บทที่ 862 ในที่สุดก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา

“หมอคิตตี้ครับ”

“คะ?” เธอตื่นจากภวังค์ รีบเก็บโทรศัพท์มือถือ พลางหันกลับไปมองผู้ที่อยู่ด้านหลัง

เป็นปาเวซนั่นเอง เขาเห็นว่าเธอนานแล้วที่ไม่ได้เข้าไป จึงเดินออกมาหา

“ไม่มีอะไรหรอกครับ คือเมื่อครู่เห็นคุณกำลังยืนอยู่ในสวนดอกไม้นี้ รู้สึกว่าสวยงามเป็นอย่างมาก ผมขออนุญาตถ่ายรูปให้คุณได้ไหมครับ?”

ปาเวซช่วงนี้สีหน้าดีขึ้นมาเยอะมากแล้ว แม้แต่วีลแชร์ก็ไม่ต้องนั่งแล้ว เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าเธอ จึงยกกล้องที่อยู่ในมือขึ้นมา

เส้นหมี่ : “………”

เดิมทีอารมณ์ก็ไม่สู้จะดีอยู่แล้ว จึงไม่อยากจะถ่ายรูป

แต่เมื่อเห็นความกระตือรือล้นของชายหนุ่มผู้นี้ นึกถึงอาการป่วยของเขา ก็ปฏิเสธไม่ลง สุดท้ายจึงทำได้เพียงพยักหน้า

ปาเวซดีใจเป็นอย่างมาก รีบหยิบกล้องมาถ่ายรูปให้เธอไปหลายใบทันที

“หมอคิตตี้ครับ มีคนเคยบอกคุณไหมครับว่า ตาของคุณสวยมากเลยครับ?”

“ว่ายังไงนะคะ?”

“คุณดูสิครับ รูปที่ผมถ่ายมา ตาของคุณ ช่างเหมือนกับอัญมณีจริงๆ ความพิสุทธิ์ภายใน แม้แต่ดอกไม้สดเหล่านี้ก็เทียบไม่ได้”

ปาเวซถือกล้องเดินมาหาเธอ พร้อมกับเอารูปถ่ายที่เพิ่งถ่ายไปเมื่อสักครู่ออกมาให้เธอดู

ดวงตาของเส้นหมี่ ช่างสวยงามเสียจริง

ผู้คนที่เคยพบเธอ ต่างพบแล้วไม่ลืมเลือน รวมถึงคณาธิปในสมัยเด็ก และแสนรักในช่วงเวลาต่อมา

แต่ตอนนี้ หลังจากเส้นหมี่ได้ฟัง ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่ว่า เมื่อคนผู้นี้เข้ามาใกล้ เธอรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

“คุณไวท์คะ นี่ก็สายมากแล้ว ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” เธออดทนไม่กล่าวคำใด รีบเตรียมตัวออกจากที่นี่

ปาเวซกลับไม่ได้พูดอะไร

หากแต่ว่า เมื่อเขามองเห็นช่วงเวลาที่สุภาพสตรีคนนี้หันตัวกลับ อดกลั้น เขาจึงหัวเราะอยู่ด้านหลังเบาๆ : “แต่ว่า ผมยิ่งอยากรู้ ใบหน้าด้านล่างของดวงตาคู่นี้ ยิ่งสวยงามกว่านี้มากใช่ไหมครับ”

“คุณว่าอะไรนะคะ?”

เส้นหมี่หยุดทันที หลังจากนั้นไม่นาน ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็เบิกกว้าง ราวกับมีคลื่นระลอกใหญ่จ้องไปที่เขา

เขาทำไมถึง....ทำไมถึง?!!

ปาเวซหัวเราะอีกครั้งพลางกล่าว : “คุณไม่ต้องตื่นเต้นครับ ผมไม่พูดออกไปหรอก ผมทราบดีว่าที่หมอคิตตี้ไม่ยอมเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา คงมีเหตุผลของเธอแน่นอน”

“……….”

ในหัวมีแต่เสียง “ซือออ”!

ในที่สุด ครั้งนี้ เส้นหมี่ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับได้ยินด้านในมีอะไรระเบิดออกมา ความคิดทั้งหมดทั้งมวลของเธอพลันเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า

เธอไม่อยากที่จะเชื่อว่า คนที่ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หายคนนี้ กลับมองออกว่าเธอใส่หน้ากากปลอมอยู่!

ส่วนเธอนั้น เดิมทีก็ไม่ได้สนิทสนมกับเขาเท่าไหร่นัก

“ดิฉันไม่ทราบว่าคุณกำลังพูดอะไร ถ้าหากไม่มีธุระอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวค่ะ” เส้นหมี่พูดแข็งขืน หลังจากเธอกล่าวจบ ก็หันตัวกลับเตรียมเดินจากไป