บทที่ 822 พวกเส้นหมี่เขากลับมาแล้ว

จากนั้น เธอก็วางสายโทรศัพท์อย่างโมโห

ถูกต้อง ต่อให้เธอตาย เธอก็ไม่ยอมแต่งกับหน้าด้านไร้ยางอายอย่างณคุนนั้นเด็ดขาด!

สุดท้ายขวัญเมืองก็ขับรถออกไปตรงดิ่งไปยังเดอะวิวซี

——

ที่สนามบิน

ตอนนี้แสงดาวพากาวินพร้อมด้วยดลธีมาถึงที่นี่แล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเหตุผิดพลาดระหว่างทาง พวกเขาวางแผนที่จะใช้เฮลิคอปเตอร์บินตรงกลับไปเมือง A

“ก็ไม่รู้ว่าก่อนที่เขาจะกลายเป็นแบบนี้ ได้เคยพูดเรื่องของคุณชายน้อยทั้งสองกับใครบ้าง?”

ตอนที่กำลังรอเฮลิคอปเตอร์ ดลธีก็กำลังเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่

แสงดาวขมวดคิ้ว

ทำไมเธอจะไม่กังวลใจล่ะ แต่ตอนนี้กาวินกลายเป็นแบบนี้แล้ว ถามไปก็ไม่ได้อะไร

ในตอนท้ายแสงดาวเลยตัดสินใจแจ้งตรงไปยังมัลดีฟส์ทางนั้นให้รับทราบ เพื่อความปลอดภัย ให้คนของทางนั้นรีบพาเด็กๆสองคนไปให้ไกล หลีกเลี่ยงจะเกิดอันตราย

ดลธีเห็นด้วย

“แสงดาว คุณจะพาเขาไปไหน?!!”

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าในเวลานี้ ที่ตรงทางเข้าสนามบินนี้ จู่ ๆ ก็มีน้ำเสียงคำรามราวกับฟ้าผ่าดังขึ้นมา

แสงดาวฟังแล้ว ช็อกไปในทันที ตอนนั้นโทรศัพท์ที่เธอไม่ทันแม้แต่จะกดโทรออกไป ก็หล่นร่วงตกลงไปกับพื้น

เป็นไชยันต์ เขามาถึงที่นี่!

“รีบไป!”

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก ในวินาทีแรกจึงทำการตัดสินใจนี้ออกมา คือให้ดลธีรีบพาตัวกาวินไป

ดลธีเองก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกัน

ทันใดนั้น หลังจากที่เขาคว้าตัวกาวินที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาโยนขึ้นมาบนหลัง เขาเตรียมที่จะวิ่ง

แต่ มันสายเกินไปแล้ว

ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยกำลังคนของตระกูลเทวเทพแห่งนี้ เพียงแค่เสียงตะโกนคำรามของชายชราคนนี้ ทันใดนั้น คนที่แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบจำนวนมากก็กรูล้อมเข้ามาทางพวกเขา และบางคนในจำนวนนี้ในมือก็ถือปืนอยู่ด้วย

ซึ่งจ้องเล็งมาที่ศีรษะของพวกเขาอย่างพอดิบพอดี

ดลธีไม่กล้าขยับ

และใบหน้าทั้งใบของแสงดาวก็ขาวซีดราวสีผักต้มไปในทันที

ใครกันนะที่ไปบอกความลับนี้?

ในที่สุดไชยันต์ก็มายืนตรงหน้าของเธอ เขาเหลือบไปมองกาวินที่ยังคงมีสีหน้าเหม่อลอยอยู่บนหลังของดลธีก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้น สายตาทั้งสองข้างก็เพ่งจ้องมองเขม็งมายังตัวเธอ

“เธอยากจะพูดอะไร?”

“……”

เธอหลับตาลง พยายามนำเอาความกลัวทั้งหมดในก้นบึ้งของหัวใจเหล่านั้นกดข่มเอาไว้ แล้วจึงจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา

“ฉันไม่ได้อยากจะพูดอะไร เขาเป็นคนของตระกูลหิรัญชา ฉันหาเธอเขาเจอแล้ว จะพาเขากลับไปก็เป็นเรื่องปกติ” ในที่สุดเธอก็ไม่ท่าทีที่ใบหน้าต้องเต็มไปด้วยรอยยิ้มแย้มทุกทีที่เจอชายชราคนนี้ เหมือนกับตอนอยู่ที่เดอะวิวซีอีกต่อไป

เธอในตอนนี้ ทั้งดวงตาทั้งคิ้วดูเย็นชาอย่างชัดเจน บนตัวยังแฝงไปด้วยความเกียจคร้านและความเงียบงันแบบไม่สนใจใครหน้าไหน