บทที่ 706 แต่ว่า เขาจำหมี่ของเธอได้

ไพบูลย์ตบหน้าขาตัวเอง: “นี่ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ เขามีนิสัยรักความสะอาดเกินไป คุณจับเขาทำไม? คนที่มีนิสัยรักความสะอาด มักจะกีดกันที่คนอื่นแตะต้องเขา”

“แต่ว่า พวกเราสองคนคือ...”

“ผมรู้ แต่เขาในตอนนี้ไม่ใช่เขาในอดีตแล้วนะ อีกอย่าง คุณก็ไม่ได้เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงต่อผู้อื่น คุณสวมใส่สิ่งนี้ เขาที่เป็นคนบุคลิกแตกแยก จะรู้จักคุณได้ยังไง?”

ผู้อำนวยการคนนี้ตั้งใจหยิบกระจกมาให้เธอส่องใบหน้าของตัวเอง

ผู้ช่วยหญิง: “...”

เธอก็ถูกตัวเองในสภาพที่น่ากลัวที่อยู่ในกระจกทำให้ตื่นตกใจ

นี่มันอะไรกัน?

เธอรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ รีบจัดการใบหน้านี้ออกไป

เพียงแต่ ตอนที่ล้างหน้า ในตอนที่เธอลอกใบหน้านี้ออก มองเห็นใบหน้าที่เดิมทีสวยงามมากที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ แต่ตอนนี้กลับเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผล เธอเศร้าใจยิ่งกว่าเดิม

“พี่ชาย ฉันก็ไม่อยากใช้หน้าปลอมนี้มาพบพี่ แต่ว่า ใบหน้าของฉันกลายเป็นแบบนี้แล้ว ฉันกลัวจะทำให้พี่ตกใจ”

เธอลูบไร้ร้อยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอที่ยังแดงก่ำในกระจก เจ็บหัวใจเหมือนถูกมีดแทงแล้วบิดไปมาอย่างไงอย่างงั้น

เส้นหมี่!

ถูกต้อง คนคนนี้ก็คือเส้นหมี่ที่เพิ่งฟื้นขึ้นที่ญี่ปุ่นไม่นานนักแล้วรีบตามมา

จากการฟื้นฟูของเธอ อันที่จริงเธอยังไม่ควรจะมาในตอนนี้ เพราะว่า กระดูกที่หักภายในร่างกายของเธอยังไม่หายดี เพื่อทำการผ่าตัด ผมบนหัวที่โกนทิ้งไปก็ยังไม่งอกขึ้นมา

ยังมีใบหน้าของเธอ

โชกิ โดโมโตะบอกว่า ใบหน้าของเธอสามารถศัลยกรรมฟื้นฟูได้

แต่ว่า เธอมีเวลารอซะที่ไหน? คนรักของเธอทุกข์ยากลำบากอยู่ที่นี่ อยู่ภายใต้ความอันตรายตลอดเวลา และการศัลยกรรม ตั้งแต่ผ่าตัดจนหายเป็นปกติ อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งปีขึ้นไป

เธอรอได้ที่ไหน?

ดังนั้น สุดท้ายจึงทำได้แค่เพียงหาคนทำหน้าปลอมแบบนี้ ก็เหมือนกับตอนแรกที่ชายคนนี้ที่ปลอมเป็นปอร์เช่อยู่ข้างกายเธอ

เส้นหมี่อยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานาน จิตใจถึงได้สงบลง

ไพบูลย์เห็นเธอออกมาในที่สุด ก็เบาใจขึ้น: “คุณไม่ต้องเป็นกังวล ตอนนี้เขาเพียงแค่กีดกันที่เห็นคุณกะทันหัน ในเมื่อพวกคุณคือสามีภรรยาที่รักใคร่กันมาก เวลานานไป จะต้องจดจำสิ่งที่คุ้นเคยบนตัวของอีกฝ่ายได้เสมอ ถึงตอนนั้น พวกคุณก็สามารถหวนกลับมาร่วมชีวิตกันใหม่”

เส้นหมี่เริ่มแสบตาขึ้นมาอีก

แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ร้องไห้อีก

หลังจากที่สงบจิตใจตัวเองครู่หนึ่ง ก็ขอบคุณผู้อำนวยการคนนี้จากใจจริง: “ขอบคุณค่ะ ด็อกเตอร์ไพบูลย์”

ไพบูลย์ยิ้มอ่อน: “ขอบคุณอะไร ตอนนั้นคุณธิปช่วยผมไว้เยอะมาก ผมทำเรื่องเล็กแค่นี้แทนเขาไม่นับประสาอะไร”

“ค่ะ”

“อ่อใช่ คุณระวังคนตระกูลเทวเทพไว้ค่อนข้างดีกว่านะครับ โดยเฉพาะ ไชยันต์ วันนี้เขาสังเกตเห็นคุณแล้ว คุณต้องห้ามให้เขารู้ว่าคุณคือเส้นหมี่เด็ดขาด”

ผู้อำนวยการคนนี้สุดท้ายตั้งใจกำชับเธอประโยคหนึ่ง

เส้นหมี่พยักหน้าในทันที แสดงออกว่าตัวเองจำเอาไว้

เธอรู้ถึงความสัมพันธ์ที่สำคัญนี้อยู่แล้ว

เธอไม่เพียงจะต้องระวัง ไชยันต์ เธอยังต้องระวังคนตระกูลเทวเทพทุกคน เพราะว่า พวกเขาต้องการชีวิตของแสนรัก ถ้าหากรู้ว่าเธอยังไม่ตาย แถมยังมาถึงเมืองหลวง