บทที่ 569 เขาไม่แตะต้องเธอแล้ว

นอนไม่หลับทั้งคืน

เช้าของวันรุ่งขึ้น เส้นหมี่รู้สึกมึนหัว

แต่ เธอยังไม่ลุกขึ้น และก็ไม่ลืมตาขึ้น แกล้งทำเป็นนอนหลับอยู่บนเตียง คือรอดูท่าทีของคนข้างๆ

ถ้าเป็นในตอนปกติ หลังจากที่คนคนนี้ตื่นแล้ว ไม่ว่าเธอจะตื่นหรือไม่ตื่น? เขาก็จะกอดเธอ หอมเธอ ถึงจะปล่อยเธอออก แล้วตัวเองก็ลุกขึ้นไป

งั้นเช้าวันนี้ล่ะ?

เส้นหมี่กลั้นหายใจและรอ

ผลคือ สิ่งที่ทำให้เธอต้องผิดหวังคือ หลังจากที่คนคนนี้ตื่นแล้ว คือไม่มีท่าทีรีรอ เขาก็เปิดผ้าห่มลุกลงจากเตียงไป

หลังจากนั้น จนกระทั่งเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าจะออกจากบ้าน เธอก็ไม่รู้สึกเลยว่าเขากลับมามองดูเธอที่ข้างเตียงแม้แต่น้อย

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เส้นหมี่ได้ยินเสียงประตูปิดลง ดวงตาทั้งสองข้างที่แดงกล่ำอยู่แล้วนั้น ก็ค่อยๆ ลืมขึ้นมาภายในห้องที่เงียบสนิท

เข้าเดือนสิบสองแล้ว อากาศเหน็บหนาวเข้ากระดูก แต่ในเวลานี้ จิตใจของเส้นหมี่ กลับรู้สึกหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าลานหิมะด้านนอกอีก แม้แต่เลือดในร่างกายก็ดูเหมือนจะแข็งตัวอยู่แล้ว

เธอไม่รู้ว่านอนอยู่บนเตียงนานเท่าไหร่

“น้องหนู? น้องหนู?”

ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงทุบประตู “ปังปังปัง”

เส้นหมี่ได้ยินแล้ว ก็รีบเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าออก จากนั้นก็ปีนลงจากเตียง

“แม่? ทำไมตื่นเช้าจังคะ?”

เธอมองดูภารานินที่อยู่นอกประตูอย่างประหลาดใจ ค่อนข้างงงว่าคุณแม่ยายเสียสติของเธอ ทำไมมาเคาะประตูเธออยู่แต่เช้าตรู่

ผลคือ ภารานินกลับจับมือเธอไว้แน่น: “ซุปไก่ ฉันก็อยากกิน”

ซุปไก่?

เธอหมายถึงซุปไก่เมื่อคืนที่ตุ๋นให้แสงดาวเหรอ? แต่เมื่อคืนเธอไม่ใช่กินไปแล้วเหรอ?

เส้นหมี่อดกลั้นขำไม่ได้: “แม่ ซุปไก่เมื่อคืนเรากินหมดแล้วนะ แม่อยากกิน หนูไปซื้อใหม่ แล้วค่อยทำให้แม่กินนะคะ”

“มี ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น........เขาเอาไปแอบไว้ ฉันเห็นแล้ว เขาไม่ให้ฉันกิน เขาเป็นคนไม่ดี!”

แม่ยายที่สมองไม่ปกติ กอดมือเธอไว้ ยังไม่ทันพูดถึงสองประโยค เมล็ดถั่วในดวงตาดวงโตก็กะพริบขึ้นลงทันที

เส้นหมี่ถึงกับปวดหัวเลยทีเดียว

ทำได้เพียงแค่รีบใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็ไปหาแสงดาวพร้อมกันกับเธอ

แต่คิดไม่ถึงว่า เมื่อเธอมาถึงที่แสงดาวแล้ว ผู้หญิงคนนี้ เอาซุปไก่หม้อหนึ่งแอบซ่อนไว้ในห้องจริงๆ

“แสงดาว พี่ทำอะไรน่ะ? ซุปไก่เยอะขนาดนี้ พี่เอามันแอบไว้ทำไม? พี่กินหมดเหรอ?”

“อย่ามายุ่ง เธอตุ๋นให้ฉันเอง ฉันกินไม่หมด ก็เป็นเรื่องของฉัน” ผู้หญิงคนนี้ ไม่ยินยอมแม้แต่น้อย