บทที่ 56 เธอเป็นพี่เลี้ยงของเขาเหรอ?!!

“ชินชิน สนุกไหมจ๊ะ?”

“ครับ”

ตอนนี้ชินจังกำลังนั่งอยู่บนเรือไม้เล็ก ๆ ลำหนึ่ง เรือลำนี้เป็นเรือลำแม่ลูก ไม่มีเครื่องยนต์ อาศัยเท้าของสองแม่ลูกถีบ และยังมีไม้พายคู่เอาไว้พาย ดังนั้นเส้นหมี่เป็นคนถีบ ส่วนเจ้าตัวเล็กใช้มือพายอยู่ไม่หยุด

มีความสุขมากจริง ๆ เห็นหน้าของเขาแดงเป็นลูกแอปเปิล เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มหน้าฝาก แต่ว่า ดวงตาที่งดงามคู่นั้นดูสดใสเป็นพิเศษ แตกต่างไปจากเดิมที่ดูไร้ชีวิตโดยสิ้นเชิง

เส้นหมี่ยิ้มขึ้นมา และออกแรงถีบเรือลำเล็ก ๆ เตรียมที่จะพาเขาเที่ยวเล่นต่อไป แต่ในตอนนี้เอง โทรศัพท์กลับได้ดังขึ้น

“ฮัลโหล?”

“คุณหญิง คุณนาย แม่ทูนหัวของผม วันนี้คุณได้ทำอะไรลงไป คุณล่อลวงคุณชายน้อยออกไปได้ยังไงกัน? พระเจ้า ผมอยากจะบ้าตาย......คุณรีบกลับมาเลยนะ ไม่งั้นละก็คุณจะต้องจบเห่แน่ ๆ เลย!”

คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่รับโทรศัพท์ คนที่โทรเข้ามาก็คือเคมีนั่นเอง

เส้นหมี่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที: “ทำไมเหรอ? เขารู้แล้วเหรอ? ไม่ใช่นะ......ฉันไม่ได้ล่อลวงชินชินออกมา แต่เป็นเพราะชินชินไม่อยากเจอคุณปูเท่านั้นเอง ฉันถึงได้ออกมากับเขา”

นึกไม่ถึงเลยว่ามาถึงตอนนี้แล้วเส้นหมี่ยังไม่ทันได้สติกลับคืนมาอีก

เคมีไม่พูดอะไรอีก เพียงเรียกร้องให้แม่ทูนหัวคนนี้พาเด็กน้อยกลับมา บอกกับเธอว่า ถ้าหากยังไม่กลับมา ต่อไปเธอก็จะไม่ได้พบกับเจ้าตัวเล็กอีก

เมื่อเส้นหมี่ได้ยินดังนั้น ถึงได้พาเจ้าตัวเล็กกลับขึ้นฝั่งอย่างไม่เต็มใจ

“ชินชิน วันนี้พวกเราเล่นแค่นี้ก่อนเถอะ หนูเพิ่งหายป่วย จะเหนื่อยมากเกินไปไม่ได้ พวกเราไปหาแด๊ดดี้ก่อนดีไหม?”

“แด๊ดดี้?”

ชินจังเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดมาก เมื่อได้ยินหม่ามี๊พูดแบบนี้ ก็รับรู้ได้ ถึงความผิดปกติทันที

แต่ว่า เส้นหมี่ในเวลานี้ ไม่มีทางที่จะบอกเรื่องพวกนั้นกับเขาแน่นอน หลังจากที่ปลอบประโลมเขาอยู่สักพัก ก็ได้อุ้มเขาไป จากนั้นไม่นาน สองแม่ลูกก็ได้ไปจากสวนสนุก และมุ่งหน้าไปที่ตึกหิรัญชากรุ๊ป

ยี่สิบนาทีต่อมา ใจกลางเมือง ตึกหิรัญชากรุ๊ป

เส้นหมี่ได้พาชินจังมาถึงด้านหน้าตึกระฟ้าแห่งนี้ เดิมที หลังจากที่เธอได้รับโทรศัพท์ในเมื่อสักครู่ เธอก็ไม่อยากจะขึ้นไปเลยสักนิด ดูจากน้ำเสียงของเคมีแล้ว หลังจากที่ขึ้นไป ชายโฉดคนนั้นจะต้องหาเรื่องเธอแน่

แต่ว่า......

“คุณน้าครับ?”

“อ้อ ๆ โอเค ตอนนี้แหละ น้าพาหนูขึ้นไปนะ”

เส้นหมี่ได้สติกลับคืนมา เธอมองดูเด็กน้อยที่หน้าตาซีดเซียวด้วยลักษณะของคนเพิ่งหายป่วยที่อยู่ในรถ และได้พาเขาลงจากรถ

“เอ๊ะ? นี่คุณชายเล็กไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้ถึงมีเวลามาได้ล่ะ?”

น่าจะเป็นเพราะแสนรักได้พาชินจังมาที่นี่บ่อย ๆ คนในบริษัททุกคนต่างก็รู้จักเขา หลังจากที่เส้นหมี่พาเขาเข้ามา ทันทีทันใด เสมียนที่อยู่แผนกต้อนรับก็ได้เข้ามาทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น

ชินจังเป็นคนไม่ชอบพูด เพียงแค่ชายตามองหล่อนอย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง

เมื่อเส้นหมี่เห็นดังนั้น ก็รีบตอบแทนเขาทันที: “ใช่แล้ว แด๊ดดี้ของเขาให้ฉันพาเขามาส่ง เขาอยู่บนตึกหรือเปล่า?”