บทที่ 738 ม็อกโกได้ค้นพบเธอแล้วหรือเปล่า？！！

“คุณแสนรัก นี่คุณคือ.....?”

“ออกไปซะ！”

หนึ่งคำลอดฟันออกมาอย่างอาฆาตเยือกเย็น ทำให้คนที่อยู่ในสถานการณ์ต่างรู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

ทันใดนั้นสีหน้าของเส้นหมี่ก็ซีดขาวแล้ว

บอกให้เธอออกไปอีกแล้ว?

ไม่ใช่สิ เธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีก? เธอพึ่งจะกลับมาจากด้านนอก ทรมานเธอมาทั้งบ่ายแล้ว กระดูกของเธอเจ็บปวดไปทั้งร่าง แม้แต่ยืนอยู่ก็แทบจะไม่ไหวแล้ว

เมื่อเธอกลับมาเขากลับบอกให้เธอออกไปซะ?

เส้นหมี่กำหมัดแน่น

“คุณแสนรัก ฉันทำอะไรผิดอีกเหรอ ถ้าใช่ละก็ คุณก็บอกกับฉัน ฉันจะเปลี่ยนแปลงทันทีดีไหม อย่าบอกให้ฉันออกไปบ่อยนัก ฉันพึ่งจะมาเป็นวันแรก”

เธอลองเปลี่ยนอีกวิธี ไม่ใช้ไม้แข็งกับเขา อีกทั้งปลอบประโลมเขาออกไปอย่างน้อยใจ

ไม่มีวิธีใด บุคลิกนี้ของเขาในตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ ขี้โมโหผิดปกติ สองมาตรฐานและอารมณ์เสียอย่างไม่มีเหตุผล！

เป็นไปได้ว่า บางครั้งแม้แต่ตัวเขาเองก็ควบคุมไม่ได้

ปรากฏว่า เธอพึ่งจะพูดจบ เดิมทีใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความขุ่นมัวและความเคียดแค้น ไม่ได้มีการป้องกันจากคำตอบแบบนี้ของเธอ ทันใดนั้น ความโมโหที่อยู่ในอกเหมือนกับว่าได้หยุดอยู่ตรงนั้น

ไม่พ่นออกมาแล้ว！

“คุณแสนรัก คุณอย่าไล่ฉันไปอีก คุณไม่รู้หรอกว่า วันนี้หลังจากที่ได้รู้ว่าสามารถมาอยู่ที่นี่กับคุณได้ ฉันได้โทรศัพท์ไปบอกรินจังแล้ว หลังจากที่เธอได้ฟัง ดีใจเป็นอย่างมาก งั้นถ้าฉันมาวันแรกก็ถูกไล่ออกไปแล้ว เธอต้องร้องไห้ออกมาอย่างแน่นอน”

เส้นหมี่จึงเอาจุดอ่อนของเขาออกมาแล้ว

แสนรัก：“……”

ทันใดนั้น ภาพของร่างป้อมๆที่แสนนุ่มนิ่มก็ได้ปรากฏขึ้นมา ยังมีที่เธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเสียงเล็กเสียงน้อยเรียกเขาว่าคุณลุงแบบนั้น ในที่สุด หลังจากนั้นท้ายที่สุดความโมโหของเขาก็ได้มลายหายไป

ม็อกโกที่อยู่ด้านข้าง：“……”

ผู้หญิงคนนี้ เกิดมาเพื่อรับมือกับเขาจริงๆ

อารมณ์ร้ายแบบนี้ ตั้งแต่ช่วงนี้มาในตระกูลเทวเทพของพวกเขา ใครหยุดเขาได้บ้าง? นี่น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ！

“ผมบอกให้คุณขึ้นไปข้างบน คุณพูดอะไรไร้สาระ”

“หืม?”

นัยน์ตาคู่สวยของเส้นหมี่กลมโตขึ้นมาทันที！

ไปข้างบน?

ที่แท้เป็นแบบนี้เอง？！！

ก็ได้ เธอรู้สึกอายจัง

เธอแสดงความสับสนออกมา：“โอเคโอเค ฉันขึ้นไปตอนนี้แหละ คุณแสนรัก คุณรอสักครู่นะ ฉันไปเตรียมเครื่องรักษาเอาไว้ก่อน พอคุณขึ้นมาก็สามารถทำการรักษาได้เลย”

หลังจากนั้นหญิงสาวก็กุมศีรษะวิ่งออกไปทันที

ม็อกโกที่มองอยู่ที่ชั้นล่างเรียกได้ว่าพูดอะไรไม่ออก......

“แสนรัก คุณหมอของคุณคนนี้......”

“คุณออกไปได้แล้ว！”

“ออกไป”！อีกหนึ่งคน

ม็อกโกอึ้งไป หลายวินาที เขากลับไม่รู้ตัวเลย

จนเขามองไปที่เขาอย่างจริงจัง พบว่าสีหน้าของเขาในตอนนี้กับในเมื่อสักครู่นั้นไม่เหมือนกันสักนิด เดิมทีก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถเจรจาอะไรได้