บทที่ 483 จอมมารผู้ยิ่งใหญ่

เจเคพยักหน้าเห็นด้วย: “ใช่ แค่แกพูดออกมา แม้ว่าพวกเราคุณชายสี่เมืองหลวงจะไม่มีทรัพย์สินมากมายที่จะแข่งกับลูกชายนอกสมรสของแก แต่ถ้าลงเล่นแล้วพวกเราก็สามารถเล่าเขาถึงตายได้เลย”

ผู้ชายคนนี้ น่าจะเป็นหนึ่งในสี่คนที่อายุน้อยที่สุด

แต่ในเวลานี้ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและความโหดเหี้ยมที่สามารถพบได้ที่ด้านบนสุดของสังคมนี้เท่านั้น!

ก็จริง เมื่อพูดถึงเรื่องเงินเมืองหลวงไม่ค่อยมีสักเท่าไหร่

แต่เป็นหนึ่งในสถานที่แห่งสมาธิ

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของคนเหล่านี้ประเมินค่าต่ำไม่ได้

แสนรักวางไพ่ในมือเขาออกมาหนึ่งใบอย่างช้าๆ แล้วเงยหน้าลืมตาขึ้นเหลือบมองไปที่พวกเขา

“ไม่ต้องการ”

“ไม่ต้องการ?” เจเคเพ่งตาโตขึ้นทันที “ไม่ต้องการหมายความว่าอะไร？แกกลัวละสิ？”

“กลัว？”

แสนรักเดาะลิ้นอย่างเยาะเย้ย: "แกคิดว่ามันจะเป็นไปได้เหรอ? ฉันแค่รู้สึกว่าเกมนี้มันน่าเบื่อและฉันก็ไม่สนใจแล้ว"

สนใจ?

เขาบอกว่าการแข่งขันเพื่อชิงทรัพย์สินหลายแสนล้านของครอบครัวเป็นแค่ความสนใจ!

ครั้งนี้แม้แต่ม็อกโกยังขมวดคิ้ว:“รัก คำพูดนี้หมายความว่าอะไร? แกจะยอมแพ้เหรอ?”

แสนรักพยักหน้า: “อืม ปีที่ผ่านมาฉันได้พบเจออะไรมากมาย มันทำให้ฉันเข้าใจความจริงของคนที่อยู่ในโลกนี้ไม่ใช่แค่สิ่งเหล่านี้เท่านั้น แต่ยังมีอีกหลายสิ่งที่เราควรมี"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง เขาพูดอะไรบางอย่างเชิงปรัชญา

เมื่อพูดจบ อีกสามคนที่โต๊ะโปกเกอร์ก็เงียบ

พวกเขาจ้องมองไปที่ผู้ชายนี้อย่างว่างเปล่า แสดงท่าทีสงสัยว่าหูของพวกเขามีอะไรผิดปกติรึเปล่า

พ่อคุณรัก！

นั้นมันคนที่หยิ่งผยองและอวดดีถึงขีดสุดในโลกนี้ไม่ใช่เหรอ?

เขาเปลี่ยนมือเป็นก้อนเมฆและเอามือปิดฝน ไม่มีใครเอาอะไรไปจากเขาได้และยิ่งไม่มีใครกล้าต่อกรกับเขา ไม่เช่นนั้นจะเหลือเพียงคนเดียวในสนามเท่านั้น ตายอย่างไม่มีที่ฝังศพ!

แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?

พวกเขาไปได้ยินอะไรมา?!!

เป็นเวลานานกว่าสิบวินาทีที่โต๊ะโปกเกอร์เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

แสนรักหางตาของเขาโปน และเขาเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือของเขา：“จะไม่เล่นแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่เล่นฉันก็จะกลับ”

ม็อกโก：“……”

เจเค：“……”

ในท้ายที่สุดหลังจากที่มาที่นี่เปรมไตรที่ไม่ค่อยพูดก็ทำลายภาวะชะงักงันลงได้

“เหตุผลหล่ะ？อย่างน้อยๆแกก็น่าจะพูดสักหน่อย พวกเราเดินทางมาแต่ไกลก็เพราะเป็นห่วงแก ถ้าหากแกยอมแพ้ พวกเราก็กลับไม่ได้”

แสนรัก：”……“

เขาอดทนอดกลั้นแต่ในที่สุดเขาก็ต้องอธิบาย: "ฉันแค่คิดว่าตอนนี้ฉันควรให้ความสำคัญกับครอบครัวมากขึ้น ลูกทั้งสามคนของฉันยังเล็กและแม่ของพวกเขาก็ไม่ค่อยสบาย ฉันควรใช้เวลากับพวกเขาให้มากขึ้น"

“……”

ทุกคนตะลึงเงียบงัน

เพราะเห็นได้ชัดเจนมากว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ตรงกับบุคลิกของเขา