บทที่ 722 การอยู่ห่างจากเขาเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการปกป้องเขา

“พวกเราไม่เป็นอะไรกัน พวกเรา...”

“ถ้าอย่างงั้นจะพูดไร้สาระมากมายทำไม？ไม่ใช่ว่าเธอต้องการยืมมือพวกเขาฆ่าฉันหรอกเหรอ？ไม่เป็นไรหรอก ถ้าพวกเขาฆ่าไม่ได้ เธอก็สามารถลงมือเองได้นิ ทำไมต้องหาเหตุผลมากมายมาอ้างล่ะ? "

ไม่มีใครคาดคิดว่า จู่ๆคนที่นั่งรถเข็นวีลแชร์จะพูดขึ้น

เขายังคงดูเฉยเมย น้ำเสียงนิ่งแต่คำพูดที่เขาพูดนั้นคมราวกับมีด และพูดประโยคเหล่านั้นออกมาด้วยท่าทีเยาะเย้ยประชดประชัน

ในขณะนั้นชายชราเหมือนถูกตบหน้าเข้าไปหนึ่งฉาด!

ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความโกรธ

"แก--"

เขาโกรธมากจนกำหมัดเสียงดังกร็อดๆ

แต่ในท้ายที่สุด เขาก็ทนได้ เขาจ้องไปที่แสนรักด้วยสีหน้าเขียวปั๊ดและพูดว่า: "แสนรัก แกอวดดีแบบนี้ วันหนึ่ง แล้ววันหนึ่งแกจะเสียใจ!"

แสนรักยิ้มเยาะ

เสียใจเหรอ？

สิ่งที่เขาเสียใจมากที่สุดในชีวิตนี้คือการที่เขาเกิดในตระกูลเทวเทพที่น่าขยะแขยงนี้

ไชยันต์รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เขาให้คนเอาศพทั้งหมดไปจากที่นี่และไม่ได้สืบสาวเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก แต่สำหรับแสนรัก เขาไม่ได้บอกว่าจะทำยังไงและทำได้เพียงไม่คิดเรื่องนี้ต่อเพื่อให้มันจบๆไป

ปล่อยให้เรื่องจบง่ายๆโดยไม่สืบสาวแบบนี้ไม่ยุติธรรม

เพราะนี่เป็นคดีฆาตกรรมโดยเจตนา และชายชราก็รู้ดีว่าใครคือผู้บงการ แต่เขาเลือกที่จะทำแบบนี้ทำให้ผิดหวังซะจริงๆ

“ช่างเขาเถอะ ยังไงซะแค่ตอนนี้แสนรักปลอดภัยก็ดีแล้ว”

หลังจากที่ไพบูลย์รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เขาก็พูดโน้มน้าวเส้นหมี่

เส้นหมี่ทำได้เพียงพยักหน้า

นั้นนะสิแค่เขาปลอดภัยก็ดีแล้วเธอยังคาดหวังอะไรในครอบครัวที่บัดซบแบบนี้อีก?

เส้นหมี่ไม่ได้คิดเรื่องอื่นอีก

ส่งเขากลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย เนื่องด้วยรินจังเจอเหตุการณ์ที่น่าตกใจกลัว จึงเป็นเรื่องยากที่เส้นหมี่จะอยู่ดูแลเขาที่โรงพยาบาลแต่เปลี่ยนให้ดลธีคอยดูแลเขาอย่างเงียบๆแทนในคืนนี้

“คุณแสนรัก ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ฉันพาลูกกลับไปก่อนนะ ถ้าคุณอยากได้อะไร คุณโทรเรียกพยาบาลนุชได้เลย”

ก่อนที่เธอจะไปเธออุ้มลูกเข้ามาบอกเขาที่ห้องพักผู้ป่วย

แสนรักกำลังนั่งอยู่บนเตียงอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ

หลังจากเหตุการณ์ในตอนบ่ายทำให้แผลที่มือของเขาก็เปิดอีกครั้ง พยาบาลจึงต้องช่วยเขาพันผ้าพันแผลใหม่อีกรอบ คราวนี้ เขาเอนกายพิงหัวเตียงใช้โต๊ะกินข้าวเล็กๆเพื่อมาพิงอ่านหนังสือต่อ

เส้นหมี่รออยู่สักพัก

แต่น่าผิดหวังนิดหน่อย เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ในช่วงกลางคืนของห้องพักผู้ป่วย นอกจากเสียงแอร์ที่เปิดอยู่ มันก็เงียบราวกับว่าเขาไม่มีเธอในสายตาของเขาเลย