอนร้องไห้เสียใจในทุ่งหญ้า

แววตาแสนรักสั่นคลอน

ราวกับถูกคนดึงกลับมาจากโลกอื่นจริงๆ เขาฟังเสียงร้องไห้ดังๆ ที่เหมือนเด็กนี้ ดวงตาของเขา หัวใจข้างในอกของเขาจมอยู่ในความกลัวมหาศาล

สุดท้าย ก็เหมือนมีชีวิตอีก

ไม่ใช่ว่าเขาตกใจกลัวไม่ได้

แต่ว่า เขาไม่อาจยอมรับเรื่องแบบนี้ได้อีกจริงๆ

เธอตายตรงหน้าเขามาสองครั้งแล้ว แม้สักนิด ถึงจะแค่ 0.001……เขาก็ไม่อยากเห็นเรื่องแบบนี้อีก

แสนรักค่อยๆ หมอบลงไป ใบหน้าเขาซีดราวกับกระดาษ ไหล่ทั้งสองข้างยังสั่นเล็กน้อย

แต่ว่า ครั้งนี้เขายื่นมือไป หลังจากอุ้มหญิงสาวที่ยังร้องไห้เสียใจออกมาจากทุ่งหญ้า จากนั้น ก็ออกแรงโอบเข้ามาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง

“ขอโทษ ผมผิดเอง”

“ฮือ～～～ใช่คุณผิด คุณมันสารเลว คุณรู้ว่าคุณรังแกฉัน ฉันมาหาคุณถึงที่นี่แล้ว คุณจะหนีไปไหนอีก？ห๊า？”

“……”

ประโยคนี้ แสนรักไม่อาจตอบได้

ทำไมเขาต้องหนี？

ที่จริงแล้ว สาเหตุใหญ่ส่วนหนึ่ง นั่นเพราะว่าวันนั้นพ่อทะเลาะกับเขาแล้วพูดแบบนั้น เขาพูดว่า ถ้าเขาควบคุมตัวเองได้ เขาก็จะไม่ทำอะไรเธอ

มันเหมือนกับเข็มพิษ ที่แทงเข้าไปในหัวใจเขาอย่างแรง จนเขาไม่สามารถดึงมันออกมาได้อีก

ใช่ เขายิงใส่เธออย่างควบคุมไม่ได้

เขาฆ่าแม่เขาตอนเด็กๆ

ตอนนี้ก็เป็นเธออีก

งั้นเขาควบคุมอะไรได้บ้าง？บางที เขาอาจจะควบคุมอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ก็ได้ ในร่างกายเขามียีนบกพร่องอยู่ ไม่มีทางรักษาได้ เขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปเลย