บทที่ 498 เขาไปอีกแล้ว ไม่ช่วยเธอแล้วหรอ

ดลธีตกตะลึง "ทำไมพ่อบ้านถึงดูแลเรื่องนี้ นายหญิงถูกลักพาตัว มันต้องเกี่ยวข้องกับข้อตกลงการโอนหุ้น20%ของจาซากรุ๊ป เกี่ยวอะไรกับพ่อบ้าน"

"บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่เฮกังหมายถึง"

"เฮกัง"

"ใช่ เฮกังเป็นพ่อบุญธรรมของ คณาธิป เมื่อจำเป็นก็ไม่น่าแปลกใจที่จะส่งคนมาช่วยเขา"

แสนรักพูดถึงข้อสรุปนี้หลังจากคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างคนเหล่านี้

ดลธีเริ่มเข้าใจ "ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่คุณหมายถึงก็คือเราจะไปหาเฮกัง"

"อืม!"

ในที่สุดชายผู้พบทิศทางก็ยืนขึ้นพร้อมที่จะออกเดินทางทันที

แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ฮัลโหล"

"แสนรัก แย่แล้ว คุณท่านป่วยกะทันหัน ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลฉุกเฉินแล้ว แกอยู่ที่ไหน จะรีบมาไหม"

ที่แท้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องเขาโทรมาธวัช

สีหน้าของแสนรักเปลี่ยนไป

เกือบจะในขณะนั้นเขาสัญญาว่าจะกลับไปทันที

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังจะพูด เหตุการณ์ในช่วงเวลานี้ รวมทั้งคำพูดที่ออกจากปากของชายชราก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา

ดวงตาของเขาเย็นชาลงทันที

"ฉันกลับไปแล้วจะทำอะไรได้ เกี่ยวอะไรกับฉันว่าเขาป่วยหรือไม่"

"แสนรัก! แกไม่รู้ความแล้ว แม้ว่าตอนนี้แกจะไม่ใช่สมาชิกในหิรัญชากรุ๊ป แต่แกยังคงเป็นลูกชายของเขา ถ้าแกไม่มา แล้วใครจะเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์นี้ให้เขา"

"ฉันเป็นลูกของเขาเหรอ"

เมื่อแสนรักได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะอย่างโกรธเคือง "พี่ชาย คุณคิดผิดแล้ว ลูกชายคนปัจจุบันของเขาไม่ใช่แค่ฉัน เขายังมีลูกชายที่ดีกว่าในหิรัญชากรุ๊ปด้วย"

"แสนรัก แกกำลังพูดถึงอะไร เขามีลูกชายคนหนึ่ง แล้วแกไม่ใช่หรอ ที่ฉันให้แกมาที่นี่ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ในมือเขายังมีหุ้นอยู่35% ฉันจะบอกให้ ทนายของคณาธิปรออยู่นอกห้องผ่าตัดแล้ว"

ในที่สุดธวัชก็ทิ้งประโยคนี้ไว้ให้เขา

หลังจากที่แสนรักได้ยิน นิ้วของเขาที่ถือโทรศัพท์ก็บีบแน่นจนเกือบทำให้โทรศัพท์แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที!

ลูกชาย

นี่คือลูกชายเหรอ

เขายังไม่ตาย ทุกคนก็รออยู่นอกห้องผ่าตัดแล้ว ธนากร คุณให้กำเนิดลูกชายที่ดีจริงๆ

ดวงตาของแสนรักเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

ดลธีฟัง แต่ก็ไม่กล้าออกความเห็น แต่หลังจากคิดสักพัก เขาก็หันหลังกลับ

"ท่านประธาน ผมว่าคุณควรกลับไปก่อน อย่าทำให้งูตื่น ถ้าเป็นเฮกังจริงๆ ผมเกรงว่าถ้าเราบีบคั้นเกินไป เขาจะกระโดดข้ามกำแพงหนี ถ้าถึงตอนนั้นเขาลงมือกับนายหญิงจะทำยังไง"

"..."