บทที่ 865 บิดเบือน

รองผู้นำเดชาพูดไม่ออกเลยสักคำ

ประหนึ่งสมองหยุดทำงานไปเสียอย่างนั้น จนเมื่อพวกเขาทั้งสองขึ้นไปบนรถ เขายังคงไม่กล้าที่จะเชื่อเรื่องพรรค์นี้

บรรพบุรุษท่านนี้ เขาต้องคุกเข่าให้จริงๆเสียแล้ว!

ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังไวท์ พาเลซ…..

เพียงแต่ว่า พวกเขาไม่มีทางรู้ว่า แสนดี ณ เวลานี้ จริงๆแล้วเขาไม่ได้ไปที่ไวท์ พาเลซ ยิ่งไม่ได้ไปหาปาเวซ

แต่เมื่อเขามาถึงตึกที่พลุกพล่านที่สุดในเมืองแล้ว เขาไปขึ้นลิฟท์ตรงขึ้นไปที่ชั้นบนสุด เพียงครู่เดียว ห้องทำงานที่กว้างขวางโอ่โถง ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

“คุณแสนรัก คุณมาแล้ว”

คนชุดดำซึ่งมารออยู่ที่นี่แต่แรก เมื่อเห็นว่าในที่สุดเขาก็มา จึงรีบไปเปิดประตูให้เขาอย่างพินอบพิเทา

แสนรักก้าวเท้าเข้าไปด้านใน

พื้นหินอ่อนที่บริสุทธิ์จนไม่มีตำหนิ ชุดเครื่องเรือนสีขาวอมเทา แม้แต่โต๊ะทำงานที่ใหญ่โตโอ่อ่า ล้วนแต่ทำมาจากไม้วอลนัทสีค่อนข้างเข้ม ห้องทำงานนี้ ตรงกระจกแบบฝรั่งเศสแผ่นมโหฬารนั่น ช่างคุ้นเคยเหมือนกับว่าเขาเคยเห็นที่นั่นมาก่อน

“ของหละ?”

แสนดีเดินไปใกล้โต๊ะทำงานนี้ เปิดสมุดบันทึกที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาถามด้วยใบหน้าที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก

คนชุดดำเมื่อได้ยิน จึงรีบนำถาดรูปตัวยูยื่นให้ “เสร็จหมดแล้วครับ เพียงแค่รอประกาศของคุณแสนรักครับ”

แสนรักรับแผ่นแทรกในสมุดบันทึกมาดู

ของสิ่งนี้ อันที่จริงแล้วนี่เป็นครั้งที่สองที่เขาให้คนนำออกมา ครั้งแรก คือตอนที่ศักดาตาย รวมถึงการตายของอีกสองคนด้วย

เพียงแต่เวลานั้น เขาเห็นว่าม็อกโกคิดโง่ๆว่าเขาไปตามเขาจริงๆ หลังจากนั้น จึงไปรอที่ชายแดนประเทศ N อยู่สองวันเต็มๆ ท้ายที่สุดยังไปหาเขาตรงที่ที่เขารอด้วยตนเอง

สุดท้าย ของสิ่งนี้ก็ไม่ได้นำออกมา

เขาสามารถทำให้เมืองหลวงฟ้าถล่มดินทลายได้ ให้ไอ้หมาสองตัวที่มีอิทธิพลมากที่สุดกัดกันเอง ท้ายที่สุดต่างก็ไม่มีจุดจบที่ดี แต่ว่า ม็อกโก ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นผู้บริสุทธิ์

เขายังไม่อยากทำให้เขากลายเป็นเหยื่อ

ดังนั้น ครั้งนั้น เขาจึงล้มเลิกไปในที่สุด

แต่ตอนนี้.....

เขากวาดตามองไปที่ของสิ่งนั้นอีก ครู่เดียว จึงดึงออกมาอย่างเรียบเฉย

“เริ่มเลยเถอะ”

“ครับ คุณแสนดี”

คนชุดดำนำถาดตัวยูกลับไป เพียงครู่เดียว เขาก็ออกไปทำงานชิ้นนี้

เมืองที่อบอุ่นและงดงามสดใส ใครๆต่างไม่คาดคิด ว่าอีกไม่นาน แรงสั่นสะเทือนเลือนลั่นของการโค่นล้มกำลังใกล้เข้ามาแล้ว...