บทที่ 751 ยังตามมาหลอกหลอนอยู่เรื่อย

“จริงเหรอคะ เป็นเกียรติของขวัญอย่างมาก งั้นวันนี้ให้ขวัญทำให้คุณสักมื้อไหมคะ คุณดูสิคะดิฉันเอาวัตถุดิบมาแล้ว มีปลาทะเลทางตอนเหนือ ยังมีปูม้ากับขาแพะดำจากภูเขาหิมะที่คุณชอบทานด้วยค่ะ”

ขวัญเมืองจึงนำสิ่งของเหล่านั้นเปิดออกทันที

ทุกคนค้นพบว่า ที่แท้สิ่งที่พวกเขาถือเขามาในเมื่อสักครู่ คือวัตถุดิบต่างๆที่เตรียมมาโดยเฉพาะ

มินตราคนนี้ เก่งมากจริงๆ เพื่อจะมัดใจพ่อสามีคนนี้ ได้เตรียมตัวอย่างเพียบพร้อม

แสนรักเหงื่อเต็มตัวหลังจากกลับมาจากสวนดอกไม้ด้านหลัง ในห้องรับแขกห้องนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่มีความสุข มีทั้งดื่มน้ำชา มีทั้งกำลังพูดคุยกัน มีทั้งที่ทำกับข้าวอยู่......

ไม่ครึกครื้นสักนิด

“ใครมาเหรอ”

เขาขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างรังเกียจ ถามออกมา

คนรับใช้ที่ส่งเขากลับมาจึงตอบออกมาว่า：“คุณผู้หญิงใหญ่พาคุณขวัญมาค่ะ กำลังทำอาหารให้คุณท่านอยู่ในครัว คุณชายจะเข้าไปไหมคะ”

“ไม่ไป！”

น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างที่สุด หลังจากนั้นคำสองคำนี้ก็ออกมาจากริมฝีปากบาง เขาให้คนรับใช้เข็นเขาไปที่ลิฟต์ด้านโน้น

แต่มินตราคนนี้เป็นคนสายตาเฉียบแหลม

หรือพูดได้ว่า เธอยังมองหาเขาอยู่ตลอด ในที่สุดก็ได้เห็นเขาก็เข้ามา เธอรีบวางเมล็ดทานตะวันที่อยู่ในมือลงทันทีแล้วรีบวิ่งมา

“แสนรัก คุณกลับมาแล้วเหรอ นี่จะไปไหน ทำไมเหงื่อออกเต็มตัวไปหมดขนาดนี้”เธอวิ่งมาที่หน้าประตูลิฟต์ มองไปยังแสนรักที่ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ

ผู้หญิงคนนี้ มีบางครั้งเพื่อให้ได้ถึงจุดมุ่งหมาย ก็มีความหน้าด้านอยู่มาก

เธอลืมเรื่องที่เรด พาวิเลี่ยนไปหมดแล้วหรือ?

แสนรักไม่ได้มีปฏิกิริยาใด อีกทั้งเขาไม่หันมามองสักนิด ยื่นมือออกไปกดลิฟต์ทันที

มินตรา：“……”

เธอไม่เคยถูกใครมองข้ามขนาดนี้มาก่อน แค่เพียงวินาทีนั้น เธอโมโหขึ้นมาจนกัดฟันกรอดๆ

ไอ้คนนอกคอกคนนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ถ้าไม่ใช่ว่าตาแก่อยู่ที่นั่น เธอก็คงไม่วิ่งเข้ามาทักทายเขาหรอกนะ? เขาฝันไปเถอะ?

เธอมองไปที่คนคนนี้ที่กำลังขึ้นชั้นบนไปอย่างเกลียดชัง ทำได้เพียงกลับมาอย่างเคียดแค้น

อีกทั้งในตอนที่เธอกลับมา ในห้องครัว มีดวงตาคู่หนึ่งมองมาที่นี่อยู่ตลอด มองเห็นคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์คนนั้นหลังตั้งตรงดูสง่า กลับไม่ไว้หน้าคุณป้าของเธอเลยสักนิด

ดวงตานี้ ก็แสดงความสงสัยออกมา

คนคนนี้ น่าสนใจจริงๆ......

ตอนเที่ยงสิบสองนาฬิกา

ในที่สุด ชั้นล่างก็เริ่มทานอาหารแล้ว

“ตาสิน คุณไปเรียกเขาสักหน่อเถอะ”

ไชยันต์ที่นั่งอยู่ที่โซฟาดื่มชาอย่างอารมณ์ดี หลังจากได้เห็นแล้ว จึงบอกกล่าวตาสินที่อยู่ด้านหลังไปหนึ่งประโยค

ตาสินยิ้มออกมา：“ได้ครับ ผมจะไปตอนนี้แหละ”

หลังจากนั้นเขาก็ไปเรียกคนแล้ว