บทที่ 636 เขาอยากจะ......เอาเธอมากักขังเอาไว้จริงๆแล้ว！

ชายหนุ่มที่กำลังระเบิดความโมโหออกมา เขากำหมัดทุบลงไปแรงๆที่ตู้ที่อยู่ด้านหลังของเส้นหมี่ จนตู้นี้ขยับเคลื่อนตัวออกไปหลายนิ้ว！

“คุณ-พูด-ออก-มา-อีก-ครั้ง？！！” เขากัดฟันพูดออกมาทีละคำ ในดวงตานั้นแดงฉาน คำพูดที่พูดออกมานี้เหมือนกับว่าจะกลืนกินเส้นหมี่ลงไป

เส้นหมี่ตกใจจนนิ่งไป

กุมศีรษะตัวเองเอาไว้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวผู้ชายคนนี้ หลายวินาที แม้แต่สติสัมปชัญญะก็หยุดลง

เธอไม่เคยเห็นเขาน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย เหมือนกับปีศาจยังไงอย่างงั้น

“ผมจะเตือนคุณนะเส้นหมี่ ถ้าคุณพูดคำพูดเมื่อกี้ออกมาอีก ผมจะทำให้คุณต้องเสียใจทีหลัง！”

ตอนที่แสนรักปล่อยมือลง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมร้ายกาจนั้น จ้องเขม็งมาแล้วพูดออกมาทีละประโยคบอกกับเธอ

เส้นหมี่นิ่งไป

นี่เป็นคำพูดแบบไหนกัน

เรียกเด็กๆลงมา ถามพวกเขาว่าจะยินยอมอยู่กับใครกันแน่?

เส้นหมี่หวาดกลัวจนร่างสั่นเทา สมองของเธองงไปหมดแล้ว ลำคอก็ไม่กล้าส่งเสียงใด หลังจากได้ยินประโยคนี้ เธอกลับยังไม่กลัวตายถามออกไปหนึ่งประโยค

“แล้วคุณ.....ช่วงนี้อยู่แบบนี้ดีแล้วเหรอ”

“！！！！”

รัศมีความอาฆาตที่แผ่ออกมานั้นจนขนหัวลุก แม้แต่ลมหายใจ ยังเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว

เส้นหมี่ก้มหน้าลงทันที กุมศีรษะเอาไว้ไม่กล้าส่งเสียงใดออกมาแล้ว

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ชายหนุ่มคนนี้ก็เดินออกไป

เส้นหมี่เห็นแล้ว ถึงได้รู้สึกว่าความกดดันที่ถูกกดลงมาทั้งร่างนั้นได้มลายหายไปแล้ว เธอรู้สึกว่าทั้งร่างอ่อนแรงลง เธอถึงได้เอนไปเอนมาแล้วนั่งลงมา

เขาเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ！

ไม่ใช่เขาเองเหรอที่อยากจะอย่า? งั้นเธอเรียกเด็กๆลงมาเลือกว่าจะอยู่กับใคร ทำผิดตรงไหน?

ถ้าต้องหย่ากันจริงๆ ไม่ว่าช้าหรือเร็วก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดี ไม่ใช่เหรอ?

เส้นหมี่ที่ยังตื่นตระหนกไม่หายเดินกลับเข้ามาในห้องครัว เป็นเวลานาน ที่เธอนั่งอยู่ตรงขอบประตูนั้น ในสมองว่างเปล่า......

อีกทั้งด้านนอก เคมีที่เข้ามารับคน ด้านหลังของBOSSใหญ่ เขาพบว่าใบหน้าของคนคนนี้ไม่ได้ซีดขาวธรรมดา เหมือนกับว่าพึ่งได้รับความหวาดกลัวจากสิ่งที่น่ากลัวอะไรบางอย่าง

ตอนที่เขาเดินเข้ามา เขาเห็นว่าขาของเขาข้างหนึ่งสะดุดเข้า

“ท่านประธาน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

เขาตกใจขึ้นมา จึงรีบถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วงหนึ่งประโยค

แต่ว่า ชายหนุ่มคนนี้กลับไม่ได้สนใจเขา

หลังจากที่เขาเข้ามา เอาศีรษะพิงไปที่พนักพิง ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความขุ่นมัวแล้วยังมีความซีดขาว แล้วก็หลับตาลง ดูอ่อนล้าเป็นอย่างมาก

“หาสถานที่ให้ผมสักแห่ง ที่บนโลกใบนี้นอกจากผมแล้ว ใครก็หาไม่เจอสถานที่นี้！”

“ห๋า?”เคมีนิ่งไปสักพัก “ท่านประธานคุณหมายถึง”

“ผมจะเอาผู้หญิงคนนั้นไปไว้ที่นั่น ตอนนี้เดี๋ยวนี้！！！”ทันใดเขาก็เบิกตาทั้งสองข้างออกมา น้ำเสียงที่ตะโกนออกมานั้นควบคุมไม่อยู่แล้ว

แน่นอนว่าหลังจากเขาที่พูดไม่กี่คำนี้ออกมาแล้ว ก็พิงไปที่พนักพิงด้านหลังอีกครั้ง มองเห็นเขาเริ่มสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนสัตว์ร้ายที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

แม้แต่ในทุกๆแววตาของเขา ยังเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

เคมีนิ่งอึ้งไป