บทที่ 814 พ่อของเธอตายอีกแล้วหรอ

แสนรักรู้สึกมึนงงเล็กน้อย...

เขาเคยเห็นฉากนี้ที่ไหน ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคย

ยิ่งกว่านั้นเมื่อเห็นสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกมีความสุขและชอบมันมาก

เขาเอื้อมมือออกไป และอยากจะคว้ามันไว้โดยไม่รู้ตัว แต่ในขณะนั้นผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามก็เห็นเขา

"คุณแสนรัก คุณเสร็จรึยัง มานี่เร็ว ฉันทำขนมปังซอสเนื้อ และไข่นุ่มๆที่คุณชอบไว้ให้"

เส้นหมี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างมีความสุขและทักทายเขา

หลังจากติดต่อศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาแล้ว เธอนึกไม่ออกว่าทำไมคนๆนี้ถึงสงบลง เธอจึงตัดสินใจว่าต่อจากนี้ไป เธอจะพยายามดูแลเขาตามนิสัยการดำรงชีวิตครั้งก่อนของเขา

รวมถึงความชอบการกินของเขาด้วย

แสนรักกลับมารู้สึกตัว ก่อนจะถูกพาตัวไปที่โต๊ะอาหาร และเมื่อเขาเห็นอาหารเช้าบนนั้น เขาก็ตกตะลึงอีกครั้ง

เขาชอบกินอะไร

ทำไมเขาไม่รู้

เขาขมวดคิ้ว แต่ความจริงก็คือเมื่อเขานั่งลง และชิมสิ่งเหล่านี้ด้วยมีดและส้อม เขาก็คิดว่ามันอร่อยจริงๆ

"คุณรู้เรื่องนี้มาจากไหน"

"เอ๋" เส้นหมี่ได้ยิน และอยากจะบอกเขาในทันทีว่า

นี่คือสิ่งที่เธอจำได้ในหัวของเธอ

แต่เธอทำได้เพียงแค่ยิ้มในตอนท้าย "คุณท่านกมลภพบอกฉันว่าเขาควรจะตรวจสอบนิสัยการใช้ชีวิตของคุณ"

แสนรักหยุดพูด

เขากินอย่างเงียบๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ขณะที่เขาทานอาหารได้ครึ่งทาง ทันใดนั้นเด็กหญิงตัวเล็กๆที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็ขยับมาพร้อมกับจานเล็กๆของเธอเอง

"คุณลุง หนูขอนั่งข้างๆได้ไหม"

"อะไรนะ"

เส้นหมี่ผู้ซึ่งกำลังก้มหัวกินข้าว เงยหน้าขึ้นทันที "รินจัง ทำไมถึงไปหาลุง อย่าไปทำเขาเลอะ"

เธอยังคงจำความสะอาดของเขาได้ กลัวว่าลูกสาวจะทำเขาเปื้อน

แต่แสนรักกลับเหลือบมองเธออย่างไม่พอใจ และเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กๆของเธอพามานั่งด้านข้างของเขา

"ไม่ต้องสนใจเธอ!"

"ค่ะ"

สองพ่อลูกนั่งด้วยกัน ทำให้เส้นหมี่ผู้โกรธแค้นแทบจะสำลัก

คนทรยศตัวน้อย!

แต่มันยังไม่จบ เพราะคนทรยศตัวน้อยยังเอาเค้กที่เธออุตส่าห์ตั้งใจทำให้ ตัดแบ่งหนึ่งส่วนให้เขาด้วย

"แด๊ดดี้คะ แด๊ดดี้จะให้หนูกับหม่ามี๊กลับไปด้วยมั้ย"

"อะไรนะ"

แสนรักมองไปที่เค้กนมขนาดเล็กที่มีของเหลวเป็นประกายอยู่ข้างหน้าเขา และนิ้วของเขาที่ถือมีดและส้อมก็แข็งค้าง

รินจังพูดต่อ "พาเรากลับไปที่บ้านของคุณลุง หนูจะบอกให้ พวกเราอยู่ที่นี่ไม่มีคนเลี้ยง คุณก็เห็นว่าบ้านของเราแย่มาก อยู่กินก็ไม่ดี ถ้าคุณไม่พาเรากลับไปด้วย เราจะทำยังไง"

"รินจุง!!"

ในที่สุดเส้นหมี่ก็ตอบสนอง เธอนั่งตรงข้ามจ้องไปที่เด็กไม่ดีตัวน้อยคนนี้ และตะโกนอย่างโกรธจัด!

เจ้าตัวเล็กนี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ