บทที่ 847 มองพอหรือยัง?

ดูสง่างามอย่างมาก ยังมีรัศมีที่แผ่ออกมาทำให้คนรู้สึกว่าสูงศักดิ์

ชายหนุ่มคนนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหน รัศมีความเปล่งประกายของเขานั้นปิดไม่อยู่

คืนนี้ ตอนที่ทั้งสองคนลงมาทานข้าว ไชยันต์มองเห็นแสนรักสวมใส่แบบนี้ลงมา ก็มองดูอยู่หลายครั้ง จนเขานั่งลงที่หน้าโต๊ะอาหาร

“คุณท่านคะ คุณแสนรักเหมือนกับว่าจะไม่ค่อยชอบเสื้อผ้าของตัวเอง ฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะเปลี่ยนให้เขาใหม่ทั้งหมด”

เส้นหมี่มองเห็นเขามองมาที่เขาตลอด ก่อนที่จะนั่งลงจึงพูดเรื่องนี้ออกมาก่อนแล้ว

ไชยันต์ได้ยินแล้ว สายตาก็มองมาที่เธอ

“ไม่ชอบ? แล้วเมื่อก่อนก็สวมใส่อยู่ดีๆไม่ใช่เหรอ”

“เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยจะออกไปข้างนอก ป่วยอยู่ ที่สวมใส่ถ้าไม่ใช่ชุดผู้ป่วย ก็เป็นชุดนอนที่อยู่ที่บ้าน เสื้อผ้าเหล่านั้น เขาไม่เคยแตะต้องมาก่อน”

เส้นหมี่อธิบายกับตาแก่คนนี้อย่างใจเย็น

แต่ความจริงแล้ว เธอไม่มีทางบอกกับตาแก่คนนี้หรอก ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้ตอนนี้เขาเริ่มเลือกที่รักมักที่ชัง นั่นก็เพราะว่าเขากำลังฟื้นตัวแล้ว

ศาสตราจารย์ของญี่ปุ่นพูดว่า เมื่อบุคลิกเดิมของเขากำลังฟื้นฟู ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะค่อยๆออกมาจากสมองของเขา รวมถึงสิ่งที่อยู่ในชีวิตประจำวัน และยังมีสิ่งที่เขาชื่นชอบ

เป็นธรรมชาติ การเลือกเสื้อผ้าของเขา ก็รวมอยู่ด้วย

ภายในใจของเส้นหมี่เต็มไปด้วยความหวังมองไปยังตาแก่คนนี้

ยังดี หลังจากที่เขาได้ยินเธอพูดแบบนี้แล้ว ตาแก่คนนี้ก็เปิดปากพูดออกมาแล้ว：“เข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

“ค่ะ”

เส้นหมี่ดีใจขึ้นมาอย่างมาก หยิบถ้วยขึ้นมาตักซุปให้กับชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง

เพียงแต่ว่า ในตอนที่เธอนำซุปยื่นไป ทันใดนั้น เธอสบตาเข้ากับสายตาคู่นั้น สายตาคู่นี้ไม่รู้ว่ามองมาที่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เวลานี้ เธอมองไปที่เขาอย่างรู้สึกดี เธอรู้สึกตื่นเต้น......

ต่างแสดงออกมาต่อหน้าของเขาแล้ว！

“คุณ......คุณแสนรัก ซุปค่ะ”

เส้นหมี่แข็งทื่อไป รีบเอาซุปในมือส่งไปที่ด้านหน้าของเขา กระวนกระวายเบนสายตากลับมา

ช่วงนี้เธอเริ่มไม่ระมัดระวังตัวแล้ว แม้แต่ในสถานที่แบบนี้เธอทำไมถึงได้ไม่รู้จักเก็บอารมณ์ของตัวเองเอาไว้?

เส้นหมี่ต้องคิดพิจารณาตัวเองแล้ว-

รุ่งเช้า

เพราะว่าจำได้ว่าต้องไปซื้อเสื้อผ้าให้กับชายหนุ่ม เส้นหมี่จึงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าแล้ว

“รินจัง วันนี้เล่นอยู่ที่นี่กับพวกพี่ชายนะ วันนี้หม่ามี๊ต้องพาแด๊ดดี้ไปซื้อเสื้อผ้า”

“ได้ค่ะ งั้นหม่ามี๊จะซื้อให้รินจังด้วยไหมคะ”

เด็กหญิงตัวน้อยๆคลานลุกขึ้นมาจากเตียง หลังจากนั้นก็สวมใส่ชุดกระโปรงของตัวเอง ดวงตากลมโตใสๆมองมาที่หม่ามี๊อย่างจริงจัง

เส้นหมี่นิ่งไป ：“หนูอยากซื้อเสื้อผ้าเหรอ”

รินจังพยักหน้า ：“ไม่ใช่ค่ะ หนูอยากซื้อกิ๊บติดผม หลังจากนั้นเอาไข่มุกสองอันนี้วางไว้ข้างบน หม่ามี๊ พี่ชายคนสวยบอกว่า รินจังติดกิ๊บอันนี้แล้วสวยมาก ต่อไปนี้หนูอยากติดเอาไว้ตลอด”

เธอหยิบไข่มุกสีชมพูอมส้มออกมาจากกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง