บทที่ 492 กลับหิรัญชากรุ๊ปอีกครั้ง เขายังคงเป็นราชาของที่นี่เหมือนเดิม！

แสนรักเรียกดลธีกลับมาตอนกลางดึกให้เขาออกตามหาคนไปทั่วทั้งเมือง

แต่ว่า ก็ทำให้เขาต้องผิดหวัง พวกเขาตามหาทั้งคืน แม้แต่เงาก็หาไม่เจอ

อีกทั้งตอนฟ้าสว่างทางด้านคฤหาสน์หิรัญชาก็มีข่าวแว่วออกมา ว่าคุณหนูใหญ่ก็หายไปเหมือนกัน！

“เพล้ง——-”

ได้ยินข่าวคราวนี้แล้ว ชายหนุ่มที่อดนอนมาทั้งคืน ในที่สุดเขาก็ทำโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าให้พังลงกับมือ

“พวกเธอเป็นประสาทกันหรือไง ทำเรื่องวุ่นวายครั้งเดียวไม่พอ ยังทำอีกครั้ง ต้องเอาชีวิตลงไปเล่นให้ได้ใช่ไหม？！！”

เขาโมโหจนคำรามออกมา สีหน้าสูญเสียการควบคุม ยังไงก็มองออก ครั้งนี้เขาโกรธขึ้นมาแล้วจริงๆ

เธอทำไมไม่เชื่อฟังเขาเลย?

ดลธีที่มองดูอยู่ข้างๆ จึงปรามเขาไว้：“ท่านประธาน แต่ว่านายหญิงเองก็คงนึกไม่ถึง คุณคิดดูนะ ถ้าคณาธิปเป็นคนทำ แสดงว่าเขาจ้องมองเธออยู่ เมื่อวานเธอไม่เป็นอะไร วันนี้หรือพรุ่งนี้ ก็อาจเกิดเรื่องขึ้นได้”

แสนรัก：“……”

เหมือนสมองถูกต่อยลงมาหนึ่งหมัดหนักๆ เขาขยุ้มผมของตัวเอง ทันใดนั้นทั้งเจ็บปวดรวดร้าวและโกรธแค้นจนคอพับลง

“เป็นเพราะผม ผมเองที่ไม่ปกป้องเธอ ทั้งที่ผมก็รู้ว่าบนร่างของเธอนั้นแบกระเบิดเอาไว้ แต่ไม่ได้ให้เธอปลดออกมา เป็นความผิดของผมเอง！”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ท่านประธาน ที่คุณทำแบบนั้น ก็เพราะว่าไม่อยากให้นายหญิงเสียใจ”

ดลธีไม่อยากเห็นBOSSใหญ่คนนี้เจ็บปวดและโทษตัวเอง จึงพูดอธิบายแทนเขาหนึ่งประโยค

แน่นอนว่าเป็นแบบนี้

วันนั้น หลังจากเรื่องที่ศาลเจ้าถูกเปิดเผยออกมา เขาเคยห้ามปรามเขาแล้ว ให้นายหญิงเอาหนังสือมอบอำนาจผู้ถือหุ้นนั้นเอาออกมา ทั้งที่ไม่ได้วางแผนว่าจะเอา งั้นก็คืนให้สมเดช จะได้ไม่ยุ่งยากวุ่นวาย

แต่ว่า ชายหนุ่มคนนี้ก็ไม่กล้า

เขาบอกว่า เขาออกคำสั่งไปแบบนี้ จะทำให้เธอเสียใจ เขารอให้เธอนั้นเอาออกมาเอง

ผลลัพธ์ เปลี่ยนเป็นแบบนี้แล้ว

แต่ความจริงแล้ว เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็แสดงว่าหญิงสาวคนนี้มีความจริงใจที่จะทำเพื่อเขาจริงๆ เธอทำใจนำเอาสิ่งนั้นทิ้งไปไม่ได้ งั้นก็แสดงว่าเธอไม่ยอมให้สิ่งของของเขากลายไปเป็นของคนอื่นไม่ใช่หรือ?

ดลธีจึงรีบออกไปตามหาคนโดยเร็ว

แต่ทางด้านแสนรัก ขับรถมุ่งตรงไปที่หิรัญชากรุ๊ป

หิรัญชากรุ๊ป เขาจากที่นี่ไปได้สองเดือนแล้ว

แต่ว่า วันนี้หลังจากที่เขาขับรถมาถึง นอกจากยังมีอาคารขนาดใหญ่ทั้งตึกแล้วยังมีความรู้สึกในช่วงเวลานั้น ยังมีมากกว่านั้น คือคนที่อยู่ด้านใน ที่แสดงสีหน้าท่าทางออกมาต่อเขา

“ท่าน......ท่านประธาน คุณมาแล้วเหรอครับ”

“……ประธานแสนรัก สะ......สวัสดีตอนเช้า”

“ประธานแสนรัก......”

ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่กล้าจะไม่เคารพเขา！