บทที่ 580 นั่นสมควรสมน้ำหน้า

“คุณอยากดูหนังเรื่องอะไร ผมพึ่งจะดาวน์โหลดมา ไม่ต้องใช้อินเทอร์เน็ตก็ดูได้”

“จริงเหรอ งั้นก็ดูหนังสยองขวัญไหม เวลาแบบนี้ เหมาะที่สุดแล้ว”

“……”

“ยินดีต้อนรับสู่Arena of Valor เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”

“Firstblood！”

“duoblekill！”

“！！！！”

คนสุดท้ายคนที่เล่นเกมคนนั้น เปิดเสียงออกมา บริเวณใกล้ๆต่างได้ยินเสียงการเล่นของเขาไม่ว่าจะเป็นการปล่อยพลังแบบต่างๆหรือ1ฆ่า2คละเคล้ากันไป

หึหึ สมน้ำหน้า！

เส้นหมี่ไม่ได้มีความรู้สึกเดียวกันแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกซะใจขึ้นมา

จนลุงที่นั่งอยู่ที่แถวหน้า แกะห่ออะไรบางอย่างออกมา หลังจากนั้นในก็อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหน่อไม้ดองเหม็นๆลอยมา

“อุ๊บ——”

ในที่สุดแสนรักก็อดทนไม่ไหวแล้ว เอามืออุดปากกับจมูกตัวเองเอาไว้แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง หลังจากนั้นก็พุ่งออกไปโดยเร็ว

แบบนี้?

เส้นหมี่รู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น มองไปที่เก้าอี้ที่ว่างเปล่าอันนั้น ภายในใจรู้สึกโปร่งโล่งเป็นอย่างมาก

สำหรับคนที่ตั้งแต่เล็กคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดแล้ว สภาพแวดล้อมแบบนี้ ก็เหมือนกับอยู่ในกรงขังดีๆนี่เอง โดยเฉพาะ คนที่มีนิสัยรักความสะอาดแบบนี้

เส้นหมี่คิดว่า คนคนนี้เมื่อถึงสถานีถัดไปก็คงจะหนีลงไปแล้วล่ะ

หลังจากนั้นก็คิดเอาไว้แล้ว

สถานีถัดไปเขาก็ลงรถแล้ว

งั้นเธอก็ค่อยลงตรงสถานีที่อยู่ถัดไปอีก หรือไม่ก็ผ่านสถานีเมืองAไปอีกสถานีหนึ่ง เธอก็สามารถไปรับพวกเขามาได้ แล้วค่อยหนีไป แบบนี้ก็ได้เหมือนกันนะ

เธอนั่งอยู่ตรงนั้นดีใจได้ประมาณสิบกว่านาที ผู้ชายหมาๆคนนี้ เธอกลับเห็นว่าเขากลับมาแล้วอีกครั้งแล้ว

“คุณภรรยา ผมไม่เป็นอะไร ผมกลับมาแล้ว”

ทั้งที่หน้าซีดขาวขนาดนั้น ที่ปากยังปิดด้วยผ้าเช็ดหน้าของตัวเองผืนหนึ่ง

แต่ว่า เขามาที่ด้านข้างของเธอ ยังบอกกล่าวกับเธอว่า เขากลับมาแล้ว

ใครให้ความสำคัญกัน?

เส้นหมี่บังคับตัวเองไม่ให้หันหน้าไปมองเขา

แสนรักรู้สึกหน้าชาขึ้นมา ผ่านไปสักพัก ก็กลับมานั่งลงตรงที่ตำแหน่งเดิม

ความจริงแล้วเขารู้สึกอึดอัดมาก

ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือว่าอยู่ที่บริษัท ในสายตาทนมองคนสกปรกไม่ได้เลย สภาพแวดล้อมเบื้องหน้านี้ สำหรับเขาแล้ว ไม่ต่างอะไรกับนรกเลย

แต่ว่า เขาต้องอดทนเอาไว้

เพราะว่า เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะหนีไปอีกเมื่อไหร่?

อีกทั้งด้วยสมองและอารมณ์โกรธของเธอแล้ว ถ้าหนีไปจริงๆ เขาคงตามหาเธอไม่เจอ ยกตัวอย่างเช่นที่เมืองเคลียร์เมื่อห้าปีนั้น ยังมีตอนที่อยู่เกาะเดรกอีก

แสนรักพิงไปที่พนักที่นั่ง บังคับให้ตัวเองหลับตาลง ไม่มองไปที่สิ่งเหล่านั้น

แต่ว่า หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงทารกร้องดังขึ้นมา

“อูแว้～～～”

เสียงแหกปากร้องออกมาดังไปทั่วทั้งขบวน แสนรักรู้สึกว่าหัวของเขากำลังจะระเบิดยังไงอย่างงั้น