บทที่ 709 ทั้งตัวเธอแขวนอยู่บนตัวเขา

ไชกุ: “...”

มินตรา: “...”

จู่ๆ ความรู้สึกขนลุกขนพองก็คืบคลานขึ้นมา ทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงนั้นก้าวถอยหลังไปพร้อมกัน

หึหึ เห็นแล้วยังล่ะ นี่คือครอบครัวจากปากของพวกเขา

“คุณท่าน ฉันว่า...พวกเรากลับกันก่อนดีกว่าค่ะ ในเมื่อเขายังไม่หายดี งั้นพวกเราครั้งหน้าค่อยมาใหม่ก็ได้ค่ะ” มินตราเสนอกลับไปในทันที

ที่พวกเขามาครั้งนี้ อันที่จริงไม่ใช่ว่าเป็นห่วงแสนรักจริงๆ หรอก

แต่มาเพื่อดูว่าสถานการณ์ของแสนรักเป็นยังไงกันแน่ โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่ที่แสนรักถูกพากลับมา เธอกังวลอยู่เสมอว่าตำแหน่งทายาทตระกูลของลูกชายของเธอจะรักษาไว้ไม่ได้

ดังนั้น เธอยังหวังว่าร่างกายของแสนรักในครั้งนี้จะมีอันเป็นไปอะไร

ไชกุไม่ได้พูดอย่างอื่น

แต่ว่า หลังจากเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเส้นหมี่ ก็ไม่คิดที่จะเข้าไปดูแล้ว

“อืม ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็ไม่เข้าไปแล้ว เธอดูแลเขาดีๆ ล่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณทั้งสองท่านค่ะ”

เส้นหมี่ยังคงสงบนิ่ง

ในไม่ช้า ทั้งสองคนก็กลับไป

และมาพร้อมกับที่ทั้งสองคนถูกปิดประตูไม่รับแขกตรงนี้ ข่าวถูกส่งไปถึงครอบครัวของ ประพันธ์อย่างรวดเร็ว เดิมทีพวกเขาที่เตรียมพร้อมจะลงมือบุก ก็หยุดการเคลื่อนไหวชั่วคราว

“ไอ้บ้าคนนี้ ถ้าหากสถานการณ์แบบนี้ งั้นทางที่ดีที่สุดตอนนี้พวกเราอย่าเพิ่งไปจะดีกว่า”

“ฉันก็คิดแบบนี้ โอกาสฆ่าเขายังมีเยอะมาก อีกอย่าง พวกคุณสังเกตอะไรไหม? ครั้งนี้ คุณท่านถึงแม้จะปล่อยเขาไป แต่ทางด้านโรงพยาบาลก็ไม่ได้สั่งคนให้ไปเฝ้าไว้แล้ว”

จู่ๆ มีคนพูดประโยคนี้ขึ้นมา

นี่ยังอยู่ในสวนแมกโนเลียที่จัดงานศพอยู่ เมื่อพูดจบ คนตระกูลเทวเทพหลายคนที่รวมตัวเข้าด้วยกัน ตาสว่าง เผยแสงสะท้อนราวกับงูพิษออกมา

โดยเฉพาะหญิงวัยกลางคนที่เหน็บดอกไม้ ที่มีใบหน้าหน้าตากลับคล้ายกับ วุฒิพล

“ดังนั้น ความหมายของเธอคือ...ทางด้านคุณท่านตั้งใจทิ้งโอกาสนี้ไว้ให้พวกเรา?”

“ผมคิดว่าสามารถเข้าใจแบบนี้ได ในเมื่อ คุณลุงเสียชีวิตแล้ว ม็อกกา ม็อกกี้ จูเน่ ตอนนี้ก็ไม่อยู่แล้ว ในฐานะผู้นำตระกูล เขาจะต้องให้คำตอบกับพวกเราอยู่แล้ว คุณว่ายังไงครับ? คุณป้า?”

เด็กหนุ่มที่เอ่ยข้อบกพร่องนี้ มองดูหญิงวัยกลางคนที่ยิ้มตาหยีแล้วถามกลับประโยคหนึ่ง

คุณป้า?

ไม่ผิด หญิงวัยกลางคืนคนนี้ ก็คือป้าของพวกเขาที่แต่งงานออกไป และก็คือ นีรวรรณ พี่สาวของ วุฒิพล ความสัมพันธ์ของเธอกับ วุฒิพล ลึกซึ้งเป็นอย่างมาก

นีรวรรณไปเจรจากับ ทรงกลด น้องรองของเธออย่างรวดเร็ว

ส่วนเด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหลัง ในตอนที่เธอกลับไป คนตระกูลเทวเทพก็แยกย้ายกันหมด เขาเล่นรูบิกในมือ ในม่านตาดำ เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา

“กฤต แกทำอะไรอยู่ตรงนี้? วันนี้บ้านคุณป้าของแกจัดงานศพ แกไม่ตั้งใจทำงาน? อยากจะสัมผัสความโชคร้ายของพวกเขาเหรอ?”