บทที่ 649 เธอยืนอยู่หน้าประตูของเขา "แสนรัก ออกมาหาฉัน!"

ดังนั้นดลธีจึงรีบหยิบของเหล่านี้และออกไป ก่อนออกไป เขายังบอกหมอให้เส้นหมี่นอนที่นี่

——

กลางดึกที่โรงพยาบาล

ในที่สุดสีสันที่สดใสของวันนั้นก็จางลง ในเมืองเมื่อใกล้สิ้นปีก็มีลมหนาวพัดมา และไม่นานฝนก็ตกจากท้องฟ้าทำให้อากาศยิ่งเย็นเยียบ

เส้นหมี่ตื่นขึ้นมาเพราะความหนาว

แผนกฉุกเฉินไม่ใช่ห้องพักคนไข้ เพื่อให้รับผู้ป่วยได้สะดวกขึ้น ไม่ว่าจะเป็นประตู หน้าต่าง หรือทางเดินก็ทะลุกันไปหมด

เธอลืมตาขึ้นทันใด!

"ตื่นแล้วเหรอ"

คนข้างๆมองเห็นจึงถามด้วยความเป็นห่วง

ดวงตาของเส้นหมี่ขยับเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ค่อยๆหันมามองคนนั้น "ฉันเป็นอะไรคะ"

"ตอนที่คนมาหาพ่อของคุณในตอนบ่าย คุณอารมณ์เสียจนเป็นลมไป เราเลยให้ยานอนกลับชนิดอ่อนแก่คุณเพื่อให้พักผ่อนให้เพียงพอ"

พยาบาลค่อยๆอธิบายให้เธอฟัง

อะไรนะ

เธอนอนที่นี่ทั้งบ่ายจริงๆเหรอ!

เส้นหมี่ตื่นขึ้นทันที เธอยกผ้าห่มขึ้น และลุกขึ้นนั่ง "แล้วพ่อของฉันล่ะ พ่อของฉันเป็นยังไงบ้าง"

เธอรีบลงจะไปหาพ่อของเธอ

พยาบาลเห็นแล้วรีบห้าม "คุณหมอสวยใส ไม่ต้องห่วง พ่อของคุณสบายดี โรงพยาบาลของเราได้ใช้ยาบางอย่างเพื่อทำให้พ่อของคุณสงบลงแล้ว"

พยาบาลคนนี้ยังคงเรียกชื่อเดิมที่เธอเคยทำงานที่นี่ น้ำเสียงก็ไม่ได้ทำเหมือนเธอเป็นคนนอก

สงบลงหน่อย

เมื่อได้ยินเส้นหมี่สงบลงเล็กน้อย

"ใช้ยาอะไร ผลแลปออกมาหรือยัง"

"ยังค่ะ เพื่อนที่มาหาคุณตอนเที่ยง เขาให้ใครซักคนทดสอบ แต่เขาไม่รู้ส่วนผสมที่แท้จริงของมัน ดังนั้นเขาจึงสามารถใช้ยาแก้พิษพิเศษของเราเพื่อบรรเทาได้เท่านั้น"

พยาบาลบอกเธอเกี่ยวกับการทดสอบยาของดลธี

แต่ที่จริงคนที่ดลธีหาก็ไม่สามารถวิจัยออกมาได้

เนติคนนี้เป็นคนเลวทรามและบ้าคลั่งจริงๆ เธอไม่เพียงแต่เป็นเจ้าของซาจากกรุ๊ปของตระกูลเฮกังในญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ยังมีทีมพิเศษในการผลิตยาอีกด้วย

สำหรับตอนนี้ทุกสิ่งที่เธอพัฒนาคือผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ไม่มีในตลาดมืด

และเมื่อผลิตภัณฑ์ใหม่นี้เปิดตัว มันจะเป็นผลกำไรมหาศาลสำหรับเธอ!

ดังนั้นแม้ว่าดลธีจะพานักวิจัยกี่คนมา พวกเขาก็ไม่สามารถถอดรายละเอียดของผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ยังไม่ได้เปิดตัวนี้ได้

เส้นหมี่อึ้ง

ทันใดนั้นเธอก็ลุกจากเตียง คว้าเสื้อคลุม และรีบออกจากห้องฉุกเฉิน