บทที่ 70 หม่ามี๊ไปบ้านแด๊ดดี้บ้านั่นอีกแล้ว

คืนนี้เส้นหมี่กลับบ้านไปอย่างมีความสุข

เด็กน้อยสองคนที่บ้าน เวลานี้ ก็หลับไปแล้ว เมื่อเธอเห็น ก็เข้ามาในห้องนอนของเด็กๆแล้วหอมแก้มพวกเขา จากนั้นก็ไปอาบน้ำ

ค่ำคืนที่เงียบสงบ

วันรุ่งขึ้น เส้นหมี่ถูกเสียงดังจากด้านนอกปลุกให้ตื่น

“หม่ามี๊ล่ะ？”

“จุ๊ๆ หม่ามี๊ยังไม่ตื่น เมื่อคืนต้องกลับมาดึกแน่ๆ เรารีบแต่งตัว พี่จะไปต้มไข่ให้ ”

เป็นเสียงของเด็กทั้งสอง

เส้นหมี่ลืมตาตื่นในทันที ลุกลงจากเตียงแล้วเดินออกมา“คิวคิว อย่าไปยุ่งกับเตา หม่ามี๊จัดการเอง มันอันตราย！！”

เธอตกใจมาก แม้ลูกชายคนนี้จะเก่งมากความสามารถ แต่เขาก็มีอายุแค่ห้าขวบ เธอจะปล่อยให้เขาทำอะไรแบบนี้ได้ยังไง

โชคดี ที่เด็กน้อยทั้งสองคนยังไม่ได้ลงมือทำ

ดังนั้นเส้นหมี่ก็จึงรีบลงมือทำอาหารเช้า แล้วให้พวกเขาได้กิน แต่แล้วก็คิดไปถึงลูกชายคนโตที่อยู่เรืองรองว่าวันนี้ก็จะไปโรงเรียนอนุบาลด้วยเหมือนกัน เธอก็จึงพาพวกเขาออกจากบ้านไปอย่างเร่งรีบ

“ลูกรัก เรารีบไปโรงเรียนกันนะ ”

“ครับ/ค่ะ”

เด็กน้อยตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

แต่ว่าคิวคิวยังมีอีกหนึ่งคำถาม นั้นก็คือเขาอยากจะถามหม่ามี๊ว่าเมื่อวานเธอได้ไปที่เรืองรองหรือเปล่า ?

เพราะว่า เมื่อคืนหลังจากที่เธอออกจากบ้านไปแล้ว เขาได้ใช้นาฬิกาอัจฉริยะส่งข้อความไปหาชินจังอยู่หลายครั้ง แต่ว่า ทางฝั่งนั้นไม่ตอบกลับมาเลยสักข้อความ ！

คงไม่ได้โกรธไปแล้วจริงๆหรอกนะ ?

คิวคิวรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

สิบนาทีผ่านไป เด็กน้อยทั้งสองคนก็ถูกส่งตัวมาที่โรงเรียนอนุบาล

“บ๊ายบาย ลูกรัก เลิกเรียนหม่ามี๊จะรีบมารับนะ ”

“ครับ/ค่ะ หม่ามี๊”

เด็กน้อยทั้งสองคนโบกมือให้หม่ามี๊อย่างเชื่อฟัง