บทที่ 724 หล่อนวิงวอนร้องขอเขา

เส้นหมี่ยื่นมือเข้าไปจะประคองคนคนไข้คนนี้

จริงแล้วประณพเป็นคนที่ชอบปฏิเสธการช่วยเหลือจากคนอื่น และไม่ชอบให้คนอื่นปฏิบัติกับเขาในฐานะคนป่วย และยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ชอบแววตาน่าสงสารของคนอื่นที่มองเขา

แต่ตอนนี้ หลังจากที่เขาเห็นแววตาอันงดงามของคุณหมอสาวสวยคนนี้ที่รักษาเขาโดยที่ไม่มีความรู้สึกสงสารเขา...

“หมอคิตตี้ ต่อไปคุณจะมาดูแลผมใช่ไหม？”

“น่าจะประมาณสองสามวันนี้ค่ะ”

ทันใดนั้นสีหน้าของเส้นหมี่ก็เปลี่ยนไป เธอบอกความจริงกับเขาแล้วเข็นเขาออกจากห้องผู้ป่วยไป

ประณพ：“……”

เขายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ หลังจากรถเข็นวีลแชร์ถูกเข็นออกไป เขาก็บังเอิญไปเจอคนไข้ที่ถูกเข็นอยู่ตรงระเบียงทางเดินด้วย และเขาก็รู้สึกว่ามือของคนข้างหลังที่เข็นอยู่นั้นกำลังจะปล่อยมือ

“คุณแสนรัก，คุณแสนรัก……”

ผู้หญิงคนนี้วิ่งเร็วมาก แวบเดียวก็ทิ้งให้เขาอยู่ตรงนั้น และวิ่งตามคนไข้คนนั้นไป

เป็นหมอภาษาอะไรกัน?

ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกดีกับเขา ไม่ทันไรก็ทิ้งคนไข้ของตัวเองไว้แล้วเหรอ?

ประณพรู้สึกโกรธเคืองเล็กน้อย เขายืนขึ้นจากรถเข็นวีลแชร์และค่อยๆหันไปทางสองคนนั้นแล้ววิ่งไปหาพวกเขา

“คุณแสนรัก คุณคะ…คุณกำลังจะไปที่ไหน? ต้องขอโทษด้วยนะคะ จริงๆแล้วฉันจะไปดูแลคุณที่ห้องผู้ป่วย แต่ฉันได้รับผิดชอบดูแลผู้ป่วยเตียง15 ฉันจึงทำได้เพียงไปตรวจดูแลภายในห้องเท่านั้น”

ในที่สุดเส้นหมี่ก็ไล่ตามคนนี้ทันจนได้ เขารีบอธิบายอย่างติดอ่าง

แต่ในความเป็นจริง หล่อนก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องอธิบายด้วย?

ทั้งๆที่เมื่อคือเขาเองนั้นแหละที่ไล่หล่อนออกจากห้อง

“ตอนนี้ผมไม่ใช่คนไข้ที่อยู่ในความดูแลของคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามาในห้องผู้ป่วยอีก”แต่ผลสรุปเมื่อหล่อนพูดจบ เขาก็นั่งลงบนรถเข็นวีลแชร์แล้วตอบเธออย่างเฉยเมยและไร้ความปรานี

แล้วสีหน้าของเส้นหมี่ก็ซีดลงทันทีทันใด

หล่อนไม่ใช่เป็นคนไม่รักษาคำพูด

เหตุผลที่หล่อนไล่ตามเขาโดยที่ไม่สนใจอะไรเลยรวมถึงคำพูดเหล่านั้นด้วย ไม่ใช่เพราะเธอห่วงใยเขา อยากดูแลเขา และพาเขากลับบ้านหลังจากรักษาเขาหายแล้ว

พวกเขาเป็นสามีภรรยากันนะ!

เส้นหมี่กล้ำกลืนทนความขมขื่นในหัวใจ และรวบรวมความกล้าอีกครั้ง：“คุณแสนรัก ให้ฉันกลับไปดูแลคุณได้ไหม? เมื่อวานคุณไล่ฉันออกไปเป็นเพราะเรื่องลูกสาวฉันใช่ไหม? ต่อไปนี้คงวางใจได้เลย ฉันจะไม่พาลูกสาวมาด้วยอีกเด็ดขาด”

หล่อนขอวิงวอลเขา และคิดว่าการพาลูกสาวมาด้วยทำให้เขารำคาญใจ เธอจึงสัญญากับเขาว่าจะไม่พาลูกมาอีก

แต่ชายคนนี้ก็ยังคงเฉยเมย

“ตอนนี้ใบหน้าของคุณแพทย์ทุกคนที่นี่หนาขนาดนี้เชียวเหรอ? ก็พูดชัดเจนแล้วแต่ยังทำเหมือนคลุมเครือไม่ชัดเจน หรือเธอต้องการให้ฉันไปคอมเพลนกับไพบูลย์ใช่ไหม? ผมไล่คุณออกไปจากโรงพยาบาลนี้?!"