บทที่ 464 ประธาน คุณล้มละลายจริงๆ หรือ？

ดลธีพยักหน้า：“ผมตามคนสองสามคนมา ประธานครับ วันนี้พวกคุณไปในเมืองมา เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า？”

เขาโยนของบางอย่างที่เขายึดมาได้โดยลงบนพื้น

แสนรักหรี่ตาลงทันที

ดันเป็นเข็มฉีดยา และก็เชือก รวมทั้งปืนเก็บเสียงอย่างดีอีกสองกระบอก

ดังนั้น คนพวกนี้มาเพื่อฆ่าเขางั้นหรือ？

ไม่ เจ้านายของพวกเขายังไม่มีความกล้านี้ อีกอย่าง เขาก็น่าจะรู้ดีว่า แค่ความสามารถเล็กๆ น้อยๆ ของเขานั้น เขาฆ่าแสนรักไม่ได้แน่

“เดี๋ยวก่อน”

ชายหนุ่มที่อยู่ในความมืดมานานแล้ว หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง ก็หันกลับเข้าไปอีกครั้ง

สักพัก ตอนเขาออกมาอีกครั้ง ก็มีซองเอกสารอยู่ในมือ

“นี่คือ？”

“เป็นหนังสือโอนหุ้นของพวกตาแก่สมเดช วันนี้เขานัดผมไป จะเอาของพวกนี้ให้ผม แต่ผมไม่ได้รับไว้ คิดไม่ถึงว่า ไอ้แก่นี่จะคืนให้หมี่”

สายตาของเขาไม่ได้โหดเหี้ยมธรรมดา แต่เหมือนกับว่าต้องการฉีกมันเป็นชิ้นๆ ในทันที

ดลธี：“……”

สักพัก จึงกล้าถามไปว่า：“แล้วต่อไปคุณจะทำอย่างไรครับ？ตอนนี้สถานการณ์ที่บริษัทไม่ค่อยดีจริงๆ และก็ ซาจาในเจแปนที่ก่อนหน้านี้คุณให้ผมไปสืบ ก็แปลกมากด้วย”

“แปลก？”แสนรักเหลือบมองเขา“หมายความว่ายังไง？”

ดลธีเปิดเอกสารที่เก็บไว้ในโทรศัพท์ แล้วยื่นให้เขาทันที

“จริงอยู่ที่ผู้ก่อตั้งบริษัทนี้เป็นคนญี่ปุ่น แต่ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ คณาธิปรับผิดชอบทุกอย่างเลย จากที่สืบแล้ว บอกว่าเขาคือลูกบุญธรรมของสึรุตะ คาซึฮิเดะ”

“ลูกบุญธรรม？”

แสนรักที่กำลังเปิดเอกสารนั้นดู ก็รู้สึกแปลกกับข้อมูลนี้จริงๆ

คณาธิปถูกเนติแม่เขาส่งไป ที่ตระกูลวชิรนันท์ตอนเขาแปดขวบไม่ใช่หรือ？หลังจากนั้นเนติเสีย ก็เป็นญาณีแม่ของเส้นหมี่ที่เลี้ยงเด็กคนนี้จนถึงสิบแปด

แล้วทำไมเขาถึงกลายเป็นลูกบุญธรรมของคนญี่ปุ่นคนนี้ล่ะ？

หรือว่าหลังจากเขาเรียนจบมัธยมปลาย ได้เจอคนญี่ปุ่นคนนี้ตอนไปเรียนต่างประเทศ？

“ก็ไม่ใช่ครับ จากที่พวกเราสืบมาได้ การติดต่อของคณาธิปกับซาจากรุ๊ป ก็แค่สองนี้เอง หมายความว่า ตอนนั้นที่เขายังอยู่เมืองเคลียร์ ก็ติดต่อกับบริษัทนี้แล้ว”

ดลธีโยนสิ่งของอย่างหนึ่งที่เขาพบออกไป

แสนรักได้ยิน ในที่สุดก็ไม่พูด

มีเพียงดวงตาคู่นั้น จ้องมองเอกสารในมือท่ามกลางความมืด ราวกับถูกปกคลุมด้วยความเยือกเย็น เพียงมองก็ทำให้ตัวสั่น

ดูเหมือนว่า ส่วนที่ต้องตรวจสอบจริงๆ ก็คือคนญี่ปุ่นคนนี้

“หาคนมาทำเรื่องนี้ละกัน”

“ครับ ประธาน”

ดลธีได้ยินตรงทางเดิน ทันใดนั้นตาก็เป็นประกายทันที

ประธานเริ่มสนใจเรื่องของบริษัทแล้ว？