บทที่ 646 เว้นแต่จะหมดใจจริงๆ

รินจังที่นั่งอยู่ข้างพี่ชายมองมาที่เธอ "หม่ามี๊อยู่ชั้นบน คุณป้าไปไหนมา เราไปบ้านแด๊ดดี้มาวันนี้ เราทำอาหารเย็นที่บ้านของเขาด้วย"

แสงดาว "..."

แถมยังทำอาหารกินด้วย

ดูไม่เลวเลย สองคนนี้คงจะคืนดีกันแล้ว

แสงดาวอารมณ์ดียกเท้าเดินขึ้นไปชั้นบน

แต่แทบช็อค เมื่อเธอขึ้นไปชั้นบน ผลักประตูห้องที่แต่เดิมบอกว่าเป็นของเธอออกไป เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงกำลังเช็ดน้ำตาของเธออยู่

"บัดซบ! เธอร้องไห้ทำไมอีก เธอเป็นอะไร ไหนบอกไปทำอาหารที่บ้านของเขาแล้วไง"

เธอร้อนใจมาก

เพราะเรื่องความสัมพันธ์สำหรับผู้หญิงอย่างเธอมองว่าเป็นปัญหามาก

โดยเฉพาะหลังจากม็อกโกโยนเธอออกจากบ้านของเขาต่อหน้าทหารทั้งหมดครั้งล่าสุด

เส้นหมี่ไม่คิดว่าเธอจะมาอย่างกะทันหัน เมื่อเห็นเธอ เธอก็รู้สึกเศร้าใจมากขึ้นในทันใด

"พี่สาว……"

"..."

แสงดาวก็รู้สึกขนลุกไปทั่วร่างกายฉับพลัน

แต่มันสายเกินไปแล้ว เพราะจู่ๆผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งเข้ามากอดเธอแน่น

"เขาไม่เชื่อฉัน เขาบอกว่าเขาไม่เคยเชื่อฉัน เขาตั้งกับดักเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน คุณว่าเขาทำเกินไปไหม เกินไปจริงๆ"

เส้นหมี่กอดผู้หญิงคนนี้ราวกับว่าในที่สุดเธอก็หาที่ระบายได้ และร้องไห้ออกมา

นี่เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดมาก

ย้อนกลับไปในตอนนั้น พวกเขาทั้งสองยังคงเข้ากันไม่ได้ ยังเกือบจะใช้มีดกับปืนจริงๆฆ่ากันตาย

แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากจนเส้นหมี่สามารถร้องไห้กับผู้หญิงคนนี้ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้อึดอัดมาก

แต่หลังจากได้ยินคำฟ้องจากเธอ เธอก็ยังอดโกรธไม่ได้

"เขาบอกเธอด้วยตัวเองหรอ"

"ใช่ ฉันบอกกับฉันเองเมื่อบ่ายวันนี้ พี่สาว ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้ว ถ้าเขาต้องการหย่า ฉันก็จะหย่า! ฉันก็ไม่อยากคืนดีแล้ว ฉันจะพาลูกๆกลับไปคฤหาสน์วชิรนันท์ ไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว"

เมื่อถูกกระตุ้น คำพูดเหล่านี้ก็ถูกเส้นหมี่พูดออกมา

เมื่อแสงดาวได้ยินคิ้วของเธอก็ตั้งตรง "จะหย่ากับเขาด้วยหรอ เรื่องนี้มันเกิดตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเธอสองคนทำอะไรกันอยู่ ทุกอย่างมันยังยุ่งเหยิงไม่พอหรอ"

ด้วยความตกใจ เธอจึงเปิดปากด่า

จริงๆ แล้วเธอไม่รู้เรื่องนี้เลย ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเส้นหมี่ไม่ได้บอกเธอ จุดประสงค์ก็เพราะเธอยังต้องการจะคืนดี

"ไม่ใช่ ฉัน……"