บทที่ 657 ในที่สุดเธอก็โทรศัพท์ไปที่เจแปน.......

ไม่อยากจะอธิบายอะไรอีก เธอเพียงแค่แก้ตัวแบบให้มันผ่านๆ ไปว่า : “หนูไปหายาแก้พิษมาค่ะ”

“ฉันรู้ แล้วเธอหาเจอหรือยัง? ยัยเด็กบื้อ ถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังจะไปอะไรมากกับผู้หญิงคนนั้น? ไม่รู้จักทนเอาหน่อยเหรอ? นี่คือชีวิตพ่อของเธอนะ”

“ใช่ หมี่ เรื่องนี้ เธอวู่วามจนเกินไป”

คิดไม่ถึงว่า คุณป้าสาธินีผู้ที่ไม่เคยชอบเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลวชิรนันท์ และยิ่งไม่ยอมใส่ใจกับเส้นหมี่ ในตอนนี้ก็บ่นประโยคนี้ออกมา

เส้นหมี่มองดูเธออย่างตกตะลึง

สักพัก เธอถึงจะค่อยๆ พยักหน้าด้วยใบหน้าอันซีดขาว : “หนูรู้แล้วค่ะ พวกลุงสบายใจได้ เรื่องนี้ หนูจะจัดการเอง หนูจะต้องช่วยพ่อของหนู จะไม่ให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาด”

“อืม”

เมื่อได้ฟังเธอยืนยันขนาดนี้ ในที่สุด คนแก่สองคนนี้ก็สบายใจขึ้น

จากนั้น สักพักก็กลับไป

เส้นหมี่ยังคงอยู่ต่อ หลังจากที่นั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยนี้สักพัก ในที่สุด เธอก็หยิบโทรศัพท์ในมือขึ้นมา

“ฮัลโหล? ฉันคือเส้นหมี่”

“หมี่? ในที่สุดเธอก็ยอมโทรมาแล้ว?”

ผู้หญิงที่ได้รับสายโทรศัพท์ในตอนกลางดึก น้ำเสียงที่ส่งผ่านสายมานั้น ล้วนเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ และยังมีอารมณ์แห่งความสุขอย่างไม่แอบแฝง

เส้นหมี่หลับตาลง

สักครู่ หลังจากที่เธอกดความโกรธที่อยากฆ่าคนภายในใจลงไปได้แล้ว ก็ลืมตาคู่นั้นขึ้นใหม่อีกครั้ง เดินมาหยุดยังริมหน้าต่างห้องผู้ป่วย มองไปยังกลางคืนแสนมืดมิดอันเต็มไปด้วยสายฝนและลมหนาว

“พูดมา คุณจะเอายังไงกันแน่? ถึงจะยอมปล่อยพ่อฉันไป?”

“ฉันเหรอ?” ในที่สุดเนติก็ได้ยินสิ่งที่ตัวเองต้องการ ทันใดนั้นก็หัวเราะอย่างชอบใจผ่านทางโทรศัพท์

“หมี่ ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันเพียงแค่ต้องการให้เธอไปที่คฤหาสน์หิรัญชา และนำจดหมายเหล่านั้นที่สมัยนั้นฉันเคยเขียนให้กับธนากรออกมา แล้วเอามาให้ฉัน”

คิดไม่ถึงว่า ผู้หญิงคนนี้ จะเสนอเงื่อนไขอย่างนี้ออกมา

จดหมายที่เธอเขียนให้กับธนากร?

ทำไมเธอต้องนำกลับไป? ธนากรเสียไปแล้ว เธอต้องการสิ่งเหล่านี้ไปเพื่ออะไร?

ว่าไปแล้ว สิ่งของเหล่านี้ของเธอ เธอต้องการ เธอไม่ส่งคนไปเอาเองเหรอ? คนของเธอก็เก่งกาจขนาดนั้น!

“ไม่ไม่ไม่ เธออย่าคิดว่าฉันเก่งกาจขนาดนั้นสิ ฉันจะบอกเธอให้ ตั้งแต่ครั้งก่อนหลังจากที่นากาจิมะแอบลอบวางยาตาแก่นั้นแล้วไม่ตายถูกเปิดเผยออกมา คนที่ฉันส่งไปไว้ที่พวกเธอ ก็ถูกแสนรักจัดการฆ่าตายหมดแล้ว”

ผู้หญิงคนนี้ ช่างฉลาดเสียจริง

อีกฝั่งของสายโทรศัพท์เส้นหมี่แค่หยุดชะงักไปชั่วครู่ หล่อนเดาถูกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

เส้นหมี่ฟังแล้ว สีหน้าซีดขาวทันที

“นั่นคือสิ่งที่คุณต้องได้รับ!”

“ใช่ ฉันรู้ ดังนั้นนี่ไม่ใช่ฉันขอให้เธอช่วยเหรอ? อากิโกะ นากาจิมะนั่นก็ไม่ได้เรื่อง แม้แต่เธอก็จัดการไม่ได้ ฉันยังจะหวังให้เขาช่วยฉันทำอะไรอีกล่ะ?”