บทที่ 612 เอาให้ถึงตาย

ฐานิษคือคนที่ไปหยิบวิดีโอมาสเตอร์นั้นจริงๆ

วันนี้เธอได้รับโอกาสมาพบกับคณาธิปที่บินตรงมาจากเจแปน ดังนั้นงานที่ได้รับมอบหมายครั้งนี้ยิ่งใหญ่นัก แน่นอนว่าก็ต้องมอบหมายให้เธอทำ

แต่ หลังจากที่เธอมาถึงประตูของศาลแห่งนี้ สิ่งที่เธอคิดไม่ถึง คือเต็มไปด้วยคนที่ด่าทอคณาธิป!

“ไอ้พวกคนโง่ มีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงซาจาพวกเราอย่างนี้? คุณชายต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองแล้วจะทำไม? พวกแกไม่รู้เหรอว่าเขาเป็นทนายความที่ฝีมือดีที่สุดในโลก?”

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเคือง แทบทนไม่ไหวที่จะหาอะไรมายัดใส่ปากพวกคนเหล่านี้

และในเวลานี้เอง รถของคณาธิป ก็ค่อยๆ ขับเข้ามา

“มาแล้ว มาแล้ว ใช่คุณชายรองตระกูลหิรัญชาที่ลี้ภัยไปเจแปนไหม?”

“คุณชายรองตระกูลหิรัญชาอะไรกัน? เขาก็คือเป็นคนเจแปนโดยกำเนิด คุณไม่รู้เหรอ? เขาคือคนรับผิดชอบซาจากรุ๊ป!”

“……”

เมื่อคำพูดนี้ออกไป บรรดานักข่าวที่ยืนมุงอยู่ ต่างก็ยิ่งรุมล้อมไปข้างหน้ามากยิ่งขึ้น

กระจกหน้าต่างรถปิดอยู่ และยังติดฟิล์มความเป็นส่วนตัวด้วย

ดังนั้น ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ในรถ คือไม่สามารถมองเห็นได้ชัดถึงอารมณ์ของเขา แต่ก็ขับรถด้วยความเร็วมุ่งเข้าไปในศาล ไม่แม้แต่จะสนใจบรรดานักข่าวเหล่านี้

สามารถมองออกว่า สีหน้าของคนที่นั่งอยู่ในรถ ก็ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก

ฐานิษ ได้แฝงตัวเข้ามาในกลุ่มคนเหล่านี้ได้แล้ว ก็ตามรถคันนี้ไปยังลานจอดรถ ในที่สุดเธอก็มองเห็นคนในรถออกมา ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นทันที และรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง

“คุณชาย ฉัน.....ฉันคืออากิโกะ คือคุณนายให้ฉันมาหาคุณค่ะ”

เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ถ่อมตนราวกับว่าคนคนนี้เป็นเจ้านายผู้สูงส่งของเธอ แต่เธอ เดิมก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองดูเขาอยู่แล้ว

สีหน้าของคณาธิปไม่ค่อยสู้ดีจริงๆ ด้วย

เขาสวมแว่นกรอบทองบางๆ ใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำ เนื่องจากเป็นหน้าหนาว แต่ ตอนนี้หลังจากที่เขาออกมาจากรถแล้ว ใบหน้าอันอ่อนโยนที่เคยมีรอยยิ้มบางๆ อยู่เสมอนั้น ตอนนี้ก็จ้องไปยังนิติเวชนี้ สิ่งที่เปิดเผยให้เห็นกลับเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

“คือเธอที่แฝงตัวอยู่ในหิรัญชากรุ๊ป?”

“หา?” อากิโกะที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความตื่นตระหนก ทันใดนั้นก็ถูกประโยคที่ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนใดๆ ถามขึ้นจนถึงกับตัวสั่นระรัว

“ใช่.....ใช่ค่ะ คุณชาย”

“……”

ก็ไม่มีเสียงใดๆ ต่อ หลังจากเห็นเพียงเฉพาะความรังเกียจอย่างมากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ชายคนนี้แล้ว เขาก็ก้าวท้าวเดินไปยังห้องโถงในศาล

แม้แต่ทำไมเนติถึงส่งอากิโกะ นากาจิมะ มา เขาก็ไม่ได้ถามเลยแม้แต่น้อย

อากิโกะ นากาจิมะอึ้งไปไม่กี่วินาที ก็รู้สึกตัวกลับมา ทันใดนั้น ดวงตาของเธอกลายเป็นสีแดง น้ำตาอุ่นๆ ก็ค่อยๆ ไหลร่วงหล่นลงมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเธอ

เขาไม่เคยชายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย ข้อนี้เธอรู้ดี