บทที่ 692 ทำน้องชายหายไปแล้ว

หลังจากนั้นสามวัน ในที่สุดแสงดาวก็รักษาหายออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

เธอก็ได้มาที่โรงพยาบาลทหาร แสนรักที่รักษาอยู่ตัวอยู่ที่นี่ได้รับการอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้

“คุณหนูหิรัญชา ผมหวังว่าคุณจะสามารถปรามเขาได้บ้าง เรื่องราวมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาเที่ยวก่อกวนไปก็ไร้ประโยชน์ สุดท้ายแล้ว เกรงว่าจะทำร้ายตัวเขาเอง”

ไชกุส่งมอบคำอนุญาตให้เธอสามารถเข้าเยี่ยมได้ และไม่ลืมที่จะเตือนสติเธอหนึ่งประโยค

แสงดาวได้ฟังแล้ว ทันใดนั้นก็กำหมัดแน่นขึ้นมา

เรื่องที่เกิดขึ้นที่สวนแมกโนเลีย ตอนที่เธอพักอยู่ที่โรงพยาบาล เคยได้ยินม็อกโกพูดถึงแล้ว เธอรู้ว่าน้องชายทำเพื่อช่วยชีวิตเธอ ถึงได้ฆ่าจูเน่ และก็บาดเจ็บอีกหลายคน

แต่ว่า จะกลายเป็นเที่ยวก่อกวนไปได้อย่างไร?

แสงดาวไม่อยากจะยอมรับ！

แต่ว่า เวลาสำคัญแบบนี้ เธอไม่ได้ต่อปากต่อคำกับไชกุ อีกทั้งพูดอะไรเรื่อยเปื่อยไปหนึ่งประโยค หลังจากนั้นก็ถูกส่งไปที่โรงพยาบาลทหารแล้ว

“แสนรัก......”

เมื่อถึงโรงพยาบาลนี้ เธอถูกพามายังหอพักผู้ป่วย หลังจากได้มองเห็นคนที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยนี้ ทันใดก็ปลื้มปีติและกำลังจะเข้ามา

แต่นึกไม่ถึงว่า ตอนที่เธอเปิดประตูมา กลับมีคนมาขวางเธอเอาไว้

“คุณหนูหิรัญชา ยังต้องค้นตัวก่อน ถึงจะเข้ามาได้”พวกเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารู้ว่าเธอเป็นใคร

“ค้นตัว?”

แสงดาวได้ยินคำนี้ ทันใดก็ตาโตขึ้นมาทั้งคู่แล้ว！

ค้นตัวอะไรล่ะ?

พวกเขามีสิทธิ์อะไรจะมาค้นตัวเธอ? เธอมาหาน้องชายของตัวเอง ไม่ใช่อาชญากรสักหน่อย

แสงดาวมองไปคนที่สวมแว่นตาดำทั้งสองคนนี้อย่างกับเฝ้าประตูเทพยังไงอย่างงั้นยังต้องขวางคนของตัวเองเอาไว้ เธอโมโหขึ้นมาแล้ว ：“คุณหมายความว่ายังไง ฉันมาหาน้องชายของฉันยังต้องค้นตัวเหรอ เขารักษาตัวอยู่ที่นี่ ไม่ได้ติดคุก ทำไมยังต้องค้นตัว”

“กรุณาให้ความร่วมมือด้วย！”

ไม่มีอะไรสามารถเจรจาต่อรองได้

ทั้งสองคนนี้มีคนหนึ่ง กลับตรงเข้ามาค้นตัวเธอทันที

แสงดาวเห็นแล้ว ทนไม่ไหวจนระเบิดออกมา：“พวกคุณจะทำอะไร อย่าแตะต้องฉันนะ ฉันเตือนพวกคุณก่อน！”

เธอโมโหออกมาย่างสุดจะทนถอยหลังออกไปสองสามก้าวทันที

นี่เกินไปแล้วจริงๆ เธอรู้ว่าน้องชายของเธอตอนนี้เป็นคนของตระกูลเทวเทพ เธอดูแล้วเขาคงต้องพิจารณาแล้วล่ะ แต่ว่า ที่หน้าห้องผู้ป่วยยังต้องมีคนยืนอยู่ คนคนนี้เห็นเธอแล้วยังจะต้องค้นตัว

นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?

แสงดาวเริ่มมีความรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ดีออกมาแล้ว

ยังดี ที่ตอนนี่ม็อกโกก็มาพอดี ตอนที่เขาอยู่ที่ทางเดินก็ได้เห็นฉากฉากนี้แล้ว ทันใบหน้าหล่อของเขาก็ขุ่นเคืองทันที

“พวกคุณกำลังทำอะไร คุณท่านอนุญาตให้เข้าไปได้ ยังไม่รีบวางมือลงอีก”

“ครับ คุณชาย！”

หลังจากนั้น ในที่สุดคนทั้งสองก็ไม่ได้ลงมืออะไรกับแสงดาวอีก

แสงดาวที่ยังไม่หายโมโห หลังจากนั้น จึงผลักประตูของห้องผู้ป่วยเข้าไป