บทที่ 631 เล็กแกร่งสู้ไม่ถอย

เส้นหมี่：“……”

ถือว่า หลังจากเธอเช็ดน้ำตาที่อยู่บนแก้ม จึงหันมามองคนคนนี้แวบหนึ่ง หลังจากนั้น เธอพบว่า เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น

เพียงแต่ว่าด้านหลังของเขาแบกกีตาร์ตัวหนึ่ง เสื้อผ้าที่สวมใส่บนร่างกาย ก็เป็นแบบเก่าๆขาดๆ

“ทำไมเหรอ รู้สึกว่าผมเป็นเพียงนักร้องเร่ร่อนไม่เหมาะสมที่จะนั่งอยู่ข้างกายคุณเหรอ”

“ห๋า?”เส้นหมี่หันหน้ามาทันใด “ไม่ใช่ไม่ใช่ ฉันแค่เห็นคุณแล้ว ทันใดก็นึกถึงน้องชายของตัวเอง”

ไม่ผิดหรอก ตอนนั้นตอนที่อยู่ที่วอลล์สตรีท“น้องชาย”ที่ปลอมเป็นปอร์เช่

ในสมองของเส้นหมี่นึกถึงภาพนั้นขึ้นมา อยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีก......

เด็กหนุ่มรีบหยิบกีตาร์ที่แบกอยู่ด้านหลังลงมา：“เอาแบบนี้ไหม งั้นผมดีดกีตาร์ให้คุณฟังเอาไหม คุณฟังจบแล้ว ภายในใจของคุณน่าจะดีขึ้นมา”

“งั้นเหรอ”

“ใช่ คุณลองฟังดู”

หลังจากนั้น เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้ ก็ดีดกีตาร์อยู่ด้านหน้าของเธอ......

หลังจากเติบโตขึ้นมา

ฉันทำได้เพียงวิ่งไปข้างหน้า

ฉันจะหวาดกลัวแค่ไหน

ล้มลงในความมืดมน

พรุ่งนี้คุณก็ดีเอง

ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ยิ่งสวยงามกว่าเดิม

……

ทำนองที่คุ้นเคยดังขึ้นในสถานีรถไฟใต้ดิน เส้นหมี่ที่นั่งฟังอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้น กลับหลงใหลเข้าไปแล้ว......

แม้แต่เหตุผลง่ายๆเพียงเท่านี้เธอกลับไม่เข้าใจ หลายปีมานี้ อุปสรรคตั้งมากมายเธอต่างผ่านมาได้ ทำไมชายหนุ่มคนนั้นพูดออกมาคำหนึ่งอย่างกะทันหันว่า“หย่าร้าง” ถึงได้ทำให้เธอยอมแพ้เสียแล้ว

เธอไม่ใช่ของเหลือสักหน่อย เขาก็ไม่ได้เป็นเจ้าของเธอ！

เขามีสิทธิ์อะไร ตอนนั้นเขาบอกว่าคบกันก็คบกัน ตอนนี้เขาบอกว่าหย่าร้างก็จะหย่าร้าง ทั้งหมดต้องทำตามคำพูดของเขาอย่างนั้นเหรอ?

นั่นไม่มีทางหรอก

จู่ๆเส้นหมี่ก็มองโลกในแง่ดีขึ้นมา ทั้งร่างเหมือนได้ฟื้นคืนชีพกลับมา

เด็กหนุ่มดีดจบแล้ว พบว่าสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปแล้ว จึงยิ้มแย้มแล้วมองมาที่เธอ：“พี่สาว คุณดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม”

เส้นหมี่พยักหน้าลงทันที：“อืม ขอบคุณนะ ตอนนี้พี่สาวไปก่อนนะ”

หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นแล้วล้วงลงไปในกระเป๋าหยิบเงินก้อนหนึ่งให้กับเขา

จำนวนเท่าไหร่นั้น เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะว่ากำลังรีบร้อนจะกลับบ้าน เธอยังต้องกลับไปพาลูกๆย้ายบ้าน ตึกวังฬาหนึ่งนั้นนานแล้วที่ไม่มีคนทำความสะอาด เธอคงต้องยุ่งขึ้นมาอีกแล้วล่ะสิ

เส้นหมี่รีบกลับบ้านหลังจากนั้นก็พาลูกๆทั้งสามคนไปที่เรืองรองแล้ว

แสงดาวได้เห็น จึงด่าเธอว่าเป็นประสาท กำลังจะตรุษจีนแล้ว ยังจะกระเป๋าเล็กกระเป๋าใหญ่ย้ายไปย้ายมา

เส้นหมี่เห็นแล้ว เมื่อกี้จึงลากผู้หญิงคนนี้มาด้วย

“ป่ะ ไปเคาท์ดาวน์ด้วยกันที่โน่น คุณน่าจะไม่เคยอยู่ที่นั่นล่ะสิ ฉันจะบอกอะไรคุณนะ พวกเราทำความสะอาดให้ดีสักหน่อย หลังจากนั้นก็เก็บกวาดให้คุณห้องหนึ่ง ปีนี้พวกเรา ก็เคาท์ดาวน์ด้วยกันที่โน่น”